Opstand in Californië

De muiterij tegen de democratisch gekozen Amerikaanse president neemt almaar onrustwekkender proporties aan. Een voorbeeld daarvan is de weigering van het San Francisco Police Department om inzake terreurbestrijding nog samen te werken met de Joint Terrorism Task Force van het FBI. Nadat San Francisco al geweigerd had Trumps maatregelen tegen illegale immigratie loyaal uit te voeren, is dit een nieuwe en gevaarlijke escalatie. San Francisco had zich al uitgeroepen tot vrijhaven, letterlijk “sanctuary city”, voor illegalen. Nu wordt het ook een vrijhaven voor terroristen. De drijvende kracht hierachter was de islamitische koepelorganisatie CAIR, die in de VS veroordeeld is wegens het illegaal doorsluizen van geld naar Hamas en die in de Verenigde Arabische Emiraten zelfs op de lijst van terreurorganisaties staat. Maar voor de linksen is dat allemaal geen bezwaar.

“Goede” deportaties

Toen president Trump zijn zogenaamde ‘moslimban’ afkondigde – niet eens een deportatie, alleen een inreisverbod – steeg in de media in de VS en Europa een hysterisch gehuil van verontwaardiging op. De linksen hadden zich al dat brullen en tieren kunnen besparen, want één van hun mannetjes in een rechtbank maakte die maatregel met één pennentrek ongedaan. Wat kan men anders verwachten in een ‘dictature des juges’? Die rechter negeerde daarmee alle grondwettelijke bepalingen over de presidentiële bevoegdheden, maar daar gaf niemand een kik over. Zoals niemand van al die verontwaardigde mensenrechtenactivisten een kik gaf over de deportatie van 40.000 Pakistanen, die de voorbije vier maanden werden uitgewezen omdat ze misdaden van gemeen recht hadden gepleegd, of omdat ze verdacht werden van banden met islamitische terreurgroepen. Maar dat gebeurde dan ook niet in de VS, maar in Saoedi-Arabië. De Saoedi’s sponsoren wel extremistische moskeeën in heel de bewoonde wereld, en soms zelfs regelrechte terreurgroepen. Maar dat dan toch alleen in het buitenland. Op hun eigen grondgebied voeren zij een keihard veiligheidsbeleid. Met zijn typische sarcasme merkte Robert Spencer van Djihad Watch op: “Wie had kunnen weten dat het Saoedische koningshuis vol zat met racistische, onverdraagzame islamofoben?” De heisa rond het inreisverbod van Trump enerzijds en het stilzwijgen rond de Saoedische deportaties anderzijds, bewijzen dat het die linkse commentatoren niet te doen is om mensenrechten of andere nobele humanitaire motieven. Zij worden alleen woedend als westerse leiders als Orban of Trump proberen de islamisering van hun land tegen te houden. Als islamitische regimes moslims deporteren, dan kan hen dat duidelijk geen barst schelen.

Quizvraag

Zijn troepen vechten zij aan zij met eenheden van de Iraanse Revolutionaire Garde en Hezbollah. Hij bewapende het islamitische Azerbeidzjan om het christelijke Armenië te chanteren. Hij zette islamitische hulptroepen in bij zijn aanval op het christelijke Georgië. Hij maakte carrière in de geheime dienst van een regime dat minstens 50.000 christelijke geestelijken en nog veel meer gelovige leken liet vermoorden, en dat verantwoordelijk was voor de wreedste en meeste grootschalige christenvervolging uit de geschiedenis van de mensheid. Die staat vermoordde ook tientallen miljoenen van zijn eigen landgenoten, maar hij noemde het uiteenvallen ervan ooit ‘een geopolitieke ramp’ en hij wil haar in haar oude glorie herstellen. Hij verkocht luchtafweersystemen en nucleaire technologie aan Iran. Hij liet moslims ongehinderd over zijn grondgebied naar Noorwegen trekken, maar hij maakte nooit schoon schip met de moslims die in zijn eigen vaderland wonen. Toch wordt hij door vele westerlingen beschouwd als een bondgenoot in de strijd tegen de islam. Rara, wie is die man?

