Acteursfilm

Lion

De Brits-Indische acteur Dev Patel werd op slag beroemd met zijn rol in ‘Slumdog Millionaire’ van Danny Boyle. Een wereldsucces met daarbovenop een aantal Oscars. Voor Patel het hoogtepunt van zijn nog jonge carrière? Vergeet het. Met ‘Lion’ toont hij geen eendagsvlieg te zijn. Zijn vertolking is de grote kracht van die film.

‘Lion’ vertelt het verhaal van Saaro, die als hij vijf jaar is alleen in Calcutta terechtkomt, geadopteerd wordt door een Australisch echtpaar en als volwassene op zoek gaat naar zijn familie. Het is niet de eerste keer dat je in de bioscoop zo’n gegeven te zien krijgt en dat is dan dikwijls de basis voor gemakkelijk sentiment. Daar blijft scenarist-regisseur Garth Davis ver vandaan.

Toch gaat ‘Lion’ regelrecht naar je hart. Dat komt door een uitgebalanceerd script en de regie van Davis, maar vooral door de sterke vertolkingen van respectievelijk Sunny Pawar als de jonge Saaro, Dev Patel als Saaro volwassen is en Nicole Kidman en David Wenham als de adoptieouders. Je kan je haast niet voorstellen dat andere acteurs die rollen zouden ingevuld hebben.

Het begin is exemplarisch voor de kracht van de rest van de film. Ergens in India probeert de vijfjarige Saaro, samen met zijn broer, het mager familie-inkomen wat aan te vullen. Op zekere dag, als hij zijn broer uit het oog verliest, raakt hij in paniek. Als hij op een trein stapt en in slaap valt, belandt hij uiteindelijk in Calcutta en wordt hij één van de vele jonge straatzwervers, voortdurend op zoek naar eten, een slaapplaats en altijd op zijn hoede voor volwassenen die kinderen als een prooi beschouwen. Bovendien wordt Saaro gehinderd wordt door het feit dat hij alleen Hindi spreekt in een gebied waar Bengali de voertaal is. Het zijn pakkende beelden die Davis op je afvuurt en die je confronteren met een wereld waarover je wel eens wat leest of een documentaire te zien krijgt, maar die hier een emotionele diepgang verlenen aan het latere leven van Saaro. Het hoogtepunt van die episode is de ‘thuiskomst’ van Saaro bij zijn pleegouders waar hij voor het eerst een televisie en een ijskast ziet.

25 jaar later kan Saaro, door omstandigheden, niet anders dan op zoek gaan naar zijn ‘roots’. Dankbaar voor wat zijn pleegouders voor hem mogelijk maakten, maar desondanks noodzakelijk voor zijn zielenrust. Hij maakt de reis van zijn levensloop in omgekeerde richting, en hoewel je de afloop ervan kan raden, maakt Davis er door zijn sobere aanpak een ontroerende en emotionele tocht van, ondersteund door de vertolkingen van de acteurs.

Op het einde van de film zegt een tekst dat elk jaar in India 80.000 kinderen ‘verdwijnen’. Waaruit je kan besluiten dat Saaro’s wedervaren een uitzonderlijk gelukkige afloop kende. Wij hebben niemand lessen te geven – we hebben onze eigen problemen – maar dat er in het immense India naast demografisch problemen, godsdienstfanatisme, onvoorstelbaar machogedrag en een zogezegd afgeschaft maar nog altijd bestaand kastensysteem werk aan de winkel is, maakt ‘Lion’ meer dan duidelijk.

K.T.


Familiedrama

Fences

‘Fences’ is de verfilming van een gereputeerd toneelstuk van August Wilson, en zelfs als je dat niet weet, verraadt de inbeeldzetting van regisseur Denzel Washington die oorsprong. De vele close-ups kunnen nergens de nadruk van op dialoog gedreven ‘actie’ verdoezelen.

‘Fences’ gaat over een zwarte familie in Pittsburg in de jaren vijftig van vorige eeuw, waarin Troy (vertolkt door Washington) de dominante figuur is. Gefrustreerd door een mislukte baseballcarrière (volgens hem het gevolg van racisme) en intussen de vijftig naderend, maakt hij het leven van vrouw en kinderen zuur, terwijl hij in zijn vriendenkring nog altijd het hoge woord voert en diegenen die hem niet aanvaarden als ‘de leider’ even op hun plaats zet.

Maar Wilson maakte met die gegevens geen groot drama, wel een soort doorsnee van wat in vele families voorkomt. Er zit heel wat humor in, maar Troy is hoe dan ook een dramatisch personage dat er niet in slaagt een evenwichtige relatie met zijn omgeving op te bouwen. Het ergste is dat hij het niet eens beseft.

Als regisseur doet Washington zijn best om het gegeven weg te trekken van zijn toneeloorsprong, maar ook al slaagt hij daar niet in, de personages van de echtgenote en zijn kinderen krijgen waarschijnlijk meer inhoud dan in de theaterversie. Een beeld kan meer nuances leggen en kan soms meer zeggen dan woorden of een toneelenscenering. Aan een persoon als Troy is natuurlijk geen zalf te strijken.

K.T.