2017-01_05_eric_laurent-mediumJambon en politiezones

Er is heel wat onvrede over de verdeling van de federale politiedotaties (°2002). Molenbeek krijgt ook na de aanslagen in verhouding minder federale dotaties dan het residentiële Ukkel en veel minder dan faciliteitengemeente Voeren. Ook met demografische wijzigingen (meer inwoners) wordt geen rekening gehouden. “Wij vragen al jaren een hervorming van de verdeelsleutel”, zegt Johan Berckmans, hoofdcommissaris van de politiezone Brussel West, maar noch Joëlle Milquet (cdH) noch haar opvolger Jan Jambon deden er iets aan. Het budget staat vast. Als de ene zone extra geld krijgt, moet een andere dus inleveren, en zoiets veranderen is delicaat. Kamerlid Franky Demon (CD&V) acht het in budgettair krappe tijden niet realistisch om de federale dotatie voor politiezones te verhogen. “Maar binnen het systeem van de gesloten portefeuille moeten we wel de criteria herzien”. Merkwaardig dat ook de N-VA, in vorige regeerperiodes felle voorstander van een herziening omdat die nadelig was voor Vlaanderen, nu zwijgt.

Confederale Vera

Geen taalpolitiek denken, geen halt aan de transfers, maar een goed bestuur en efficiënt beleid zijn de nobele gedachten achter een confederaal België, schrijft Vera Kicken (politicologe uit de Westhoek, sinds kort N-VA Izenberge) op knack.be. Ze is Nederlandse, maar woont sinds 2002 in Vlaanderen en focust in Knack op de onwerkbare staatsstructuur en onwerkbare politieke verhoudingen in dit land. Volgens haar is het bij de N-VA na het opstappen van de kamerleden Vuye en Wouters “officieel” stil, maar blijft de partij trouw aan haar toekomstvisie, de confederatie België. Dat mag blijken uit interventies van Peter De Roover die in de pers wees op de kostprijs van dit België, uit acties van Vlaams minister Ben Weyts rond de Brusselse geluidsnormen (belangenconflict), uit analyses ook van de Waalse essayist Jules Gheude die de Walen waarschuwde dat een scheiding onvermijdelijk wordt. Vijftig jaar federalistisch gewriemel is voor haar genoeg, resoluut kiezen voor een confederaal België de enige uitweg uit de dagelijkse institutionele miserie. Een confederatie is een samenwerkingsverband tussen soevereine staten. Hierin maakt bestuurlijke versnippering plaats voor homogene bevoegdheidspakketten. Defensie, asiel en terrorismebestrijding worden in onderling overleg en ongedwongen overgedragen aan het confederale niveau. “In onze 6 regeringen, 54 ministeriële mandaten, 7 parlementen en 671 parlementaire mandaten – en bijhorende kosten – kan bijgevolg gesnoeid worden… België blijft bestaan en zoals ook Brussel door Vlaanderen en Wallonië samen bestuurd. Met 6,5 miljoen inwoners laat Vlaanderen qua inwonersaantal twaalf lidstaten van de EU achter zich. Zelfs Wallonië met 3,6 miljoen inwoners zou niet de kleinste lidstaat worden”. Volgens Kicken is de Vlaming niet gekant tegen een confederaal België, hij is gekant tegen het eeuwige en aanslepende communautaire debat. De Vlaming heeft een grondige hekel aan staatshervormingen zonder finaliteit en aan halfslachtige keuzes. “Hij wil ook het handelsmerk België en zijn stad Brussel niet kwijt. Gelukkig hoeft dat niet”. Kicken zegt behartenswaardige dingen, maar taalpolitiek en transfers zijn wel degelijk ook nobele gedachten. Is er een reden om die opzij te schuiven, dan horen we dat graag. Elk argument is welkom in de politieke strijd die verre van gestreden is. Mede door het uitstelgedrag van de partij waar ze voor staat. Misschien moet Kicken eens onderzoeken of regionale en internationale samenwerking een slim alternatief kan zijn voor het mordicus in stand houden van dit gespleten land, ook als het gaat over “defensie, asiel en terrorismebestrijding”… De politicologe heeft hopelijk nog meer ideeën in petto dan haar terechte scriptie over bestuurlijke efficiëntie.

