Zaterdag fietsten veel Groenen naar de Oude Vismijn in Gent. De enige partij die dit jaar haar nationale nieuwjaarsreceptie houdt in Gent, het bruggenhoofd in Vlaanderen waar Groen mee in het bestuur zit. Maar voor de camera telt alleen voorzitster Meyrem Almaci, die voor de gelegenheid een nieuwe speechtechniek uittestte, nerveus draaiend als een tol op een platform. De Groene Ridder werd door de partijleden die haar omsingelden net niet op het schild gehesen.

Eerst iets over Gent. Het valt nog te bezien of de passage van Groen in het Gentse stadhuis na 2018 zal blijven duren. Veel Gentenaars hebben het gehad – nu al – met het mobiliteitsplan dat in april Gent een nieuwe weg opstuurt. En de kameraden van de sp.a zitten na de Optima-affaire en de verdwijntruc van Daniël Termont met een klein probleem in de Arteveldestad. Benieuwd wat er vrijdag uit de bus komt, als de twee partijen in de Vooruit een gezamenlijke nieuwjaarsreceptie houden.

Almaci waarschuwde haar circa 800 toehoorders voor “valse profeten” (De Zondag), zij die de angst opkloppen en de onrust aanwakkeren. Welke partij zou ze toch bedoelen?

Almaci moet het moeilijk hebben gehad om voor haar volgelingen nog eens met iets origineels uit te pakken. Toch maar proberen: “Problemen vragen om oplossingen, geen zondebokken”, verzuchtte ze. En “populistische onheilsprofeten” (begrijp: N-VA, VB en PVDA) “moeten we counteren met een boodschap van hoop”. Er hangt volgens mevrouw Meyrem “Verandering” in de lucht. “Dat voel je met elke vezel in je lijf.”

Lagere vennootschapsbelasting,” Verandering”… zat Almaci op de verkeerde nieuwjaarsbijeenkomst?

Vislijn

Is alles wat Almaci vertelt onzin? Natuurlijk niet. Ze gooide haar vislijn naar zelfstandigen en kmo’s. “Verlaag de vennootschapsbelasting en sluit alle achterpoortjes voor de grote spelers”, vroeg Almaci aan de minister van Financiën. De kans dat ze Van Overtveldt hiervan kan overtuigen, is miniem. Wij kunnen dat zelfs niet…

Pleiten voor een (iets) grotere bijdrage van de grote vermogens is geen onzin. Pleiten voor een streep warmte in de politiek is geen dwaasheid. Net zo min als “kiezen voor delen in plaats van bezitten, gaan voor kwaliteit in plaats van kwantiteit, of voor respect in plaats van beledigen” onzin is.

Maar dan moet Groen ook delen. Al te veel heeft de partij last van totalitaire gedachten, of het nu gaat over klimaatopwarming, energievoorziening, milieuvervuiling, mobiliteit, sociale dossiers, onderwijs, asiel en migratie. En vooral: elke groene droom die daarbij aansluit, kost de gemeenschap een bom geld. Dat geld is er niet. Met wat vermogensbelasting alleen kom je er niet. Groenen zijn te vaak radicale gelovigen.

Het probleem van Groen is dat de partij met de ecologische thema’s nooit een substantieel deel van de bevolking zal aanspreken. Tien procent blijft een plafond boven de groei en dat zal in 2018 en 2019 blijken. Omdat Groen een flinterdun maatschappelijk verhaal heeft. Omdat Groen de partij werd van salonprogressieven, ver van de werkende klasse. Omdat Groen de publieke opinie enerveert met haar verbodscultuur. Omdat Groen ongeloofwaardig is in kringen van het middenveld. De jachtvelden van zelfstandigen en kmo’s liggen dan ook heel erg ver.

Antwerpen

Almaci hoopt op succes in Antwerpen, want volgens peilingen – tiens, zijn die plots wel geloofwaardig? – zou de huidige Antwerpse coalitie in 2018 geen meerderheid meer hebben. Het aantal soortgenoten in grasgroene kringen van goedgelovige pubers, fietsbakkers, wijsneuzen in leraarskamers, ambtenaren voor cultuur en straathoekwerk, of studenten in de sociale richtingen (met net iets te veel vrije tijd) is electoraal stilaan opgebruikt. Als het op eigen kracht vast niet lukt, met wie dan wel?

Er moet gesproken worden met “burgerbewegingen”, klinkt het fel. Dat is behoorlijk naïef… want die bewegingen zitten al bij Groen.

Gaat Groen een pijpje roken met Rood? We twijfelen. Groen wil de socialisten electoraal achter zich houden en “de leidende progressieve partij worden”. “Ja, ik geloof dat wij de nieuwe leiders van links zijn”, klonk de immer bescheiden Almaci. Als de socialisten braaf zijn, mogen ze bij madame op de koffie komen.

Dat mogen ook de communisten van de PVDA, met wie zij een mogelijke coalitie “niet uitsluit”. Wil ze dan met de PVDA samenwerken, of niet? “Ik wil zoveel mogelijk mensen overtuigen om Antwerpen beter te maken”. De oplaaiende bitsige strijd tussen socialisten en communisten moet ophouden, vraagt ze. Het doel heiligt dus de middelen? Als dat geen “opportunistische, traditionele politiek” is.

En als het links niet lukt, met de N-VA dan misschien? Kristof Calvo noemde staatssecretaris Theo Francken recent minister “van muren en prikkeldraad”. Als illustratie van de Positieve Energie van Groen kan dat tellen. Ook De Morgen wou weten of Groen toch niet van plan is om “met die valse profeten van N-VA in bed te duiken”, wat de partij al doet in Mechelen en bijna deed in 2012 in Antwerpen: “Amai, dat is een vettige roddel”, lachte Almaci. We zullen het onthouden…

A.P.