We schrijven deze rubriek op een ogenblik dat de sociaaldemocraten, zowat overal in Europa, in de touwen hangen. Labour in het Verenigd Koninkrijk, PS in Frankrijk, PvdA in Nederland. Stuk voor stuk nagenoeg dood en onderhand al begraven. Toch staan, tezelfdertijd, in heel wat landen nieuwe figuren op. Jonge mannen, vlotte sprekers, in keurig maatpak. De 32-jarige Owen Jones is zo iemand. Door vriend en vijand wordt hij gezien als een nieuw wonderkind op links in Groot-Brittannië.

In Nederland trekt de bevolking over een vijftal weken naar de stembus. Naar alle verwachting zal GroenLinks groter worden dan de PvdA. De wederopstanding van de ecologisten is voor een groot stuk te danken aan Jesse Klaver. Hij is een jongere versie van de Canadese premier, Justin Trudeau. In het Verenigd Koninkrijk gaat van de politieke activist Owen Jones eenzelfde aanstekelijke vitaliteit uit.

Socialistische stamboom

Wie is toch die jongvolwassen Brit, die erin slaagt op sociale media, zoals Twitter, meer dan een half miljoen volgers aan zich te binden en nog een veelvoud hiervan te bereiken? Owen Jones, op 8 augustus 1984 geboren in Sheffield, steekt als socialist schril af bij de oude knar Jeremy Corbyn, voorlopig de aanvoerder van Labour. De blonde kerel, met zijn kinderlijk gezicht, studeerde aan de prestigieuze universiteit van Oxford. Daar volgde hij, met succes, een licentiaatsopleiding in geschiedenis. Jones werkte aanvankelijk bij een Britse vakbond. Daarna diende hij even als persoonlijk medewerker van John McDonnell, een Labour-parlementslid.

De appel valt niet ver van de boom. Zoon Owen komt uit een dieprood nest. Zijn vader was eveneens jarenlang actief in de vakvereniging. Net als zijn vader, was ook moeder Jones lid van ‘Militant’, een radicaal-linkse beweging die zich baseerde op de leerstellingen van het marxisme en het trotskisme. De familie Jones is al meer dan vier generaties socialistisch. De grootouders van Owen Jones waren onder andere betrokken bij de vroegere Britse Communistische Partij, die tot 1991 bestond.

Opiniemaker en journalist

Gaandeweg beslist Owen Jones zich te gaan profileren als publieke intellectueel. Aangezien de media doorgaans links opereren, is het niet moeilijk voor Jones om als opiniemaker en schrijver aan de slag te gaan. De deuren van de massamedia zwaaien open. Eerst wordt hij journalist bij de links-liberale krant ‘The Independent’, later volgen columns bij de centrumlinkse ‘The Guardian’ en het weekblad ‘The New Statesman’, eveneens van progressieve signatuur. Ook de televisie blijkt een ideaal medium voor Owen Jones te zijn. Gezien zijn vlotte voorkomen, is hij welkom bij de nieuwsprogramma’s van de openbare omroep, BBC. Als commentator werkt hij ook voor Channel 4.

De historicus kiest niet alleen voor de vluchtige columns en commentaren. Hij schreef al een aantal boeken. ‘Chavs: The Demonization of the Working Class’ verscheen in 2011. Hierin neemt hij het op voor de onderkant van de samenleving en tracht hij de neerbuigende houding die in de Angelsaksische wereld ten aanzien van de arbeidersklasse heerst, bij te sturen. In 2014 kwam ‘The Establishment: And how they get away with it’ in de boekhandels te liggen. Hierin betoogt Jones dat rechtse elites -in politiek, media en bedrijfsleven – uit zijn op eigenbelang en allerminst het publieke belang of ‘de gewone man’ dienen. Een klassiek cultureel-marxistisch essay dus, dat er bij links ingaat als zoete koek. Het is grappig om te zien hoe een kind van Oxford University, schrijvende voor de elitekrant bij uitstek, ‘The Guardian’, zich afzet tegen de bovenlaag, waartoe hij zelf meer behoort dan hij waarschijnlijk wil toegeven.

Muzelmannen verdedigen

Weinig verrassend trekt Jones in zijn lezingen van leer tegen de ‘rechtspopulisten’ en ‘extreemrechtsen’. Afgelopen week was hij medeorganisator van een grote anti-Trumpbetoging in Londen. Hij neemt het standaard op voor de moslimgemeenschap. Dat de groeiende groep muzelmannen niet bepaald zit te wachten op de openlijk homoseksuele Jones, zal hem blijkbaar worst wezen. Jones mag dan wel socialist zijn, hij is kritisch voor Labour-leider Jeremy Corbyn. In tegenstelling tot Corbyn is Jones een voorstander van de Brexit. Jones ziet de Europese Unie als een monsterlijk neoliberaal project. “Ik kan niet voor Corbyn stemmen zolang hij de EU blijft verdedigen”, herhaalde Owen Jones afgelopen week in vraaggesprekken met ‘The Spectator’ en ‘Evening Standard’. Het is een kwestie van tijd voor het linkse wonderkind zijn vest van opiniemaker uittrekt en een gooi doet naar de actieve politiek.

LvS