Vlaamse emigratie

Vorig jaar emigreerden 7.205 Belgen tussen 18 en 30 jaar. In vergelijking met tien jaar geleden is dat een verhoging van bijna dertig procent (27). Dat blijkt uit cijfers van de Algemene Directie voor Statistiek. In Vlaanderen kozen maar liefst 44 procent meer jongeren dan in 2006 voor een buitenlands avontuur, tegenover 13 procent in Wallonië en 9 procent in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. “Het is volledig ingeburgerd”, stelt Jos Verheyden van Epos, de overkoepelende organisatie die alle Erasmusopleidingen in goede banen leidt. In het buitenland gaan studeren is de normaalste zaak van de wereld geworden. Onder meer Geert Noels en Pascale Paepen waarschuwden al voor een brain drain. Paepen merkte overigens op dat veel buitenlanders de omgekeerde beweging maken en dat heel wat Belgen “verrijkt” terugkeren na hun buitenlands avontuur. Vanzelfsprekend is er niets mis met studenten die aan buitenlandse universiteiten gaan (bij)studeren. Maar spaar ons van het gedoe van de Erasmusstudenten die op de kosten van de gemeenschap een jaar gaan flirten met de geneugten van het leven. Velen worden er nauwelijks rijker aan kennis, hun ouders en de belastingbetaler wel armer aan centen. Wanneer worden die gigantische mislukkingen eens gebundeld in een of andere studie?

Antwerpe monstercoalitie komt eraan?

Op de site Newsmonkey schoot Bart De Wever met scherp naar de Vlaamse communisten van de PVDA. Een partijtje dat erin slaagt onder de kiesdrempel te gedijen en moet toezien hoe de Waalse kameraden stilaan De Rupo op de zenuwen werken. De Wever noemde de PVDA dan ook “het restafval van de 20ste eeuw en was terecht kritisch over de twee maten en gewichten van politici en media. “Ter linkerzijde mag men blijkbaar met aanhangers van Stalin in bed”… Als De Wever hard uit de hoek komt, is dat nooit vrijblijvend. Kort gezegd: hij ruikt de giste van een progressieve frontforming tegen hem in Antwerpen (sp.a, Groen, de PVDA, macontente CD&V’ers…). En ook Kris Peeters is op komst, volgens De Wever “niet te beroerd om zich bij de draak aan te sluiten om hem tussen zes planken buiten te dragen.’ Zover zijn we nog niet. Binnen CD&V (Pieter De Crem) is er weerstand en Crombez vindt samenwerking met communisten niet evident. Anderen, zoals de huisideoloog van de sp.a Carl Devos zien dat wel zitten. Absoluut geen probleem, zo zei hij in De Ochtend.

Porteurs de valises

Alles herhaalt zich, als in een grote kringloop… Denkt u dat het de eerste keer is dat islamitische terroristen in België onderdak, hulp en wapens krijgen om aanslagen te plegen tegen Franse burgers?

Dat “Molenbeek” en het islamsocialisme recente verschijnselen zijn? Vergeet het. Het is allemaal al eerder gebeurd, gedeeltelijk zelfs met hetzelfde crapuul van de PS. Tijdens de Algerijnse Oorlog, van 1954 tot 1962, was België voor de terroristen het zogenaamde “Front du Nord”. Een deel van die oorlog was een guerrillastrijd tegen het Franse leger, maar een nog veel groter deel was bloedige en wrede terreur tegen Franse burgers.

Ook in Frankrijk werden aanslagen gepleegd, meestal tegen politieagenten. Net zoals de terroristen van IS nu kregen ook die terroristen steun van islamitische gastarbeiders en socialistische medeplichtigen in Frankrijk en in België. Vooral de “porteurs de valises” waren berucht. Zij werden zo genoemd naar de koffers waarin zij wapens voor de terreurgroepen smokkelden. Tegen 1960 hadden de Fransen die netwerken van “porteurs de valises” grotendeels opgerold, dankzij grondig politiewerk en meedogenloze verhoren. Ja, dat helpt echt, wat de mensenrechtenactivisten ook beweren.

