Enkele weken geleden ontmoette ik Hugo Broos bij de uitreiking van de Trofee Raymond Goethals in Aalst. Het was een aangename verrassing, want ik had hem een tijdje niet gezien of gehoord. Ik wist dat hij ergens in Afrika aan de slag was, maar hoe de vork juist aan de steel zat, daar was ik niet van op de hoogte. Hugo had het geschopt tot bondscoach van Kameroen.

Nog voor de Africa Cup begon, wist hij maar al te goed dat de opdracht voor de “Ontembare Leeuwen” zo goed als onmogelijk ging zijn. Maar mijn vroegere ploegmaat en kamergenoot bij Anderlecht realiseerde het onmogelijke. Na Raymond Goethals is er een nieuwe tovenaar opgestaan! In korte tijd wist Hugo de onervaren en weinig communicatieve groep om te vormen tot een efficiënt geheel.

Om het lot niet te fel te tarten, besloten we, tijdens onze ontmoeting in Aalst, pas af te spreken na 5 februari 2017, niet toevallig de finale van de Africa Cup. Gelukkig hebben we die beslissing genomen, want toen was het zover: Kameroen-Egypte: 2-1. Een rechtstreeks verslag heb ik niet gezien, maar de beelden die ons bereikten, toonden nogmaals de fysieke kracht en de mentaliteit van het elftal aan. Teruggekomen na een 0-1 achterstand, dat was fenomenaal. Onze witte tovenaar Hugo heeft uit die jonge garde het uiterste gehaald en dat ondanks de kritiek van Roger Milla. De nationale held van het WK 1990 in Italië had in de aanloop naar de Africa Cup niets dan negatieve woorden voor onze landgenoot. Ik stel voor dat hij een danscarrière start, want dat is vooral wat ik mij herinner van die oude krijger.

Discipline

Met veel Afrikanen heb ik niet gespeeld tijdens mijn loopbaan. Ik denk vooral terug aan Julien Kialunda, de Congolese voetballer die ons reeds in 1987 heeft verlaten, op 47-jarige leeftijd. Hij maakte deel uit van de beroemde Vier Musketiers (Trappeniers, Puis, Plaskie en Kialunda). Die vier “charels” maakten het dikwijls bont. Hun specialiteit was het aanbrengen van “onwelriekende substanties” op alle mogelijke plaatsen. Toen de eigenaar van een hotel waar we logeerden een nieuwe zekering ging aanbrengen, hadden de Vier Musketiers de knop van de kelderdeur speciaal voor hem ingesmeerd met…

Die afzonderingen voor een Europacupwedstrijd waren meestal veel te lang voor jonge mannen. Vooral de periode onder Georg Kessler was moeilijk voor Kialunda en zijn vrienden. Kessler eiste discipline, tafelmanieren en rust; een combinatie die voor onze Congolese vriend niet direct deel uitmaakte van zijn DNA. Voor de wedstrijd tegen Feyenoord had Kessler een bus besteld. Maar de chauffeur was drie minuten te laat. Kialunda kon niet genieten van de vertraging, want hij was helemaal niet op het appel. Ondertussen had Kessler reeds zes taxi’s besteld, want hij weigerde nog op die bus te stappen. Kialunda, die “wat later” toekwam en alleen op de bus zat, lachte zijn witte tanden bloot. De ploegmaten en de stafleden volgden opeengestapeld in de taxi’s.

U begrijpt dat mijn respect voor Hugo nog groter is dan voorheen. Wat Kessler niet kon met één zwarte parel, heeft onze witte tovenaar klaargekregen met een ganse ploeg. Binnenkort zien we elkaar. Tenminste, als hij uit het voetbalgekke Afrika geraakt!

Gille van Binst