Dwaas idee

Wat kunnen Vlamingen in de Brusselse politiek toch goede bedoelingen hebben. Je komt met schijnbaar verfrissende ideeën voor de dag, goed ogend, maar praktisch erg bedenkelijk. Geen kat die er trouwens op zit te wachten. De weg naar de hel, het is geweten, is geplaveid met goede bedoelingen. Of hoe een ernstig man als Sven Gatz toch een tikkeltje surrealisme in de politieke machinerie kan brengen.

Naar synergiën streven; het klinkt niet alleen alsof het uit een managementhandboek geplukt is, wellicht is het dat ook. Maar al zijn dergelijke begrippen in de praktijk vaak niet meer dan holle frasen, er zijn ook voorbeelden van het tegendeel. Enkele jaren geleden werd de VVB in Brussel nieuw leven ingeblazen. Maar dan heb je nog het Vlaams Komitee Brussel (VKB). En sinds enkele jaren heeft ook de Marnixring een Brusselse afdeling. Achtergrond, historiek en de doelstellingen mogen dan wat verschillen, in de praktijk blijken er tal van overlappingen te bestaan. En dan heb je dat logische idee om synergiën te creëren, het bundelen van de krachten. Het woord bij de daad voegend, was de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van de VVB er eentje geworden in samenwerking met precies het VKB en MR Brussel. En zeker tussen de eerste twee, werd gemeld, wordt de toenadering concreet. Het logistieke apparaat van de VVB verschaft het VKB een meerwaarde, terwijl de kennis en kunde over de hoofdstad van deze tweede de eerste dan weer kan helpen. Brugfiguur is Bernard Daelemans, die binnen de Vlaamse Beweging stilaan een duivel-doet-allesstatuut begint te krijgen, wat iets wil zeggen in deze microkosmos.

Spreker met naam

En dan die receptie. Sinds de doorstart die de VVB kende, maakte men er een punt van een spreker ‘met naam’ op de nieuwjaarsreceptie te krijgen. Iets te vertellen hebben en een band met Brussel hebben lijken de criteria, ongeacht de achtergrond. Het leven is nu eenmaal te kort om het te vullen met zij die steevast voor eigen parochie preken. Vorig jaar was dat Walter Vandenbossche (CD&V); het jaar ervoor de VGC-griffier en oud-journalist Daniel Buyle. Enkele harde waarheden werden toen in het publiek gegooid. Een duidelijke illustratie dat het naderen van de pensioenleeftijd de luciditeit aanscherpt. Of zouden er – we durven er niet aan denken – andere elementen spelen? “Materiële zekerheid”, werd in de marge gefluisterd, maar laten we dat maar op conto van cava en dergelijke schrijven.

Realpolitiker

Met Sven Gatz als spreker werd deze traditie voortgezet (“Een minister!”). Waar je in andere geledingen van de samenleving nog een wowgevoel hebt (soms toch), is dat in de politiek vooral een oefgevoel. We maken geen vreugdesprongen, maar we zijn blij dat het niet erger was. Zo was een beetje ons sentiment toen Sven Gatz minister van Cultuur en Brussel werd in de Vlaamse regering – en we waren beslist niet alleen. Want komaan zeg, Noël Slangen of – gruwel – Ann Brusseel, het zou een nieuwe dimensie verschaffen aan le cortège des misérables.

O ja, dan zijn toespraak. Aimabel, met wat humor (terwijl je hem bezwaarlijk als lolbroek kan bestempelen), en goed wetend dat het publiek zijn stelling maar matig kon smaken. Waar ging het ook weer over? We hebben het weer: het verschaffen van een tweede stem aan de Brusselse kiezer, die hij dan voor het Gewest op een kandidaat van de andere taalgroep kan uitbrengen (“Ik ben een realist én Realpolitiker” (sic)). Leuk idee voor abstract-academische sferen, maar de toets met de werkelijkheid is te gek voor woorden. Ach, zijn eigen partij zou wel een boost krijgen door gemobiliseerde MR-kiezers. Net als de sp.a van de PS zou genieten. Maar nu we eraan denken, heeft iemand ooit al één Franstalige voor dit model weten ijveren?

KNIN