2017-02_16_erwin-abou-jahjah-medium“Tegenwoordig kan je me ook boeken in een latexpakje”

We treffen Dyab Abou Jahjah op de nieuwjaarsreceptie van de burgerrechtenbeweging ‘Movement X’, waar de Libanese Brusselaar de trotse voorzitter van is. Mevrouw Jahjah heeft net de living gedaan. De leden moeten uitwijken naar de keuken, die al gauw tot de nok gevuld is. Slechts twee stoelen zijn nog vrij.

Movement X blijkt uit zes man te bestaan, inclusief de charismatische leider die prompt met een megafoon op de keukentafel springt. “Dood aan racisten, N-VA’ers en joden! Leve de democratie!”, schalt het door de ruimte. De glazen op het schap trillen dreigend. Zijn woorden kunnen op veel bijval rekenen bij de uitgelaten schare toehoorders, die prompt op zoek gaan naar het scherpste keukenmes. Mevrouw Jahjah heeft het echter niet begrepen op de manifestatie, die niet werd aangevraagd, en zet bij wijze van represaille Youssef Kobo prompt aan de deur. “De kleine slaapt. Lawaaimakers hebben we hier niet nodig.” Toen waren ze nog met vijf, en zes dampende kopjes muntthee. Een halfuur later zit de receptie er alweer op. Terwijl mevrouw Jahjah met een sponsje de graffiti met opschrift “Kill all juice” van de ijskast wast, troont Abou Jahjah ons mee naar de living. “Het Pallieterke? Dat ken ik niet, maar dat zal ongetwijfeld een fascistisch blaadje zijn dat niet weet dat ik het beste voorheb met iedereen.”

Het viel ons op dat er geen vrouwen aanwezig waren op de verder uitstekende nieuwjaarsreceptie van burgerrechtenbeweging Movement X? Ook geen autochtonen, homoseksuelen, transgenders…

“Stop al maar! Jeanetten, transdinges en vrouwen moeten hun eigen burgerrechtenbeweging maar oprichten. Begrijp me niet verkeerd. Onze leden zijn voor gelijke rechten voor iedereen! Behalve voor vrouwen en bruinwerkers. Maar we steunen ze wel, hoor. Zolang ze onze échte leden en de rechten die er écht toe doen niet in de weg lopen met hun vuiligheid. Dat begrijpt toch ieder zinnig mens… ogenblikje.”

(Er komt een telefoontje binnen van Karel Verhoeven, hoofdredacteur van De Standaard. Jahjah wordt met onmiddellijke ingang aan de deur gezet, wegens zijn steun op sociale media aan een terroristische aanval in Israël.)

Een streep door uw rekening?

“Ach nee. Ik heb het altijd een fascistische gazet gevonden. Met hun AVV/VVK. Als het erop aankomt, blijven het zionistenvriendjes! Ik heb ze niet nodig. Ik zit in het lezingencircuit, mijnheer. Weet je hoeveel linkse rakkers tegenwoordig betalen om een avond lang uitgescholden te worden voor racist? Dat houd je niet voor mogelijk. Die mannen krijgen daar maar niet genoeg van. Je ziet ze dan in de zaal genieten. Op het zieke af soms. Die kerel van de Afspraak, Bart Schols, zat er ook. Toen ik zei dat de Vlaming als racist geboren is en als racist zal sterven riep hij: “O ja, Dyab, sla me dan! Ik ben een megaracist!” Dat was even schrikken. Niet met mij, hé. Dat was onmiddellijk bijbetalen. Zoiets pik ik niet. Racisten! Maar sinds kort kan je me dus ook boeken in een latexpakje. Mits een meerprijs, uiteraard.”

De grond van de zaak blijft natuurlijk wel dat u het gebruik van geweld verheerlijkte, ondanks uw beweringen dat u pacifist bent.

“Behalve tegen Joden, Zwarte Pieten, racisten en vrouwen. Dat heb ik er altijd bij gezegd. Kijk, de Palestijnse zaak heeft altijd centraal gestaan in mijn werk. En dan kan je twee zaken doen. Plan A, je neemt de wapens op en strijdt tegen de vijand. Dat was mijn eerste keuze. Alleen vond mijn vrouw het niet leuk. Dus ben ik voor plan B gegaan: salonterrorist. En dat gaat prima. Trouwens, dat van die vrouwenrechten… Je zet er toch wel bij dat we tegen vrouwenrechten zijn, behalve dan voor mijn vrouw. Ik wil geen ambras, hé.”