2017-08_16_Maarten-adviesra (Medium)Onze big boss, tevens hoofdredacteur, liep er de voorbije dagen nogal nukkig bij. Blaffen en snauwen naar onze lieftallige secretaressen, zo kennen we hem niet. Het was duidelijk dat hij op de toppen van zijn tenen liep in onze weelderige kantoren. Stress? Zenuwen? In ieder geval. Toen een medewerker dan toch de moed gevonden had om te vragen wat er aan de hand was, gromde hij: “Verdomme, wij hebben ook al jaren een adviesraad en nu ga ik dat openbaar moeten maken!”

Dat was even schrikken voor de andere leden van onze redactie, want van een Pallieterke-adviesraad had nog nooit iemand gehoord. “En wie zit daar dan zoal in?”, vroeg Frans Crols nieuwsgierig.

En toen moest onze hoofdredacteur bekennen: “In onze adviesraad zitten alleen mensen met een goed hart en een slecht karakter. Trouwens, alleen ik ken de namen. De leden van onze adviesraad kennen elkaar zelfs niet.”

“Hoe kan dat dan?”, vroeg Jan Neckers, die jarenlang voor een instelling gewerkt heeft waar politieke inmenging nooit ver weg was.

“We spreken elkaar alleen aan met onze bijnaam”, aldus onze hoofdredacteur. “En bij het binnenkomen, via de achteringang van onze kantoren, moet iedereen een witte puntmuts over zijn hoofd trekken. Niet handig, maar wel efficiënt, want het garandeert de volledige anonimiteit van de leden.”

“Tja,” zuchtte Jurgen Ceder, “er zal niets anders opzitten dan de namen bekend te maken, want de pers gaat blijven zoeken en ons achtervolgen.”

Daarom, beste lezer, maken wij de namen van onze adviesraad bekend. Let wel, we hebben gezworen de echte namen nooit openbaar te maken, en zullen ons daarom beperken tot de bijnamen zoals wij ze ook gebruiken tijdens de vergaderingen van de adviesraad. In alle eerlijkheid bekennen we dat we onze adviesraad hebben samengesteld uit alle geledingen en kleuren van de bevolking, zodat onze redactie weet wat er leeft bij de man en vrouw in de straat.

Pombaksa en Mombaksa

Deze twee heren zitten al hééél lang in onze adviesraad. Al van in de tijd van Jan Nuyts duiken ze regelmatig op in onze kolommen, maar vermoedelijk zijn ze slechts bij onze oudere lezers nog bekend. Voor de niet-ingewijden: de heerschappen zijn aangespoeld uit het verre Congo, toentertijd het land van onze goede vriend Mobutu. Zij zijn nog de enige echte ‘zwarten’ in onze adviesraad.

Den Bleiter

Niemand kent zijn echte naam, al zijn er vermoedens. Zijn plaats in de adviesraad heeft hij enkel en alleen via familiale opvolging kunnen bekomen. Veegt regelmatig met de zijflappen van zijn puntmuts de tranen van zijn gezicht. Het enige dat we met zekerheid weten, is dit: hij verandert regelmatig van adviesraad, of richt er zelf nieuwe op, wat meestal in een flop eindigt.

Allahoe Gahgah

Op voorstel van ‘Den Bleiter’, een goede vriend van Gahgah, is deze manspersoon er vrij recentelijk bijgekomen, nadat hij bij een ander medium de bons heeft gekregen. Heeft altijd veel noten op zijn zang, behalve als we vragen wat hij voor de kost doet. Is, naar wat men ons influistert, een bezig bijtje. Hij vertegenwoordigt de multikul in onze adviesraad. We vragen hem wel om zijn kalasjnikov niet mee binnen te brengen tijdens de vergadering. Treedt tevens op als onze verbindingsofficier bij de VRT, waar hij meer dan één vriendschappelijk contact heeft.

De Lorre

Deze man is een geval apart. Hij is namelijk de enige die van elke vergadering een bonnetje wil, voor zijn boekhouding. Niet dat hij door ons betaald wordt, maar hij moet met bonnetjes bewijzen dat hij heel erg actief is en zijn royale dotatie zeker verdient. Heeft altijd een cactus uit de Libische woestijn bij, voor onze lieftallige secretaresse. Als er al eens in onze kantoren moet geklust worden, dan is het altijd bij de Lorre dat we ten rade gaan voor wat adresjes. Dat is trouwens de reden dat alle muren van onze kantoren in marineblauw geschilderd zijn. Zonder dat het ons iets gekost heeft.

