De reguliere voetbalcompetitie zit erop en nu maken we plaats voor het echte werk. Op de slotdag van deze competitie zou er weer gefoefeld zijn! De manager van Westerlo, de heer Wynants, leek zeker te zijn van zijn stuk toen hij het nieuws de wereld instuurde.

Als ik de twee doelpunten van Moeskroen tegen Kortrijk bekijk, dan heb ik ook zo mijn bedenkingen. De speler van Kortrijk, zijn naam ken ik niet, kon zijn lach maar moeilijk bedwingen toen hij de bal in eigen doel ramde. Weten zij nu nog niet hoeveel camera’s er rond het veld staan tegenwoordig? Moeskroen haalde de laatste twee wedstrijden een zes op zes, waaronder een 0-1 overwinning tegen Standard op Sclessin. Van een verrassing gesproken!

Gans die soap had niet gehoeven, want Westerlo had zijn lot nog in eigen handen. Het scenario leek verdacht veel op wat er zich het vorige seizoen had afgespeeld. Thuis de laatste match winnen was genoeg voor het behoud. Maar deze keer hadden ze de verkeerde tegenstrever. Racing Genk speelde nog voor een plaats in play-off 1 en was een maatje te groot voor de Kempenzonen. Een mirakel gebeurt niet elk jaar. In elk geval zitten wij volgend seizoen weer opgescheept met Moeskroen, een kunstmatig in leven gehouden club met meestal lege tribunes.

Diest, ondanks Jan Mulder

Een match fixen is niet gemakkelijk, dat heb ik één keer mogen ondervinden. Tijdens de laatste thuiswedstrijd van het seizoen 1972-73 moesten we het indertijd met Anderlecht opnemen tegen KFC Diest. Een degradatiekandidaat die absoluut punten nodig had om zich te redden. Een week later moesten we nog een keer bij hen op bezoek voor de kwartfinales van de Beker van België, steeds een moeilijke match voor ons. De Diestenaars hadden geen interesse in die beker. Wij hadden geen kans meer om kampioen te worden, en wilden toch een trofee. We werden gecontacteerd door een speler van Diest, die ons voorstelde dat in ruil voor een punt in het Astridpark, wij geen problemen zouden hebben voor de bekerwedstrijd. Na overleg waren we akkoord. Alleen Jan Mulder lag dwars. Hij weigerde aan die boel, zoals hij het noemde, mee te werken en hij meende het.

Na 20 minuten was het 2-0, twee doelpunten van Jan Mulder. Het werd moeilijk want Diest geraakte niet aan ons doel. Uiteindelijk werd het nog 2-2, en verlieten we onder een hevig fluitconcert het veld. Onze supporters waren ook niet blind.

Een week later wonnen wij met 1-4 in Diest voor de Beker van België. Jullie zullen mij waarschijnlijk niet geloven, maar tijdens deze transactie is er nooit over geld gesproken. Ik zweer het op de kop van mijn onlangs overleden hond…

Gille van Binst