Anderlecht koopt een kopie van Steven Defour, al schat ik de capaciteiten van Defour toch iets hoger in. In ieder geval zal Adrien Trebel voor meer grinta zorgen bij paars-wit. Ook voor de jonge goudhaantjes Youri Tielemans en Leander Dendoncker zal de komst van de Fransman de druk verlichten. Voor de passing van achteruit, het zwakke punt van de Brusselaars, kan Trebel een meerwaarde zijn.

Met het toch beperkte budget van Anderlecht is de aankoop van Adrien Trebel zeker een pluim op de hoed van Herman van Holsbeeck. Zelfs Marc Degryse, voetbalanalist bij Het Laatste Nieuws, is het daarmee eens. Dan moet het wel waar zijn! Nu is het nog bang afwachten op de reactie van het Anderlechtpubliek, want het is weer ‘iene’ van de Standard. Dat is heel simpel, ze moeten doen waar ze goed in zijn, supporteren, en niet zeveren.

Jean Thissen

De transfer van Trebel is de negende rechtstreekse aankoop van Standard naar Anderlecht. Ik heb er één meegemaakt, die van Jean Thissen, de slachter van Verviers. Hij werd in het toenmalige Astridpark omgeturnd tot een keurslager.

Als men mij vroeg met hoeveel buitenlanders Anderlecht in mijn tijd speelde, dan antwoordde ik steevast: “Zes. Vier Nederlanders, één Deen en één Waal.” Dat was maar om te lachen, uiteraard!

Mijn eerste kennismaking met Jeannot was er één om vlug te vergeten. Als achttienjarig jongetje mocht ik opdraven als rechtsbuiten met paars-wit in een thuismatch tegen Standard. Tijdens de week die de wedstrijd voorafging, vroeg een journalist mij of mijn rechtstreekse tegenstrever, Jeannot Thissen, mij geen vrees inboezemde. Ik zei in mijn jeugdige onbezonnenheid: “Waarom? Zo goed is die nu ook weer niet.” De volgende dag gaven enkele ploegmaats mij de raad om de volgende zondag extra aandacht te besteden aan mijn scheenbeschermers. Toen begreep ik niet zo goed wat ze bedoelden, maar tijdens de wedstrijd had ik het vlug door!

Het begon al toen we het veld opliepen. Thissen keek mij zonder iets te zeggen grijnzend aan. Na de match maakte ik de inventaris op van de geleden schade: een aan de hiel gescheurde schoen, een kuit als een houten plank, de omheining van het veld had ik een paar keer op het nippertje kunnen ontwijken en ik had meer op de grond gelegen dan wat anders. Ik heb geluk gehad, normaal belandde je na enkele confrontaties met Thissen in het hospitaal. We verloren de match met 0-1.

Na het eindsignaal kwam Jeannot lachend op mij toegestapt en gaf mij een goede raad: “Gamin, let een beetje op je woorden in de kranten.” Het is mij een raadsel hoe hij het te weten is gekomen. Het verhaal verscheen in een Vlaamse krant en hij sprak geen woord Nederlands.

Ik ontmoette Jeannot op de begrafenis van Swat vander Elst. Een ding is niet veranderd, hij spreekt nog altijd geen Vlaams…

Gille van Binst