Deradicalisering

Al onder president Bush begon men terroristen, toen meestal van Al Qaida, vanuit Guantanamo terug te sturen naar hun thuislanden, waar zij dan “deradicaliseringsprogramma’s” moesten ondergaan. Intussen is “deradicalisering” het toverwoord geworden waarmee men ook de massamoordenaars van IS wil behandelen. Heel mooi in theorie, net zoals de toverspreuken van Harry Potter mooie resultaten opleveren in de schijnwereld van de film. Maar al die toverwoorden werken niet… Saoedische terroristen die in 2006 vanuit Guantanamo waren overgebracht naar hun vaderland, zaten daar in een deradicaliseringsprogramma, waarin zij moesten leren hun agressie te beheersen met behulp van videospelletjes, sport, zwemmen, pingpong en kunsttherapie zoals het uiten van emoties met vingerverf of potloodtekeningen. Genoeg om linkse gedragstherapeuten tot extase te brengen. Als gevangenen geen familie hadden, hielpen de autoriteiten hen zelfs een echtgenote te vinden en zij betaalden voor het huwelijksfeest, de bruidsschat, een flatje en een auto. Geld is bij de Saoedi’s nooit een probleem…. Maar op geharde terroristen heeft dat allemaal geen effect. Drie jaar later ontsnapten elf deelnemers aan zo’n programma. Zij vluchtten naar Jemen, en één van hen werd zelfs de topideoloog van Al Qaida. In 2010 bleek dat vijfentwintig anderen, die het volledige programma doorlopen hadden, zich opnieuw bij islamitische terreurgroepen hadden aangesloten.

Indonesië erkent mislukking

Ligt het aan de Saoedische aanpak misschien? Helemaal niet. In vergelijking met Saoedi-Arabië is Indonesië een totaal verschillend land. Het is minder autoritair, westerser, democratischer, niet wahhabitisch, niet feodaal, niet Arabisch. Maar ook daar is het deradicaliseringsprogramma totaal mislukt. De autoriteiten geven dat nu toe. Hun ogen gingen open in 2010, na de arrestatie van Abdullah Sonata, die een jaar tevoren was vrijgelaten nadat hij schijnbaar met succes en deradicaliseringsprogramma had doorlopen. Hij leek toen het schoolvoorbeeld van een geslaagde herintegratie. Hij was een modelleerling geweest, altijd vriendelijk, altijd vol goede wil. Klinkt dat bekend in de oren? Kort na zijn vrijlating ontdekte men dat hij een reeks aanslagen voorbereidde, naar het model van de terreurgolf die de Lashkar-e-Taiba in 2008 in Mumbai ontketende, waarbij twaalf doelwitten tegelijk werden aangevallen. Het “Indonesische Mumbai” werd in de kiem gesmoord. Eén van de voorziene doelwitten van modelleerling Sonata bleek de Indonesische president te zijn. Toen gaven zelfs de koppigste en blindste politieke verdedigers van het deradicaliseringsprogramma hun mislukking toe. Misschien omdat zij plots zelf in het vizier kwamen… In Europa zijn we zover nog niet; hier geloven veel politici nog steeds in de toverformules van Harry Potter. “Avada Kedavra! Crucio! Deradicaliseer!”

Zwarte beulen

Bij een inbraak in hun boerderij in Dullstroom, op zo’n 150 mijl van Pretoria, werd een Brits echtpaar door drie zwarte criminelen gefolterd. De man en de vrouw, allebei in de zestig, hadden hun geld afgegeven, maar de aanvallers wilden weten “waar de kluis was”. Die mensen hadden echter geen kluis. Na urenlange folteringen, waarbij de slachtoffers onder andere met een snijbrander werden verbrand, besloten de negers hen af te maken. Ze ramden de vrouw een plastic zak door haar keel en ze trokken de man een plastic zak over zijn hoofd om hen langzaam te laten stikken. Tenslotte reden de aanvallers met het vastgebonden en deerlijk toegetakelde echtpaar naar een afgelegen bergpas, waar ze de vrouw door het hoofd schoten en de man door de nek. Ze werden voor dood achtergelaten, maar ze overleefden zelfs dat. De man kwam weer bij bewustzijn, kon zich bevrijden en hulp halen. Hij werd gered, maar de vrouw stierf kort daarop in het hospitaal. Iedereen zal hierin het patroon van de “plaasmoorde” herkennen, maar de meeste Britse kranten maakten geen melding van het feit dat de daders zwarten waren. The Mirror was een uitzondering. Bij ons schreef alleen Het Nieuwsblad over die misdaad, maar daar stond nergens dat de folteraars zwart waren. Er werd ook niet vermeld dat er sinds begin februari in Zuid-Afrika dertig aanvallen op boerderijen zijn geweest, waarbij vijftien mensen werden vermoord. De media liegen echt niet alleen over moslims…

Zelfs in Congo

Zelfs zonder de islam is Congo al sinds de onafhankelijkheid voortdurend het toneel geweest van roof, verkrachting, burgeroorlog en anarchie. Bijna even erg als tijdens het terreurbewind in de Congo Vrijstaat van koning Leopold II. Maar de moslims doen er al enige jaren nog een schep bovenop. De islamitische terreurgroep Allied Democratic Forces, die actief is in Congo en Oeganda, heeft de voorbije weken verschillende aanvallen uitgevoerd op katholieke kerken en kloosters in meerdere steden in Congo, onder andere Kananga en Limete. Daarmee reageerde ADF tegen de pogingen van de Rooms-Katholieke Kerk om een bemiddelende rol te spelen tussen de politieke groepen in Congo. De ADF werd in 1989 opgericht door de Oegandees Jamil Mukulu, lid van de invloedrijke soennitische internationale organisatie Tablighi Jamaat, die tientallen miljoenen volgelingen heeft, ook in Europa. Hij stond destijds in Khartoum in nauw contact met Osama bin Laden. Tot nu toe heeft ADF in Oeganda en Congo ongeveer 1.300 mensen vermoord en 150.000 mensen op de vlucht gedreven. Vorig jaar werden in het Congolese stadje Beni 28 mensen afgeslacht bij een overval van ADF. Maar dat aspect van de bloedige chaos in Congo haalde nauwelijks de media. Zelfs niet in België.