2017-08_04_Eric - Siegfried Bracke en Telenet (Medium)Aangeschoten wild

Dat Kamervoorzitter Bracke na zijn onbeholpen en weinig strategische demarches in de Gentse gemeenteraad onder vuur zou komen te liggen, stond in de sterren geschreven. Aangevuurd door zijn politieke opponenten (sp.a en Groen) in Gent, drukten hun federale evenknieën een aantal eisen door tijdens de Conferentie van Voorzitters van de Kamer. Zoals De Standaard schreef, maakte Bracke daar een nederige, haast kruiperige indruk, want hij zal zich zonder problemen schikken naar de besluiten van de werkgroep die enkele gedragsregels op papier moet zetten. Dat daarbij zijn rol, zijn bevoegdheden en zijn loon in het vizier worden genomen, moet hij willens nillens voor lief nemen. Feit is dat zijn imago fameuze averij opliep. Van ‘eerste van alle burgers’ ging men hem percipiëren als ‘eerste van alle graaiers’. Hij is aangeschoten wild en hij houdt zijn moraliserend vingertje voortaan beter in de broekzak. Het is zoals een oud Vlaams gezegde ons leert: ‘Als niet komt tot iet, dan kent iet zichzelve niet.’

Gênant

Donderdag, tijdens het fameuze vragenuurtje, ontstond er een gênante situatie toen zowel Raoul Hedebouw van de PVDA als Hendrik Vuye (ex-N-VA) zwaar kwamen uithalen naar de graaicultuur in het algemeen en Bracke in het bijzonder. Bracke zat namelijk het vragenuurtje voor als Kamervoorzitter en moest aldus de kanonnade ondergaan, het debat in goede banen leiden en de sprekers op tijd eraan herinneren dat hun spreektijd voorbij was. Omdat hij betrokken persoon is in heel die kwestie, en omdat het ene ‘persoonlijk feit’ op het andere volgde, had hij beter het vragenuurtje – of tenminste dat punt – niet voorgezeten en zich (tijdelijk) laten vervangen door een ondervoorzitter van de Kamer. Dat hoort eigenlijk tot de geplogenheden van de Kamer. Maar ook daar lijkt Bracke zich boven te zetten… Gênant in ieder geval.

Déjà vu

Vorige week woensdag werd dan een  ‘werkgroep politieke vernieuwing’ opgericht door de Kamer naar aanleiding van de heisa rond Bracke. Tegen 30 juni worden er besluiten verwacht. Er zullen allerlei voorstellen aangaande politieke deontologie besproken worden. En om de PVDA met haar groot lawaai mee te laten spelen en het linkse aanvalsfront zo groot mogelijk te maken, lieten Calvo (Groen) en Onkelinx (PS) verstaan dat Hedebouw welkom is. Zou dat ook gelden voor Vuye en Wouters, en het Vlaams Belang? We zullen zien… In die werkgroep zullen ook de rol en de modaliteiten met betrekking tot de functie van Kamervoorzitter niet ontbreken. Het staat in de sterren geschreven dat Bracke nog een tijdje spitsroeden zal mogen lopen. Allemaal goed en wel, maar het geeft toch allemaal een déjà-vugevoel, een klef jarennegentiggevoel. Herinner u de NPC, de nieuwe politieke cultuur, na de schandalen – van Agusta tot Dutroux – die het land teisterden. Het ging allemaal eens anders worden… En wat is ervan geworden? We zijn terug bij af…

Gruwel

Vlak voor de stemmingen, toen de plenaire zaal was volgelopen, nam Benoit Piedboeuf van de MR het woord. Iedereen kent hem als een minzaam man. Het werd aangrijpend stil toen hij alle collega’s kwam danken voor de steun die hij over alle partijgrenzen heen had gekregen na het tragische overlijden van een zoon de voorbije week. “Achter de maskers die men opzet en de houdingen die men aanneemt, zitten er mannen en vrouwen met een hart, die vanuit een oprecht humanisme handelen, en dat doet deugd”, zei hij duidelijk geëmotioneerd. Hij kreeg een warm en staand applaus van de Kamerleden. Hartverwarmend is dat in deze barre politieke tijden, jawel. Maar het deed toch terugdenken aan 2015 toen de echtgenoot van het – even minzame – VB-Kamerlid Barbara Pas overleed en Barbara ook in die pijnlijke dagen de gruwel van het cordon sanitaire ongenadig aanvoelde, die zelfs op zo’n momenten diep in het hart te voelen was. Geen tien Kamerleden hebben toen hun medeleven aangeboden… Al de anderen bleven achter hun verkrampte en schaamteloze maskers zitten. Groene Jos Geysels is er met de uitvinding van het cordon sanitaire – waarop hij nog altijd trots is – in ieder geval in geslaagd bepaalde mensen te ontmenselijken. Misschien is hier ook eens wat nieuwe politieke cultuur op zijn plaats?

Eindelijk

Er is de jongste tijd heel wat te doen over gerechtelijke uitspraken inzake verkeersdelicten, zeker omdat heel wat rechters vaak nogal lichte straffen uitspreken ten aanzien van daders van dodelijke ongevallen. Een en ander leidt tot onbegrip bij de nabestaanden, wat in heel wat gevallen leidt tot een verlies van vertrouwen in de rechtspraak. Kristien van Vaerenbergh van N-VA kaartte de zaak aan bij de minister van Justitie. Zij vindt dat naast BOB-campagnes, flitscamera’s, alcoholcontroles en zo meer ook het parket zijn steentje moet bijdragen om tot meer veiligheid op de weg te komen door bijvoorbeeld verkeersmisdrijven kordaat en veel strenger dan nu aan te pakken. Gelukkig antwoordde Geens dat er een wetsontwerp in de pijplijn zit om de regels te verstrengen. Het zal een troost zijn voor de ouders en de familieleden van het veel te grote aantal slachtoffers. En het kan altijd helpen als er vanuit een regeringspartij wat druk wordt gezet op een andere regeringspartij…