2017-07_16_Vanmol - Termont (Medium)Termont waarschuwt linkse kiezers

De op één na beste burgemeester van de wereld zag er vermoeid uit. In de herfst van zijn carrière, is oude Daniël weinig bespaard gebleven. Met gebogen hoofd besteeg hij het podium van ‘De Vooruit’, de oude volkstempel die dringend aan restauratie toe is. Normaal vervult het perspectief van een restauratie en de miljoenensubsidie die daarmee gepaard gaat, het oude socialistenhart met vreugde en opportuniteit. Maar niet vandaag. Vandaag zat Termont diep.

‘De Vooruit’ was tot de nok gevuld met de verenigde krachten van links. Ze hadden verzamelen geblazen om na Optima ook het ‘PubliPart-schandaal’ het hoofd te bieden. “Ze gunnen ons geen rust”, schreeuwde Luc van den Bossche aan de ingang, terwijl hij enkele arbeiders op rust in elkaar trapte en bewerkte met zijn sigaarstomp. “Die smeerlappen zullen pas content zijn als ze ons het laatste appartementsblok in Knokke-le-Zoute kunnen afnemen. Ontwaakt! Ontwaakt!”

Activisten van het eerste uur, gekleed in lompen. Activisten van het eerste uur, gekleed in Rolex en Versace. Antifascisten, antiglobalisten, marxisten en Helmut Lotti. Noem het en ze tekenden present. En helemaal achteraan, door één lege stoelenrij gescheiden van het manvolk van de redactie van ‘De Standaard’, een groep feministen die uit protest hun kleren hadden uitgetrokken en aparte zitplaatsen eisten voor de non-binaire, ambivalente genderfluïden. Iets waar de trotskisten niet mee konden lachen, maar wat de salafisten dan weer toejuichten. Na de traditionele aanhef van de Intercommunale, werd het muisstil in de zaal. Termont keek de menigte aan met een mix van woede en walging.

“Astemblieft hé zeg!”

“Is dat hier nu gedaan!”, brieste Daniël door zijn micro. “Luister nu allemaal ne keer goed naar mij, niewaar. Ik sta hier voor u als een verbaasde burgemeester. Ik snap er niks van. Dat is nu veertig jaar dat ik in de politiek zit. Veertig lange jaren. En dat is nu al veertig jaar dat we zo nu en dan ne keer in een schandaal zitten met azo wat geld dat ieveranst blijft plakken. Veertig jaar, mensen! We hebben wij nooit anders geweten. We hebben figuren voortgebracht als Claes, Van den Bossche, wijlen vriend Stevaert, Vande Lanotte, Fred Nolf, Luc Walleyn. En de mannen van de andere kant: André Cools, Michel Daerden… Moet ik die lijst nu echt helemaal aframmelen? Ge kent ze toch allemaal. Ge hebt ze verdorie zelf verkozen.”

De immer beminnelijke burgervader hield het even niet meer en spuwde het uit. “Onze partij is aangevreten door de parvenus en de graaiers. Dat is zo. Het rot aan de kop. En eerlijk gezegd. Ik ben het beu. Kotsbeu. Wanneer gaan jullie nu eens stoppen met daarover te janken in plaats van altijd zo hysterisch te doen over belastinggeld dat toch al betaald is. Het is weg en het is weg, mensen. Zo simpel is dat. Wat kan ulder dat schelen wat wij daarmee uitvoeren? Dat zijn uw zakens niet, kameraden. Heb ekik geen propere marginale pull aan misschien? Klap ik niet achterlijk genoeg? Doe ik niet alles om een man van het volk te zijn? Ik moet u waarschuwen, vrienden. De linkse kiezer is zijn vertrouwen in jullie geloofwaardigheid aan het verliezen. Je kan af en toe eens doen alsof je van niks weet. Dat begrijp ik. Ik doe dat zelf ook. Maar veertig jaar? Dat gelooft niemand. Jullie zijn een bende hypocrieten. Huichelaars en valsaards. Het stopt hier. En dan die vragen! “Daniël, wat zit gij op dien boot te doen? Daniël, wie heeft die factuur betaald van die flessen? Daniël, zijt gij echt zeker dat die twee Filipijnse meisjes per ongeluk in hun bloot gat op uw schoot zijn gaan zitten?”

Laat het los. Doe het voor de redding van onze schone, progressieve stad. De enige manier om ons te redden is samenwerken. Samen, schouder aan schouder. Eén front vooruit. Het is niet voor mij dat ge het moet doen. Doe het voor de kinderen!”

De families Claes, Van den Bossche, Vande Lanotte en Vanvelthoven veerden als één man recht voor een staande ovatie. De rest van ‘De Vooruit’ keek wat vertwijfeld rond. Sommigen leken zelfs wat geschokt. “Plan B!” schreeuwde Termont richting de coulissen. Als bij toverslag huppelde Freya het podium op in cheerleaderoutfit en zij zette een rondje “Al wie dat niet springt, is N-VA” in. Tien seconden later was de eenheid in de linkse familie bevestigd door een dansende meute. Vader Van den Bossche ging rond om het stoelgeld te incasseren. “Alle beetjes helpen.”