2017-04_16_Absurdistan Eendracht maakt macht (Medium)“Ik was niet dronken. Echt niet. Ik ben een racist! Een racist, zeg ik u. Alle Marokkanen moeten terug naar Marokko!” De wanhoopskreet en bekentenis van Luk van Biesen kwam te laat. De deontologische commissie van de Kamer adviseerde na zijn uithaal aan het adres van Meyrem Kitir om gratis alcohol van de lijst ‘parlementaire voordelen’ te schrappen…

De verslagenheid in de koffiekamer was groot, die koude winterdag. De ontroostbare Van Biesen zat met gebogen hoofd boven wat misschien wel zijn laatste parlementaire whisky – zonder ijs, dank u – kon zijn. Dikke tranen rolden van zijn wangen in het glas. De collega’s gunden hem geen blik waardig. Luk had de ongeschreven wet doorbroken: ‘Wie zuipt, zwijgt. Tenzij hij zelf op het spreekgestoelte staat. Dan valt het minder op.’

Vader De Croo zag als ouderdomsdeken als geen ander de ernst van de situatie in. Zonder alcohol kwam het beleid in gevaar. Hij stak zijn zoon nog gauw een ‘batida de coco’ in handen voor hij een stoel beklom en tot driemaal toe zijn keel schraapte. Strikt genomen was old man Herman sinds 2014 verkozen in het Vlaams Parlement en had hij hier geen zaken mee, maar niemand had de moed hem dat ook te vertellen. Hij spreidde de armen als een herder die in één haal zijn hele kudde wenste te omarmen en liet de stilte een paar dramatische seconden lang aanzwellen voor hij het woord nam. Voor één keer kon je een cocktailprikker horen vallen in de koffiekamer.

Volkerij voor het volk

“Friends, Belgians, countrymen! Lend me your ears!”, sprak vader De Croo met overslaande stem. “Of je wil parlementairen in het parlement en dan geef je ze gratis alcohol. Of je geeft ze geen gratis alcohol en dan zitten ze in de cafés rond het parlement en worden nieuwe wetten niet gestemd en blijven amendementen rotten op de gang. Is het dat dan wat het volk wil? Een parlement dat te nuchter is om zijn werk te doen? Voorwaar, ik zeg u: Assez! Dit is waar ik een lijn in het zand trek en burgerinspraak een halt toeroep. We shall not be moved! No pasaran! Politiek voor de politici! De volkerij voor het volk!”

Wat beduusd staarden de toehoorders elkaar aan. Volkerij? Een nieuw begrip. Enkele seconden later steeg een flauw applausje op in de koffiekamer, dat al snel losbarstte in een daverend geraas. Een uitgelaten meute parlementairen scandeerde de naam ‘Herman’ en gooide uit solidariteit lege glazen tegen de grond. “Het zijn altijd dezelfde die volkerijen!”, brulde Calvo, “ik wil cijfers zien!” Waarna hij een nietsvermoedende bode te lijf ging met een op de bar kapotgeslagen fles beaujolais. Ook de immer beminnelijke Patrick Dewael had een bode bij de lurven gevat en beukte genadeloos op hem in. “Geef toe dat je een vertegenwoordiger bent van het volk!”, riep hij de arme man toe. “Dood aan de volksvertegenwoordigers!” schuimbekte Servais Verherstraeten.

Genoeg voor iedereen

De meute trok zich op gang richting het halfrond om daar de woede te bekoelen op het hart van de volksdemocratie. De PS op kop. “Vive Michel Daerden! Vive la muette de Porto! Mort au peuple!” Van alle kanten snelden bodes te hulp om de bende te kalmeren. Dit hadden ze niet meer meegemaakt sinds de grote parlementsopstand na de brouwersstaking van 1963, die werd bedwongen met het uitdelen van geopende flessen ‘Châteauneuf-du-Pape 1947’. Een methode die ook anno 2017 efficiënt bleek. Eén na één dropen de parlementsleden af.

Net voor de rechtstreekse uitzending van ‘Villa politica’ was de rust teruggekeerd in de Kamer. Dat Van Biesen een breed glimlachende Kitir zingend op de schouders had geheven, deed Linda de Win nauwelijks opkijken. “Blij dat jullie het weer bijgelegd hebben”, besloot Linda, terwijl ze het glas hief op zoveel politieke eensgezindheid. “Deze hele discussie is een storm in een glas Remy Martin”, sprak Siegfried Bracke de mensen van de pers toe. “Er is geen alcoholprobleem in de kamer. Er is genoeg voor iedereen.”