De inauguratie van de nieuwe president van de Verenigde Staten bezorgt links in Amerika en op het Europese vasteland in het beste geval stress, in het slechtste geval een hartverzakking. In het Verenigd Koninkrijk daarentegen, slapen ze stilaan op beide oren. Nu al is het overduidelijk dat Donald Trump de banden met de Britten wil aanhalen, zowel politiek als economisch. Een verademing na te veel jaren Obama.

Vrijdag 20 januari wordt de 45ste president van de Verenigde Staten ingezworen. De inauguratie van de Republikein Donald Trump heeft al heel wat voeten in de aarde gehad. Tal van grote namen, van Democratische toppolitici tot showbizzfiguren uit Hollywood, hebben laten weten hun kat naar de festiviteiten te zullen sturen.  Links lust Trump rauw. Het is bijzonder meelijwekkend hoezeer progressieven zich de afgelopen weken misdroegen, met Barack Obama, die nog even een Koude Oorlog in gang wist te steken, voorop.

Het was een heel karwei om artiesten te vinden die willen optreden op het grootse gebeuren. Een deel wil niet, uit politieke overweging. Een ander deel durft niet, omwille van de haat en het geweld die vanuit linkse hoek komen. Zo ontving Andrea Bocelli, de bekende Italiaanse tenor, in de afgelopen dagen heel wat doodsbedreigingen, omdat hij zou gaan zingen op de inauguratie. Blinde zangers bedreigen, ziehier de verdraagzaamheid van links!

Terugkeer van Winston Churchill

Vooralsnog hebben de Britten allerminst redenen om ontevreden te zijn met de nieuwe Amerikaanse president. Trump steekt zijn liefde voor het Verenigd Koninkrijk niet onder stoelen of banken. Dat zijn voorouders deels van Schotse komaf waren, speelt uiteraard een rol. Waar Obama tijdens zijn ambtstermijn druk bezig was zoete broodjes te bakken met enkele landen in het Midden-Oosten en Cuba, kiest Donald Trump voor andere vrienden. De 45ste president maakt er geen geheim van dat de Britten een bevoorrechte partner zullen zijn de komende jaren, zowel op politiek als op economisch vlak. De taal is ook hier gans het volk, nietwaar?

Politiek draait om grote daden, maar evenzeer rond kleine symboliek. Tekenend was het dat Barack Obama tijdens zijn ambtsperiode de buste van Winston Churchill – de Britse Prime Minister van 1940 tot 1945 – uit ‘The Oval Office’ liet verwijderen en vervangen door een miniatuurversie van de burgerrechtenactivist Martin Luther King. Trump kreeg zowel van UKIP-boegbeeld Nigel Farage als van buitenlandminister Boris Johnson de vraag het beeld van Churchill opnieuw een plekje in de presidentiële werkkamer in het Witte Huis te geven. Na jaren van politiek correct geleuter over huidskleuren en discriminatie is het opnieuw tijd voor Atlantisme. Trump gaat het beeld van Churchill terugplaatsen, en hij is kennelijk nog veel meer van plan.

Margaret Thatcher en Ronald Reagan

De kersverse president liet aan de Britse pers afgelopen week weten dat het Verenigd Koninkrijk de Brexit niet moet vrezen. “Ik heb altijd voorspeld dat de Brexit zou plaatsvinden. Iedereen lachte met mij en toch kreeg ik gelijk. Het Verenigd Koninkrijk doet het in velerlei opzichten geweldig sinds het Brexit-referendum”, aldus Trump tijdens een ontmoeting met de voormalige Britse minister Michael Gove. “Wanneer ik in functie ben, zal ik zo snel mogelijk werk maken van een hernieuwd handelsverdrag tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.” Wat een verschil met de toon die Barack Hussein Obama aansloeg: indien de Britten voor een uitstap uit de Europese Unie zouden stemmen, zou het Verenigd Koninkrijk niet moeten hopen op een snel vrijhandelsakkoord met de VS. De Britten moesten volgens Obama “helemaal achteraan de rij aansluiten”.

De vriendschappelijke relaties die komende tijd weer gaan opbloeien tussen de VS en het VK zijn een verademing na de hatelijke jaren onder de arrogante Obama. Tijdens de ambtsperiode van Tory-leidster Margaret Thatcher en de Republikein Ronald Reagan, in de jaren tachtig, kozen Amerika en Groot-Brittannië voor vrijhandel en een ver doorgedreven vorm van economisch liberalisme. Heel wat perscommentatoren zien in de conservatieve premier Theresa May en president Donald Trump een hedendaagse variant op het legendarische duo Thatcher-Reagan.

Rechte rug en sterke knieën

Toch staan tussen droom en daad blijkbaar nog wat wetten en praktische bezwaren in de weg. De Europese Commissie liet maandag weten dat het Verenigd Koninkrijk onmogelijk in de komende maanden al een vrijhandelsakkoord met de Verenigde Staten kan afsluiten, omdat het vooralsnog behoort tot de Europese Unie. Pas na de officiële Brexit kan het land soeverein weer akkoorden sluiten, zonder bemoeienis vanuit Brussel. De komende maanden kan de Britse premier, Theresa May, tonen dat ze een rechte rug heeft en een paar sterke knieën, door de Brusselse regels aan haar laars te lappen.

LvS