Moordende sekte

De Mormoonse sekteleider LeBaron was ervan overtuigd dat hij ‘de ware profeet van God’ was. Hij had tweehonderd volgelingen, die hem blindelings gehoorzaamden, ook toen hij hen het bevel gaf tegenstanders te vermoorden, meestal mensen die de sekte wilden verlaten. Hij had een dodenlijst nagelaten, zodat het moorden zelfs na zijn dood doorging. Hoewel vele Mormonen de polygamie in het begin van twintigste eeuw hadden afgeschaft, gingen LeBaron en zijn sekte er ijverig mee door. Hij had dertien vrouwen en een vijftigtal kinderen. Hij stierf in 1981 in een Amerikaanse gevangenis, maar hij kwam onlangs weer in de actualiteit, toen één van zijn dochters een vernietigend boek over hem aan de pers voorstelde. Die sekte was van christelijke oorsprong, dus de media rapporteerden met gepaste verontwaardiging over de misdaden ervan. Polygamie! Meisjes van vijftien die met oudere mannen moesten trouwen! Moorden op afvalligen! Hoe gruwelijk, inderdaad. Maar we kennen een veel grotere sekte met een profeet die dezelfde praktijken hanteerde. Zij handhaaft polygamie en ze beveelt ook dat afvalligen vermoord moeten worden. Zij vindt dat zelfs meisjes van negen al uitgehuwelijkt mogen worden. Maar die sekte is zo machtig, zo groot en zo rijk dat niemand er kritiek op durft leveren. Zij telt momenteel zo’n miljard volgelingen, zij controleert een groot deel van de olievoorraden op Aarde en ze maakte al miljoenen slachtoffers. Daarom noemt men haar geen sekte meer, maar een ‘wereldgodsdienst’, en wie er kritiek op levert, wordt beschouwd als een racist.

Twee minuten haat

In George Orwells boek 1984 beheerst de socialistische tiran Big Brother niet alleen het hele netwerk van camera’s die iedereen voortdurend bespieden, hij heeft ook de absolute controle over de media en hij gebruikt die voor de dagelijkse ‘twee minuten haat’, waarin de bevolking wordt ophitst tegen de vijand van het ogenblik, meestal tegen Goldstein, de archetypische tegenstander van Big Brother. In hun haatcampagne tegen president Trump zijn de media in Europa en de VS tot het niveau van die ‘twee minuten haat’ afgezakt. Trump had volkomen gelijk toen hij bepaalde media “vijanden van het Amerikaanse volk” noemde. De haatcampagne tegen Trump is slechts het hysterische hoogtepunt van een reeks haatcampagnes die de media al jaren voeren tegen álle rechtse partijen en tegen álle nationalisten in álle westerse landen. In klassieke totalitaire staten gaan de indoctrinatie, de leugens en de haatpropaganda in de media uit van almachtige regeringen die de media naar hun pijpen laten dansen. In de westerse wereld zitten de Big Brothers die de slachtoffers voor hun ‘twee minuten haat’ uitkiezen meestal niet meer op regeringsniveau, maar in de persagentschappen en de redacties van kranten en nieuwsdiensten. Er is een ‘dictature des juges’. Maar er is ook een even gevaarlijke ‘dictature des rédacteurs’. De mediawereld levert zelf zijn Big Brothers. En het resultaat is hetzelfde: censuur en een quasi-monopolie van linkse, mondialistische en pro-islamitische nieuwsmanipulatoren. De leugens van de huidige Big Brothers zijn niet nu meer ‘Oorlog is vrede’ en ‘Vrijheid is slavernij’, maar ‘Islam is vrede’ en ‘Vrijheid leidt tot racisme’. Alleen ‘Onwetendheid is kracht’ is nog hetzelfde. De duistere kracht die voortkomt uit de doofpot waarin alle misdaden van moslims en linksen weggemoffeld worden.

Persvrijheid

We hadden altijd een boontje voor de rechtse Republikeinse senator McCain, hoewel we zijn standpunten over immigratie absoluut niet deelden. Maar nu heeft hij ons diep teleurgesteld. In een reactie op de terechte kritiek van Trump op de media, verklaarde McCain dat “dictators altijd beginnen met het onderdrukken van de vrije pers” en hij suggereerde dat president Trump zich op dat gevaarlijke pad begeeft. Alles wat McCain zei over persvrijheid als een noodzakelijke voorwaarde voor het voortbestaan van andere vrijheden, en van de democratie zelf, was verstandig en terecht. Maar het was niet ter zake voor de situatie in de VS en de rest van de westerse wereld. Daar is de persvrijheid op sterven na dood. Zij kan slechts gered worden door grondig schoon schip te maken en de Big Brothers uit de redacties en krantenconcerns te verjagen. Tot er weer een echte opiniewaaier ontstaat.