Slechte verliezers blijven stampvoeten

VTM en VRT zonden de inauguratie van Donald Trump rechtstreeks uit. Ze gaven begeleidende commentaar. Beide zenders waren hoorbaar ontgoocheld over de toespraak van de nieuwe president. Ze vonden het vooral ongepast dat hij in zijn eerste officiële redevoering na de verkiezingen nog steeds op dezelfde thema’s hamerde als voor de verkiezingen. En wij maar denken dat dit het streefdoel van elke oprechte politicus zou moeten zijn.

Ook onze dagbladen konden hun slechte humeur over de nieuwe president niet verbergen. Als kleine kinderen die slecht met verlies omgaan, brachten ze allemaal foto’s waaruit zou moeten blijken dat er meer volk was op de inauguratie van Obama dan op die van Trump. Het tegendeel zou verbazen. Washington is niet alleen de meest zwarte stad van de VS, maar ligt ook in het hart van de Oostkust, die overweldigend voor de Democratische Partij heeft gestemd.

De parallelle democratie van de pers

VRT, De Morgen en Het Nieuwsblad meldden triomfantelijk dat er meer mensen aan de “vrouwenmars” tegen Trump hadden deelgenomen dan aan de beëdiging van de president (alsof voor beide evenementen dezelfde soort mobilisatie had plaatsgevonden). Ze brachten ook het nieuws van peilingen waaruit zou blijken dat Trump eigenlijk toch niet zo populair is bij de Amerikanen.

Hoe valt de verbetenheid te verklaren waarmee men dit soort berichten op ons blijft afvuren? Alles heeft natuurlijk te maken met de zeer moeizame aanvaarding door de journalistieke kaste van de democratische verkiezing van Trump. Zijn ideeën en uitspraken zijn een aanfluiting van alles wat de traditionele media als aanvaardbaar beschouwen. Zeker zijn kritiek op de pers zelf wordt slecht verteerd. In hun wereld had deze man nooit een kans op verkiezing mogen maken.

Dus creëert men een parallelle wereld waar democratische legitimiteit voortvloeit uit betogingen, selectieve opiniepeilingen en de grote hoeveelheid opinieartikels die men zelf plaatst. In deze virtuele wereld willen “de mensen” een andere president dan degene die ze bij meerderheidsstemming hebben verkozen. U mag zich nog 4 jaar aan de mythe van “het volk tegen de president” verwachten. Net zoals bij de Brexit, acht de pers zichzelf beter in staat om de wil van het volk in te schatten dan stembiljetten dat kunnen.

Kinderachtig

Het kinderachtige gemok van onze pers (die zich voltallig en ongegeneerd als supporter van team Clinton had opgesteld), kwam ook in andere artikels tot uiting. Alles, maar dan ook alles, was slecht. Het Nieuwsblad meende dat de openingsdans van Donald en Melania op het presidentiele bal “gênant” was. Dezelfde krant en De Standaard berichtten ook dat Trump de grote taart voor dat feest gewoon had gekopieerd van Obama. De rotzak!

De VRT bracht een mooi staaltje van “fake news”, dat serieuze journalisten nochtans graag aan de kaak stellen als een plaag van de sociale media. De staatszender meldde dat Trump de tekst van Obama over klimaatverandering onmiddellijk had laten verwijderen van de presidentiële webstek. In werkelijkheid waren gewoon alle oude teksten verwijderd om plaats te maken voor die van de nieuwe president.

Mars tegen de democratie

De meeste slechte verliezers zitten in de VS, uiteraard. Een flink deel daarvan had de dag na de inauguratie verzamelen geblazen op de “vrouwenmars”. Enkele honderdduizenden vrouwen (en mannen) betoogden tegen de verkiezing van Trump en de vrouwonvriendelijke houding die ze bij hem menen waar te nemen. Voor de rest was het doel van de optochten, die ook in Europa plaatsvonden, nogal onduidelijk. Ook de rechten van migranten en de toestand van het klimaat waren verplichte onderdelen in de toespraken.

De klaarblijkelijke hypocrisie van de deelnemers werd door geen enkele van onze commentatoren opgemerkt. Waar waren die betogers toen vrouwenbelager Bill Clinton in de praktijk bracht waar Trump enkel over sprak? Waarom betogen de voorvechters der vrouwen tegen het incidentele gedrag  van een man die geen enkele aanwijzing heeft gegeven dat zijn beleid daar ook maar in het minst zal door beïnvloed worden, maar nooit tegen de systematische schending van alle vrouwenrechten in – bijvoorbeeld – de Arabische wereld? Waarom nemen ze aanstoot aan private uitingen van seksuele vulgariteit door Donald Trump (de fameuze “pussy”-uitspraak), maar laten ze zich op een betoging leiden door popsterren als Miley Cyrus en Madonna die van publiek vertoon van seksuele vulgariteit hun handelsmerk hebben gemaakt?

De mars was dan ook nutteloos, tenzij voor de therapeutische effecten die deze kon verschaffen aan politiek getraumatiseerde betogers en de troost die ze kon bieden aan onze geplaagde journalisten, die in hun artikels het aantal betogers naar believen konden vermenigvuldigen en betekenis konden geven aan wat uiteindelijk enkel een vage uiting van politieke frustratie vanwege het verliezende kamp was.

Goed voor Trump

Eigenlijk kan Trump best tevreden zijn over de huidige situatie. Protest tegen een president die nog geen beleid heeft ontwikkeld, devalueert reeds de kritiek die er kan komen tegen werkelijke daden van bestuur. Ook een groot deel van de media, die nochtans geen geloofwaardigheid meer op overschot hebben, lieten zich opnieuw kennen als partijdige deelnemers aan het politieke debat. Wie gaat hen nog geloven wanneer ze eens gelijk zullen hebben in een kwestie die wel van belang is? Veel vijanden van Trump hebben al een flink deel van hun munitie verschoten nog voor de oorlog begonnen is.

Hysterie, overdrijving en leugen bevestigen ondertussen het geloof van zijn aanhangers. Ze duwen ook de neutrale en kritische toeschouwers in zijn richting. Trumps presidentschap kan zeker aan het wankelen gebracht worden, niet het minst door zijn eigen flaters. Maar dat zal niet gebeuren zolang kritiek op de nieuwe president kan gezien worden als een uiting van frustratie en onredelijkheid vanwege slechte verliezers.

Jurgen Ceder


Tags assigned to this article:
2017-04

Related Articles

De Roets 2017 is er

Vers van de pers gerold: de historische kalender De Roets 2017! En ook nu weer slaagt De Roets erin de verwachtingen ruimschoots

Die vergrijzing, we gaan er niet goed van zijn

De Vlaamse rusthuizen zitten in geldnood. De Vlaamse overheid beloofde vorig jaar een miljard euro, maar minister Jo Vandeurzen (CD&V)