2017-01_06_maarten-pvda-noordkorea-mediumTotalitair restafval

Bart de Wever omschreef de PvdA als “restafval”, en plots is het kot te klein. Dezelfde politiek correcte meute die Vlaams Blokkers vroeger vergeleek met nazi’s, mestkevers, kakkerlakken, strontvliegen en bruine champignons, en hen zelfs keelkanker toewenste, is nu heel verontwaardigd over dat taalgebruik. Zijn dat echt dezelfde lui die op de opkomst van Pim Fortuyn en het VB reageerden met advertenties waarop alleen de poot te zien was van een orang-oetang die de Hitlergroet bracht? Tom Meeuws orakelde zelfs in De Morgen: “Het gaat alle fatsoen voorbij om mensen als ‘afval’ te bestempelen”. Achter die hypocrisie gaat natuurlijk een rauwe politieke waarheid schuil: de linkse partijen willen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen coalities sluiten met de maoïsten en andere linkse extremisten. Het zou de eerste keer niet zijn. Toen de Moskougezinde Kommunistische Partij ineenstortte, meldde Agalev dat die communisten bij hen welkom waren. Willy Minnebo, communist tot het bittere einde – tot de ontbinding van de partij in 1991 dus – stapte zonder problemen over naar Agalev. Hij kreeg een verkiesbare plaats en werd zelfs de eerste Agalev-burgemeester. Hij was lang niet de enige. Agalev liet toen weten dat de communisten welkom waren. In 2013 sloten sp.a-Groen en PVDA+ al eens een coalitie in het district Borgerhout. De PVDA-advocate Zohra Othman kreeg toen een (district)schepenzetel. CD&V, Open Vld, Vlaams Belang en N-VA eindigden in de oppositie. Dankzij de migrantenkiezers konden socialisten en communisten het district gewoon overnemen. Sp.a wil dat nu opnieuw op grotere schaal proberen. Democratische scrupules hebben ze daarbij niet. Maar wat kan men verwachten van socialisten die zelfs met Castro dwepen?

Waalse antidemocraten

De Franstalige maoïsten van de PTB zijn in Wallonië volop aan een opmars bezig. Volgens de peilingen haalden ze in september vorig jaar 14,6 procent van de stemmen, in oktober 16,3 procent. Dat zou hun zetelaantal vervijfvoudigen, van twee nu tot tien. Onlangs klokten ze zelfs af op 18,4 procent. Meer dan cdH, Ecolo of Défi, de mummie van het oude FDF. PS en PTB samen zouden zelfs een Waalse regering kunnen vormen.

Toch stelt niemand deze voor de hand liggende vraag: hoe zit het met de democratie in Wallonië? Hoe komt het dat een openlijk antidemocratische partij zo’n beschamend hoge scores behaalt? Steekt daar het oude links-totalitaire gedachtengoed niet opnieuw zijn lelijke kop op? Niet alleen durft niemand het democratisch fatsoen van de Walen in vraag stellen, er is ook niemand die iets onderneemt om de opmars van de maoïsten te stoppen. Waar zit het Waalse “middenveld”? Waar zitten de democratische actiegroepen en de mensenrechtenactivisten? Waarom organiseren de leerkrachten geen bewustmakingscampagnes over de miljoenen slachtoffers van Mao’s terreurbewind? Over de genocides in Tibet en Cambodja?

Toen het Vlaams Blok in 1989 in Vlaanderen ocharme 6,6 procent van de stemmen haalde, werd er wel massaal gemobiliseerd. Toen beweerde men wel dat de democratie in gevaar was. In dat jaar lanceerde Jos Geysels zijn “cordon sanitaire” en Paula D’Hondt werd benoemd tot Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid. Waarom reageren de Walen nu niet op de opmars van de maoïsten? En zelfs die vergelijking loopt natuurlijk mank. Het Vlaams Blok was niet echt ondemocratisch, nazistisch of fascistisch. De partij werd alleen zo genoemd door haar tegenstanders, die er bij elke gelegenheid Auschwitz en Anne Frank met de haren bijsleepten. Terwijl de PTB wel degelijk openlijk en schaamteloos maoïstisch is.

Volgens de statuten baseert de partij haar activiteiten op “de werken van Marx, Engels, Lenin, Stalin en Mao Zedong”. In één van haar congresverslagen vermeldt de PTB het geval van een «kameraad» die weggezuiverd was omdat hij zich had uitgesproken “… tegen Stalin, tegen de Rode Khmers, tegen de onderdrukking van de contrarevolutionaire muiterij (op het Tienanmenplein) in Peking, en tegen de dictatuur van het proletariaat”. Hij hield niet van de stank van massagraven. Hij hoorde dus niet thuis in de PTB. Maar bijna één Waal op vijf vindt dat hij bij zo’n partij wèl thuishoort. Mogen we dat beangstigend vinden?