Terwijl de ogen dezer dagen op de groeiende populariteit van de jonge rechtse partij AfD gericht zijn, was het vorige week uitzonderlijk nog eens de veel oudere (radicaal-)rechtse Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD) die alle aandacht naar zich toetrok. De ‘Bundesrat’, het parlement van de deelstaten, had jaren geleden een verbod geëist, en in Karlsruhe spraken de rechters van het ‘Bundesverfassungsgericht’ (Grondwettelijk Hof) vorige week het laatste woord: de NPD mag blijven bestaan. Gejuich aan rechtse zijde, al roept de tekst van het arrest vragen op: is het voortaan nog toegestaan in Duitsland op te komen voor een ‘Duits volk’? 

Zoals het de Duitsers past, wordt een partijverbod zeer ernstig genomen. De werking van de NPD was sinds de start van het proces zo goed als verlamd: de partijfinanciering werd bevroren in afwachting van een oordeel. Bij een verbod zou het hoofdkwartier van de partij in Berlijn in beslag genomen zijn, alle bezittingen zouden verbeurd verklaard zijn, en de mandatarissen zouden voor jaren hun politieke rechten kwijt geweest zijn. Dat waren geen loze dreigementen. Op de ochtend van het vonnis plaatsten politievoertuigen zich dreigend voor de secretariaten en voor de privéwoningen van de partijleiding, klaar voor een inval.

Maar zover kwam het niet. Onder de indrukwekkende in hout gebeitelde adelaar die hun gerechtszaal siert, spraken de zeven in rode mantels geklede rechters hun unanieme arrest uit: hoewel het doel van de NPD en het politieke handelen van haar leden erop uit zijn de democratische grondordening te bedreigen, en de NPD dus in strijd is met de Grondwet, gebruikt de NPD geen geweld, en is ze te klein om haar doelstellingen te kunnen bereiken. Daarom gaat ze vrijuit.

Een overwinning die in het nog steeds extreem politiek correcte klimaat van Duitsland niet vanzelfsprekend was. De NPD is al 40 jaar de favoriete boeman van ‘democratisch’ Duitsland. De vrijspraak leidde meteen tot woedende reacties van de linkerzijde, tot en met een revolverkogel die zich door de voorruit van een NPD-mandataris boorde…

De aanklagers hadden een dossier samengesteld tegen het vermeende ‘gewelddadige’ optreden van de NPD, waarvan sommige elementen de leugenpers in Vlaanderen haalden: zo zou een burgemeester ontslag genomen hebben door bedreigingen vanwege de NPD, en zouden hele dorpen in Oost-Duitsland uitgegroeid zijn tot zones waar extreemrechts de dienst uitmaakt.

De rechters in Karlsruhe maakten daarvan brandhout. Er zijn geen bewijzen dat de NPD haar doelstellingen door geweld of misdrijven tracht te bereiken, klonk het. Het aantal strafrechtelijke veroordelingen is niet bijzonder groot, niet bijzonder zwaar en is doorgaans politiek getint (zoals aanplakking zonder toelating). Bij aanslagen op asielcentra was men niet betrokken. Die dorpjes in Oost-Duitsland? Minuscule gehuchten van vijf families, waar drie rechtse gezinnen misschien wel het beeld bepalen, maar niemands rechten schenden. De bange burgemeester? Voor zo’n situaties kan een politieoptreden volstaan. ‘En wie in de politiek wil gaan moet tegen een stootje kunnen’, aldus één van de rechters, enkele maanden geleden, bij de mondelinge behandeling van de zaak.

Verbod of niet

Een triomf dus voor de NPD? Ja, want bij een verbod was het amen en uit. Maar nee, want in de verdere motivering van het arrest worden geen cadeautjes meer gegeven.

Vooreerst wordt geponeerd dat het doel van de NPD en het politieke handelen van haar leden erop uit zijn de democratische grondordening te bedreigen, en de NPD dus in strijd is met de Grondwet. Dat is hoe dan ook een zware uitspraak. Nu al werden politiemensen, leraars, ja zelfs leden van de vrijwillige brandweer uit hun job gegooid als hun NPD-lidmaatschap werd ontdekt. Nu de partij strijdig met de Grondwet is verklaard, zal die praktijk niet verminderen. Zal de partij haar partijfinanciering kunnen behouden? Bij alle traditionele partijen wordt nu gezegd, dat die wet zo snel mogelijk moet veranderd worden, om de NPD volledig droog te leggen.

Bovendien ontsnapt de NPD aan een verbod, omdat ze te klein is om haar doelstellingen te kunnen bereiken. Dat betekent dat indien de partij succesvoller zou worden – wat het doel is van elke partij – snel een nieuwe verbodsprocedure kan opgestart worden. Duitsland heeft zo eigenlijk een ‘blokpartij’ naar Sovjetmodel gecreëerd: zolang ze klein is, mag ze blijven bestaan. Wordt ze groot, dan wordt ze opgedoekt…

Duitse volk

De stelling van het Hof die ongetwijfeld de meeste inkt zal doen vloeien, is die over het begrip ‘Duitse volk’. De NPD verdedigt in haar programma de klassieke nationalistische zienswijze, dat het begrip ‘volk’ een etnische basis heeft, en dat bijgevolg als algemene regel enkel wie van een Duitser afstamt ook zelf Duitser kan zijn.  Naturalisatie moet de uitzondering blijven, geen automatisme.

Het Bundesverfassungsgericht veegde die stelling compleet van tafel: ‘Het begrip volk zoals het door de NPD verdedigd wordt is vanuit het standpunt van de Grondwet niet houdbaar. Onder volk kan alleen verstaan worden, het geheel van personen dat de Duitse nationaliteit bezit, op welke wijze dan ook.’ Daarmee wordt het heersende politiek correcte denken doorgetrokken: ook de zwarte Gambiaan die de nationaliteit krijgt omdat hij bij een Duitse voetclub goed tegen een bal kan stampen, moet en zal door eenieder als volwaardig ‘lid van het Duitse volk’ gezien worden. Een andere kijk is strijdig met de Grondwet.

Ook in publicaties, die de NPD ‘an sich’ geen warm hart toedragen, worden hierbij zware vraagtekens geplaatst. Is de NPD nu toegelaten, maar is het in de praktijk verboden aan nationalisten om te zeggen dat Duitsland het land van het Duitse volk is, en dat die van oudsher een etnische band hebben met hun Germaanse voorvaderen? De tijd zal het moeten uitwijzen…

Tot slot nog dit: het voorlezen van elk arrest begint met het citeren van de eis, in dit geval een verbod op de NPD. De rechters begonnen dus hun arrest met het voorlezen van de woorden: ‘verbod op de NPD’. Twee aanwezige kanalen van de leugenpers meldden onmiddellijk foutief: ‘de NPD is verboden’. Vijf seconden later werd aangebeld door een politieman aan het huis van een NPD-kopstuk, de handboeien in de hand. ‘Meneer u bent aangehouden’, klonk het streng. Bijna waren de handboeien vastgemaakt, toen een andere politieman kwam aangesneld en riep: ‘Stop, stop, het was een vergissing! De pers was verkeerd, ze zijn niet verboden.’ Of hoe vertrouwen op de informatie van de leugenpers ook in Duitsland tot misverstanden kan leiden…

HDG