Het is meer dan een gevatte oneliner om Brussel als een PS-stad te omschrijven. De combinatie van een demografie die in haar electoraal voordeel speelt, met een gedegen kennis van het overheidsapparaat, zorgt ervoor dat de Brusselse teugels van op de Keizerslaan bediend worden.

We bekennen, schrijver dezes is een nog maar sinds kort een gebruiker van de ‘sociale media’. En we erkennen graag het nut ervan, zeker wanneer je het reilen en zeilen van de Brusselse microkosmos dient op te volgen. Facebook beschouwen we dan ook eerder als een (professioneel) netwerk dan een manier om vriendschappen te onderhouden, met als gevolg dat er heel wat politici zitten die ‘bevriend’ zijn met ondergetekende, ongeacht hun kleur en/of obediëntie. Ook de Brusselse burgemeester, Yvan Mayeur, zowat het sinistere dieptepunt van voormeld netwerk, maar passons. Maar weet u wat echt opvalt? In zijn netwerk bevindt zich nauwelijks politici van andere partijen (toch vrij ongebruikelijk), maar wel een batterij allochtone namen. Toch wel tekenend voor de PS van vandaag (en morgen), denkt een mens dan.

Verloren traditie

Vroeger was het bon ton om in Wallonië te fulmineren tegen de CVP-staat, terwijl men het in de noordelijke contreien dan weer over l’état PS had. En Brussel hierin? Stellen dat de stad historisch een liberale traditie heeft klopt, maar tussen tradities en de realiteit van vandaag staat vaak een wereld van verschil. Samen met een groot deel van de middenklasse die naar de Rand uitgeweken is, vertrok ook een belangrijk deel van die (donker)blauwe segment van het kiezerspubliek. Dat de demografie van de stad op enkele decennia zo drastisch veranderde, is geen fataliteit, maar het gevolg van een gevoerd beleid – of het uitblijven ervan. Maar zie, de cirkel raakt weer rond en net die gewijzigde bevolkingssamenstelling heeft een effect op hoe de stad bestuurd wordt. Als geen ander heeft de PS hier gebruik van gemaakt. Het lokken van de ‘allochtone’ stem is geen socialistische exclusiviteit, maar zij gingen wel het verst in het uitrollen van de rode loper.

Lessen van Ulbricht

Precies dit laatste in combinatie met het handig bespelen van het overheidsapparaat in de breedste zin van het woord, en je krijgt een situatie die van Brussel een heuse PS-stad maakt. Afgelopen weekend waren onze vrienden van La Libre Belgique zo vriendelijk een overzicht te brengen van de overheidsinstanties die door PS-getrouwen gecontroleerd en bestuurd worden. Het is vrij onthutsend te lezen op welke manier de eigen mensen overal geplaatst worden, al dan niet na een leerrijke passage op een kabinet. En de anderen? Die staan erbij en kijken ernaar. Politieke macht is breder dan de stemmen die men vergaart. De PS haalt ongeveer een kwart van de Brusselse stemmen, maar slaagt erin om binnen de coalitie (PS, Défi, cdH, Open Vld, CD&V, sp.a) de dingen behoorlijk naar haar hand te zetten. En naast het gewest drukken ze hun stempel op Brussel-stad en mede hierdoor op de controle van de Heizelvlakte. Ach, het is met de PS een beetje als met de DDR, zeker? “Het moet democratisch lijken, maar we moeten alles onder controle hebben”, liet Walter Ulbricht, als voorzitter van de Staatsraad de facto de president van de DDR, zich ooit ontvallen. Mayer & consorten kennen hun klassiekers.

KNIN