Arm Vlaanderen

Heeft Liesbeth Homans voor haar beurt gesproken? De armoede in Vlaanderen zou dalen en dat zou bewijzen dat het beleid goed zit. Van de minister kan moeilijk worden verwacht dat ze haar eigen beleid gaat afkraken, maar ze is misschien wel wat onvoorzichtig met de cijfertjes omgesprongen. De oppositie had bloed geroken en zette de aanval op Homans in. Na het nodige verontwaardigde gedoe over het parlement dat het recht heeft om de cijfers in te zien, en enig getrek aan een eerder weigerachtige Homans, werd dan toch een papiertje ter beschikking gesteld. Zo kon het debat over de armoedecijfers (en minder over het armoedeprobleem zelf) zich in volle glorie beginnen te ontwikkelen. Een feest van statistieken en onverteerbare terminologie zou het worden. Het enige cijfer dat er nochtans toe doet, is dat ongeveer tien procent van de Vlaamse bevolking in armoede leeft en dat daar al tien jaar nauwelijks iets aan beweegt, ongeacht de politieke oriëntatie van het beleid.

Duidelijk

Her en der werd opgemerkt dat er werd “gedebatteerd over het debat” of zelfs “op de kap van de armen”, zoals respectievelijk Matthias Diependaele (N-VA) en Homans zelf vonden. Gelukkig kon dat de pret niet bederven. Of uit Homans’ grafiekjes iets op te maken viel, zorgde voor betwisting, maar de standpunten waren duidelijk. Sp.a en Groen riepen dat Liesbeth er niks van bakte en de cijfers misschien niet vervalst, maar toch hoogst oneigenlijk gebruikte, want daterend van voor de vele extra facturen die uitgerekend de zwaksten treffen. Homans beweerde dat ze zeker geen hoeraverhaal had opgehangen, maar dat de talloze armoedebestrijdingsmaatregelen toch bijzonder goed en effectief waren. Ze werd daarin vurig ondersteund door de N-VA-fractie. Piet de Bruyn wist zelfs te melden dat de zware armoede van 5,9 naar 5,5 procent daalt. Dat daarmee niet meteen alles is opgelost, gaf hij wel grif toe. Mirakeloplossingen zullen er niet zijn, ook niet als rood-groen aan de knoppen zou zitten, maar een zo hoge armoedegraad in onze ‘topregio’ is toch wel wat beschamend.

Grapjas

Het is niet alleen Homans die zich met armoede bezighoudt, want ook ministers bevoegd voor werk en onderwijs horen zich daarmee te bemoeien. Eveneens bij de gevoelige departementen is energie, waarvan bevoegd minister Tommelein zich steeds meer als blauwe grapjas ontpopt. “Alles wordt eraan gedaan om de energiefactuur terug onder controle te brengen.” Dat die ontspoord is, is uitsluitend de schuld van de sp.a. Dat is geen leugen, maar het begint een beetje te gemakkelijk te worden. Johan Danen (Groen) wees erop dat de energiearmoede hier te lande abnormaal hoog ligt, zo maar even één op negen gezinnen gaat daardoor de dieperik in. Waarop Tommelein doodleuk antwoordde dat er niks steeg of daalde, dat hij geen cijfers naar voren bracht en nogmaals dat de socialisten het gedaan hebben. Gelukkig werd het Tommelein-maatregelenpakket ‘uitgerold’ om de energiearmoedeplaag te bestrijden. Als er inderdaad niks stijgt of daalt, is dat een staaltje van indrukwekkend beleid.

Onthutsend

Dan is er toch het goede nieuws dat de werkloosheid daalt. Geen betere remedie tegen armoede dan werk. 226.000 vacatures zijn er bijgekomen aldus de altijd lyrische Bart Somers (Open Vld). Ook dat moet worden genuanceerd, want het is niet omdat er meer banen worden geschapen dat die mensen per se uit de werkloosheid halen, zeker niet op een zeer gesloten arbeidsmarkt als de onze. Toch werd vanuit de bekende hoek misschien wat te hard op werkminister Muyters geschoten, want een zekere positieve tendens ontluikt wel.

In elk geval blijven de cijfers, goedwillend dan wel kwaadwillig geïnterpreteerd, onthutsend. Armoede, kinderarmoede, woonarmoede, energiearmoede…, het kan niet op. Eveneens is duidelijk dat geen van de 600.000 armsten er door de steekspelen in de Koepelzaal één cent op vooruit is gegaan.