Vrank en vrij

Beste non-conformisten,

Neen, het is niet gebruikelijk dat ik mij tot u richt. Meestal pak ik op deze plaats een onverlaat aan die zich weer eens van zijn domste, onnozelste of slechtste kant heeft laten zien. Maar bij het jaareinde besloop mij de wil en de goesting om ook eens serieuze mensen aan te spreken. U dus. Tenslotte hebben wij elke week ‘contact’ met elkaar en komen wij goed overeen, vooral in onze gedachten.

Velen van u zijn sinds jaren trouwe lezers en in niet weinig Vlaamsgezinde families word ik, uw weekblad, al enkele generaties na elkaar gelezen. Ik ben een deel van u en uw familie geworden en zelfs een bron van humor, scherts en relativering van het politieke leven in Vlaanderen en ver daarbuiten. ‘Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet!’ is mijn oude slogan waarmee ik met een kwinkslag, maar ook wel eens met bijtende satire de dingen bij de naam noem of bepaalde figuren in hun hemd zet. Betrokkenen kunnen er niet altijd mee lachen, maar dat is hun probleem… Zo zijn er vele politici die zeggen mij niet te kennen of mij niet te lezen, terwijl zij heel vaak stiekem een nummerke op de kop (laten) tikken om al dan niet opgelucht te ademen nadien. Ook de politiek correcten vlooien mij helemaal uit en ergeren zich blauw omdat ik nooit een blad voor de mond neem en recht(s) voor de raap mijn mening zeg. Want ja, ik bekijk de zaken complexloos en vrijmoedig langs de rechterkant en ik kom daar openlijk voor uit. Ik voel helemaal niet de aandrang om te gaan aanschurken tegen de haast uniforme klassieke en veelal politiek correcte media.

Vlaamsgezinde en uitgesproken Vlaams-nationalistische lezers weten dat ik in de klassieke journalistieke wereld een vreemde eend in de bijt ben, omdat ik zowat de enige stem ben die ijvert voor een onafhankelijk Vlaanderen. Ik sta dan ook aan de kant van allen die daar op een of andere manier voor op de bres staan, onder of achter partijvaandels of die van actiegroepen of cultuurorganisaties. Aan al die polsen voel ik hoe de strijd voor Vlaanderen gevoerd wordt en tegelijk probeer ik hen te inspireren om dat rechtlijnig, doordacht, democratisch en onverminderd voort te doen. Trap ik daarbij al eens op zere tenen in ‘onze rangen’? Zeker wel, zij het nooit kwaadwillig of denigrerend. Aanzie het maar als een noodsignaal bijwijlen. Heb ik desniettegenstaande veel vrienden in het strijdende Vlaanderen? Gelukkig maar! De voorbije twee jaar hebben jullie zo mijn zeventigste verjaardag van harte meegevierd. Ik kreeg er zoveel zuurstof door dat ik zowaar aan een tweede leven ben begonnen, met veel energie en nog meer vastberadenheid. De legendarische ‘weelderige kantoren’ bruisen van dynamiek, inventiviteit en creatieve ideeën. Zopas lanceerden we in die zin nog ‘Sceptr’ als nieuwe eigentijdse loot aan onze nieuwsgaring en als modern medium om op de digitale sneltrein van de nieuwsverspreiding niet te ontbreken.

Onze stem mag niet gesmoord worden. Wij, dwarsliggers, politiek niet correcten, lachers met het koningshuis en aanverwante rariteiten, non-conformisten, ‘incivieken’ en Vlaamse dromers en durvers moeten op post blijven om het Belgische regime, de oude politieke krokodillen, de politiek correcte culturo’s en andere subsidieontvangers, en de omhooggevallen ‘gestelde (en ongestelde) lichamen’ een spiegel voor te houden om hen te tonen hoe onnozel en kleinburgerlijk zij vaak zijn.

Met u aan mijn zijde lukt dat, ik ben daar gerust in. Ik wil u daarom, trouwe lezer, dan ook hartelijk danken voor die geweldige steun, gisteren, vandaag en morgen. Ik wens u een strijdbaar jaar toe voor de goede zaak, en een goede gezondheid om dat vol te kunnen houden!

’t Pallieterke