In reactie daarop verlegden de terroristen en hun collaborateurs een deel van het netwerk naar België. Serge en Philippe Moureaux, toen nog jonge snaken, werkten toen al met de terroristen samen. De eerste als advocaat, de tweede als chauffeur. Serge en zijn vrouw Henriëtte ontvingen toen “militanten” van de terreurorganisatie FLN in hun appartement in Elsene, in een gebouw met verschillende in- en uitgangen, zodat de Franse politie, die toen ook hier actief was, er niet onverwachts kon binnenvallen.

Philippe bevestigde dat zij blindelings de instructies opvolgden. Als een terrorist aan de grens gearresteerd werd, moest hij onmiddellijk de naam van een advocaat van het terreurnetwerk opgeven om te voorkomen dat hij aan Frankrijk uitgeleverd zou worden. Eén van die advocaten was Serge Moureaux. Hoe actueel klinkt dat! De Fransen, die toen nog niet zo verweekt waren als nu, liquideerden vele “porteurs de valises” met bompakketten of met bommen die onder hun auto’s verborgen zaten. De gebroeders Moureaux konden de dans ontspringen.

Philippe Moureaux zou als burgemeester van Sint-Jans-Molenbeek nog heel lang “porteurs de valises” blijven, zij het symbolisch. Hij moest zelf geen koffertjes meer dragen. Als parlementslid was hij de boze geest achter de antiracismewet en hij werkte ook mee aan het wetsontwerp voor de toekenning van actief kiesrecht bij de gemeenteraadsverkiezingen aan vreemdelingen. Toen hij al 71 was, kreeg hij als beloning voor “bewezen diensten” nog een 35-jarige moslima uit het kabinet van Charles Piqué als bruid. Geen paradijsmaagd natuurlijk. Maar op die leeftijd kan men niet meer zo veeleisend zijn.

Waar de klok bleef stille staan

In Hasselt hebben vele Hasselaren van oudsher de gewoonte de tijd af te lezen op het uurwerk van de Sint-Quitinuskathedraal. De toren met uurwerk, midden in de stad,  is vanuit de vier windrichtingen te zien. Maar sinds zaterdag is de klok blijven stilstaan op 11 uur. Hopelijk geen teken van naderend onheil. Op de muur van het Hasselts station staat de klok al weken stil op 17u40. Gelukkig kijkt niemand daar nog vanop, zelfs bij de NMBS schrikt men er niet meer van. Een mankement meer of minder, dat maakt niet veel meer uit. “Gelukkig werken de roltrappen weer”, lachte woordvoerder Bart Crols van de NMBS. Als de treinen nu ook nog eens punctueel gaan rijden, en de klokken op tijd gaan luiden, overleven we de nieuwjaarsbang met glans. Gelukkig 2017.

Rare berichtgeving!

Het (Belgische?) fregat Louise-Marie, met als thuishaven Zeebrugge, is terug van weggeweest, na een vaart van zes weken op de Middellandse Zee met als opdracht de strijd tegen de mensenhandel. Wat moeten we daarvan geloven? In het verslag, dat wij onder ogen kregen, wordt wel het aantal opgepikte vluchtelingen vermeld, namelijk 172, maar geen cijfers wat betreft de mensensmokkelaars. “Na doorgedreven observaties langs de Libische kust werden de geredde migranten aan de Italiaanse autoriteiten afgeleverd.” Waarom niet aan de Libische autoriteiten? En wat met de smokkelaars? Waren zij reeds naar veiliger oorden teruggekeerd voor een volgende winstgevende zaak en lieten zij hun “klanten” achter zonder brandstof in gammele boten?

‘Ad augusta per angusta’ is de leuze op het wapenschild van de Louise-Marie, wat letterlijk betekent: naar triomf langs moeilijke wegen, of, je kunt geen hoge doelen bereiken zonder te worden blootgesteld aan harde offers! Is er een verband tussen de leuze en de opdracht?