Inwoners van de stad Durbuy in de Ardennen verzetten zich tegen de plannen van de Vlaamse ondernemer Marc Coucke om er een groot pret- en belevingspark uit te bouwen. Maar hun protest blijft marginaal.

“Een park groter dan Disneyland.” Zo bestempelde Marc Coucke ‘La Petite Merveille’, het pret- en belevingspark dat hij in Durbuy in de provincie Luxemburg wil bouwen. 100 miljoen euro wordt geïnvesteerd. Misschien had de miljardair de term Disneyland beter niet gebruikt. Blijkbaar werkte dat bij een aantal inwoners als een rode lap op een stier. Zij hebben zich verzameld in het collectief ‘SOS Durbuy’. Zij willen dat het stadje – officieel het kleinste ter wereld – een rustige toeristische bestemming blijft. Dus geen pretparken of andere toeristenvallen. Het verzet wordt geleid door ene Chantal Dujardin, die steun krijgt van een tiental personen. Niet echt indrukwekkend voor een stad met 11.000 inwoners. Als we de ‘verborgen’ sympathisanten erbij tellen, zitten we misschien aan 100 misnoegden.

Maar SOS Durbuy maakt veel kabaal in de pers. Coucke wordt door de protestgroep de ‘Donald Trump van Durbuy’ genoemd. Iemand die denkt dat met geld alles mogelijk is. Het is inderdaad zo dat Marc Coucke al heel wat gekocht heeft in de Ardennen. Het begon met al bestaande avonturenparken. Daarna volgde een natuurgebied. Ook bossen, een hotel in het centrum, cafés, restaurants en het bungalowpark Sunclass zijn ondertussen al in zijn handen. In het centrum kan niemand meer naast het logo van ‘La Petite Merveille’ kijken.

SOS Durbuy probeert verhaal te halen bij het stadsbestuur, maar botst daar naar eigen zeggen op een muur. De actiegroep ergert zich eraan dat het stadsbestuur – de burgemeester is cdH’er René Collin – achter het project staat. Zelfs de groenen van Ecolo zijn voor ‘La Petite Merveille’ gewonnen.

Voorstanders in het dorp halen de schouders op als ze aangesproken worden door militanten van SOS Durbuy. Veel inwoners wijzen op de voordelen voor de tewerkstelling. Coucke en zijn vennoot Bart Maerten hebben al 35 personen aangeworven, en volgend jaar zouden er nog eens 50 bijkomen.

Als reactie daarop begon de protestgroep de communautaire trom te roeren. Het zou gaan om tijdelijke jobs die enkel door Nederlandstaligen worden ingenomen. Want, is te horen bij Chantal Dujardin, het gros van de toeristen zal uit Vlamingen bestaan. Redenering: vreemd volk in Durbuy. Zowel de bezoekers als het personeel. Niets van, antwoordt Bart Maerten: van de 35 mensen die al zijn aangeworven wonen er 34 in de streek. Overigens, voor de meeste jobs is geen kennis van het Nederlands vereist. Voor de andere banen worden taallessen aangeboden. Ook het argument van een Disneyland Parijs bis lacht hij weg. Zelfs al wordt het belevingspark negen keer groter dan Walibi. Maerten wijst erop dat het gros van het park gewijd zal zijn aan natuur en wandelpaden. Niets te maken met een klassiek pretpark dus.

SOS Durbuy geeft echter niet af. Zo wordt het verhaal verspreid dat Marc Coucke en consorten de bestaande bevolking wil verdrijven in Durbuy. Niet allemaal, maar wel de bewoners van de camping ‘Les Macralles’, vlak naast het geplande park. Op de camping wonen veel gepensioneerden die er een vaste verblijfplaats hebben. De inwoners zouden door het stadsbestuur geïntimideerd worden om te vertrekken. Er zouden naar verluidt al een aantal bewoners de camping verlaten hebben. Volgens SOS Durbuy koopt de gemeente dan die vrijgekomen percelen op om ze dan door te verkopen aan Marc Coucke. Wat in de kringen van de Vlaamse ondernemer ontkend wordt. Net als het verhaal dat de weg Durbuy-Barvaux zou worden verlegd ten behoeve  van ‘La Petite Merveille’.

Met hun marginaal verzet weten de critici van SOS Durbuy hun stadsbewoners niet te overtuigen. Voorlopig toch. Misschien verandert dat als de werken voor de bouw van het park echt van start gaan.

Picard