In tegenstelling tot eerdere berichten: “Mensen hebben geen vleugels”

In tegenstelling tot eerdere berichten: “Mensen hebben geen vleugels”

Gwendolyn stak haar neus buiten. Ze keek behoedzaam naar links, naar rechts en opnieuw naar links. Een systeem dat ze zich herinnerde van haar jaren als jong meisje. Het werkte nog steeds. Zonder aarzelen en met stevige tred, stak ze de straat over. Zo maar. Lukraak Vlaanderen in. Helemaal zoals een burger dat zou doen. Deze ronde van Vlaanderen wordt een eitje, dacht ze bij zichzelf. Nog één keer keek ze om naar haar team, dat spontaan begon te applaudisseren als aanmoediging. “Net echt”, triomfeerde kleine De Croo. “Ik geloof je helemaal. Dit heb ik nog nooit gezien.”

2017-05_16_Absurdistan_Vanmol - Gwendolyn Rutten (Medium)De peilingen bij Open Vld maakten de partijraad niet vrolijker. Ondanks jarenlang volgehouden optimisme bleek de Vlaming niet te volgen naar de betere wereld die de partij voor hem in petto had. Over één zaak was men het op het partijbestuur eens. Aan Guy Verhofstadt lag het manifest niet. Dat was immers zo opgenomen in de statuten onder het hoofdstuk ‘Aan Guy Verhofstadt ligt het manifest niet’. Integendeel, als de Open Vld in deze zwaar pessimistische samenleving ook maar een kans op overleven had, dan was het wel dankzij het onstuitbare optimisme van Guy Verhofstadt. Dat was immers zo opgenomen in de statuten van de partij onder het hoofdstuk ‘Ook als blijkt dat Guy Verhofstadt onwaarschijnlijk uit zijn nek staat te lullen en Europa hem een onwaarschijnlijke corrupte idioot vindt, zelfs dan is hij het beste wat Europa, de wereld en het universum kan overkomen’. Maar wat was het dan wél?

Een korte rondvraag op het partijbestuur leerde dat het ook geen kwestie van financiën was. Werkelijk niemand in het achtbare gezelschap had tekorten die het vermelden waard waren. Toegegeven, sommigen moesten noodgedwongen al eens cumuleren om in hun levensstijl te voorzien, maar er was geen enkel tekort aan mandaten. Het wemelde mandaten voor wie een beetje de mouwen wou afstropen en er een fijn manchetknoopje in wou steken. “Het is een mysterie dat zijn gelijke niet kent in de beschaafde wereld en daarbuiten”, snoof Eurocommissaris op rust Karel de Gucht, “Pas op, beste collega’s. Ik zeg dat niet zomaar. Ik heb zelf het antwoord op dit vraagstuk niet gevonden. Niettegenstaande dat ik erover nagedacht heb, hé? Hoogstpersoonlijk heb ik dat gedaan.” Een golf van consternatie ging door de ruimte. Als Karel de oplossing niet had, was er misschien wel geen. “Er is maar één antwoord: de Vlaming is een ondankbaar wezen, mij niet waardig”, besloot De Gucht.

“Misschien…”, opperde Bart Somers, twijfelend, “misschien ligt het wel aan onze slogans. Ik bedoel maar…’mensen hebben vleugels’? Dat is mogelijks een heel klein beetje… Hoe moet ik dat zeggen?”

“Noem het wat het is”, nam Vincent van Quickenborne over, “het is belachelijk! Compleet absurd. Gwendolyn, ik vind u een toffe madame. Goedlachs, optimistisch, trouw aan Guy en alles wat je wilt. Maar mensen hebben geen vleugels. We moeten stoppen met de mensen blaasjes wijs te maken. Ze doorzien dat. Mensen hebben geen vleugels!” Gwendolyn vond het een onaanvaardbare suggestie. Noël Slangen had haar die slogan hoogstpersoonlijk aangeprezen. Voor een vriendenprijsje, dan nog. Het zou haar verbazen dat daar nu helemaal niets van aan zou zijn. Ze wou Somers en Quick net van antwoord dienen toen Maggie de Block, arts van opleiding, zich oprichtte en de kant van het rebellerende duo koos. “Slangen heeft ons belogen”, bevestigde ze. Geen vleugels. Zelfs geen kleintjes. “Geen wonder dat de smeerlap zijn lidkaart heeft teruggestuurd.”

Een halfuur later werd besloten iemand van het bestuur de wijde wereld in te sturen, op zoek. Op zoek naar waarheidsbevinding. Vonden mensen kleurrijke bollen dan ook geen reden om VLD te stemmen? En was Guy Verhofstadt dan niet echt Prozac voor het volk, zoals in de statuten stond? Het was Gwendolyn zelf die het kortste strootje trok. Ze trok meteen haar stoutste schoenen aan – met kleurrijke bollen – en stapte buiten. Met in haar zog, haar trouwste getrouwen. “Die zien we niet meer terug”, sprak De Gucht. “Je zomaar op straat begeven? Dat doe je niet ongestraft. We kunnen beter haar mandaten al verdelen.”


Tags assigned to this article:
2017-05

Related Articles

Fouad Belkacem van Sharia4Belgium getrouwd

“Zuhal Demir heeft mijn huwelijk steeds geweigerd. En vrouwen die mij iets weigeren, dat pik ik niet!” “Moet u een

Socialisten: voor of tegen?

‘We zijn tegen, man!’ ‘Voor. We zijn onlangs van gedacht veranderd.’ ‘Tegen! Ik zal het toch wel weten zeker. Wie

Pleidooi voor meer islamisering

Door Abu Cyriel Beste broeders, (lieve zusters, ga even de Flair lezen nu het nog kan) Laat ons het eens