Rob Envelop

Kijk, voor alle duidelijkheid, niet wij hebben hem die bijnaam gegeven. Maar als ge zo’n bijnaam hebt, dan is er uiteraard plaats in de adviesraad van ’t Pallieterke. Na de vergadering zien we hem dikwijls in een hoekje konkelfoezen met ‘De Lorre’ over allerlei vastgoedprojecten, iets waar ‘De Lorre’ na zijn uren ook mee bezig is, weliswaar zonder veel succes. We weten van deze persoon enkel nog dat hij diepblauwe gedachten koestert. Kon een plaatsje veroveren in onze adviesraad dankzij een kruiwagen van het Antwerpse stadhuis.

Het drinkend hert

Net als bij ‘De Lorre’ kunnen we van dit lid zeggen dat het een uniek specimen is op onze aardbol. Om te beginnen omdat hij iedereen in de vergadering aanspreekt met “sjoekes”. Het is duidelijk: deze man vertegenwoordigt het proletariaat en de verworpenen der aarde. “Ik ben alleen content met geld. Al de rest is flauwekul”, eindigt hij elke bijeenkomst.

Hij kan alleen naar onze vergaderingen komen omdat hij daarvoor door Sven Gatz gesubsidieerd wordt, al verkeert die laatste in de waan dat de centen voor een ander project dienen.

Na de vergadering zien we hem meestal vertrekken met Angelique en Anja richting Brasserie Gustav in Antwerpen. Als ’t weer van dat is, weten we inmiddels dat we de dag nadien van beide dames geen redactionele bijdragen moeten verwachten!

Sigi

“Ik doe het absoluut niet voor het geld”, zei Sigi nog op de laatste vergadering. “Ik ben al blij met het gratis abonnement op ’t Pallieterke dat we krijgen, want met mijn loon kan ik dat absoluut niet betalen.”

Hij leidt meestal de adviesraad, omdat hij nu eenmaal ervaring heeft met het leiden van woelige zittingen. Al is het zelden zo dat hij erin slaagt er enige tucht in te krijgen, net zoals bij zijn vast werk. Was niet aanwezig op onze laatste adviesraad van vorige week wegens een zware depressie en een nog zwaardere migraine.

Clooney

Met of zonder puntmuts, het maakt niet uit. Als hij zijn mond opendoet, merk je direct dat hij het tsjevenvolk vertegenwoordigt. Trouwens, hij loopt er de laatste tijd wat gefrustreerd bij, wegens het recentelijk missen van enkele carrièremogelijkheden. Wat wel voor hem pleit: hij verhuist binnenkort naar de stad van A, om alzo gemakkelijker aan onze vergaderingen te kunnen deelnemen. Binnenkort kan hij te voet naar onze weelderige kantoren stappen!

De Kat

Ook de kunstensector moet in onze adviesraad vertegenwoordigd zijn. Wij vonden een multidisciplinair kunstenaar bereid om in onze vergadering te zetelen. Gratis nog wel. “Waarom zou ik geld vragen aan ’t Pallieterke?”, aldus ‘De Kat’. “Ik krijg elk jaar 500.000 euro subsidies van Sven Gatz en ik woon ondertussen in een kasteel.” In feite hopen de andere leden van de adviesraad dat hij niet te veel zijn mond opendoet, want er komt alleen maar psychedelische prietpraat uit. Dankt zijn bijnaam van toen hij tijdens een kunstproject met katten begon te zwieren.

De Catalaan

God moet zijn getal hebben, en dat geldt zeker voor dit jongste lid van de adviesraad. Meestal komt hij opgefokt binnen, en gaat hij nog opgefokter terug buiten. We weten alleen dat hij een Catalaanse papa heeft, maar wil zelf liever niets te maken hebben met de Catalaanse onafhankelijkheidsstrijd. Wordt algemeen beschouwd als wereldvreemd en stielbederver. Boze tongen beweren dat hij een immense galblaas heeft, want de hoeveelheid gal die hij per zin uitspuwt, is indrukwekkend.

****

“Watte!”, brulde Jan Neckers, “zijn dat de leden van de adviesraad? Dat lijkt eerder een rariteitenkabinet.” Onze hoofdredacteur barstte in snikken uit: “Ik moet ook maar roeien met de riemen die ik krijg, hé. Of denkt ge nu echt dat het zo plezant is om elke week met die pippo’s samen te zitten?” Gelukkig kwamen Angelique en Anja op dat ogenblik onze lokalen binnenvallen, terug van weggeweest. Ze leken moe maar gelukkig…