‘Racaille’

Als Brussel dé plek is waar beide gemeenschappen mekaar ontmoeten, dan is de groene politieke familie daar het toonbeeld van. Overal? Nee. In het (niet meer zo kleine) dorp Molenbeek zit er een grote haar in de boter. Of is er onderliggend meer aan de hand?

Groen en Ecolo, het is zonder meer een mooi verhaal. In de Kamer vormen ze één enkele fractie en op tal van plaatsen in Brussel komen ze samen op. Of beter: de taalkundige realiteit indachtig, stellen de Franstalige ecologisten hun lijsten ruimhartig open voor Nederlandstalige kandidaten, voor zover die niet moeilijk doen en vooral niet te veel plaatsen innemen. Nog een mooie blijk van de samenwerking is het pand dat ze samen gaan kopen. Op het Barricadeplein nog wel, jarenlang de thuisbasis van de Volksunie en een plek die in andere en vooral betere tijden nog de naam Oranjeplein droeg. En als kers op de taart: er wordt bij de notaris getekend op… 14 februari, Valentijnsdag, voor de kleinburger het feest van de liefde.

Molenbeek

Maar goed, Cupido’s pijlen treffen niet altijd doel. Of misschien raakt hij door zijn voorraad heen. Feit is, in Molenbeek is er werk aan de winkel. We hadden het er enkele weken geleden al over: Groen-schepen Annalisa Gadaleta publiceerde een boekje over de gemeente dat haar Ecolo-vrienden geweldig en erg pertinent vonden, tot ze het daadwerkelijk ter hand namen. Ach, waar vielen ze ook weer over? O ja, we hebben het weer. Gadaleta, door de liefde – daar hebben we die schietende bengel weer – ruim twintig jaar geleden naar dit land gebracht, had het over bepaalde gebruiken bij allochtone families. De keuze voor vele kinderen was de keuze voor kindergeld. Of hoe een aloude rurale traditie getransponeerd werd naar de moderne welvaartsstaat.

En dan? Is dit nog nieuws voor wie een weinig met de Brusselse realiteit vertrouwd is? Uiteraard niet, maar ten aanzien van de feitelijke kern zweven wij dan ook ver buiten de baan van de concentrische cirkel waaraan de politiek correcten vastgeketend zijn. Kijk, wil je aanvaard worden in Ecolo-middens, dan zijn er nu eenmaal dingen die je niet mag zeggen. Ook al is de werkelijkheid nog zo flagrant. Luckas vander Taelen ondervond het, en nu zelfs een minzame dame als Gadaleta. En dan zeker in Molenbeek, waar Sarah Turine, covoorzitster van Ecolo, schepen is, en waar haar partij inzake de allochtone stem door de PS-oppositie opgejaagd wordt.

Gaza

Het probleem overstijgt de partijpolitiek en zeker de groene familie. Zij die zich in Vlaanderen (terecht) ergeren aan politieke correctheid, hebben vaak geen benul hoe anders de situatie in Franstalig België wel is. Jaren geleden had uw dienaar het voorrecht (nu ja) een tijdje te werken – jawel, werken – in de buurt van de Anderlechtse slachthuizen, pal aan de groezelige halte Clemenceau. De hinder met “kutmarokkaantjes” (dixit Yves Desmet en sinds het weekend ook een beetje logebroeder Karel de Gucht) was schering en inslag. Inbraken, aanrandingen, intimidaties; we konden het dagelijks door het raam van ons weelderig kantoor bewonderen. Toen ik het woord ‘racaille’ in de mond nam (de opmerkingen van Sarkozy lagen nog vers in het geheugen), wisten Franstalige collega’s niet waar ze het hadden. “Ach, het zijn belhamels”, klonk het sussend. “Ils sont sympas”, vond zelfs een vrouwelijke collega-redactrice, wiens handtas een week later gestolen werd. Beter kon ik het vinden met een wat oudere Joodse collega, Pierre. “Gaza”, knipoogden we wel eens naar mekaar, goed wetend waar we op doelden. Na enkele maanden, na een professioneel meningsverschil, hield ik het er voor bekeken. De buurt miste ik niet. De meeste collega’s evenmin. En Pierre, die heeft zich veilig teruggetrokken in de heuvels van Waals-Brabant.

KNIN