Doe normaal of rot op, is een kreet die mee de verkiezingen in Nederland bepaalt. In België is Theo Francken de politicus die het oprotten van vluchtelingen en afgewezen asielzoekers aanpakt door er regelmatig op vluchten te zetten richting het land van geboorte. Duitsland worstelt met dit onderdeel van een samenhangend inwijkingsbeleid omdat deportatie door het nationaalsocialisme zeer gevoelig ligt bij de meerderheid van de Duitsers.

The Economist schetst in een recent dossier de deportatiepolitiek in het Westen en besteedt grote aandacht aan Duitsland. In een Berlijns asielcentrum wacht de 30-jarige Aws reeds twee jaar op een definitieve beslissing over zijn lot. Zijn asielaanvraag werd verworpen en hij ging in beroep, wat hem nogmaals twee jaar respijt oplevert. Vroeg of laat verneemt hij of hij uit Duitsland weg moet, met andere woorden, gedeporteerd zal worden. In Duitsland is deportatie een zeer beladen begrip door zijn geschiedenis tussen 1933 en 1945. Dat belet niet dat Duitsland, Groot-Brittannië en de VSA elk op hun manier deportatie als een middel aangrijpen om sluikse economische migranten en afgewezen asielzoekers van hun grondgebied te verwijderen.

Nieuwe wet

In Duitsland is een wetsontwerp aanhangig gemaakt om het iets makkelijker te maken gebuisde asielzoekers buiten te zetten. Sedert 2015 zijn bij onze oosterburen 1,2 miljoen vluchtelingen aanbeland die allemaal asiel hebben gevraagd.

De Amerikanen zijn geen doetjes aangaande deportatie. Duitsland is zijn systeem aan het opbouwen van haast nul. De Duitsers behandelen asielaanvragen zeer vlug, als je ziet hoeveel mensen er moeten ondervraagd, gezift en eventueel geïntegreerd worden. Deportatie is een onderdeel van het Amerikaanse beleid en dat wordt het eveneens in Duitsland, maar daar stoot men op de sociaaldemocraten en de groenen die het aan de nazitijd koppelen. De beslissingen over het toekennen van het recht op asiel worden in Duitsland genomen door het Federale Bureau voor Migratie en Vluchtelingen. De verwijdering van het grondgebied is echter een bevoegdheid van de deelstaten. Deelstaten met linkse regeringen talmen om de beslissingen van de federale scheidsrechter uit te voeren. Hoewel de Bondsregering een akkoord sloot met Afghanistan over de terugkeer van zijn afgewezen burgers, weigert de regering van de regio Berlijn om de beslissing over deportatie uit te voeren omdat het Afghanistan te gevaarlijk vindt. In de ganse Bondsrepubliek zijn 77 Afghanen effectief over de grens gezet terwijl er 12.000 geen asielrecht hebben gekregen. Meer dan de helft van de recente uitdrijvingen zijn gebeurd naar drie Europese landen: Albanië, Kosovo en Servië. Naar het Midden-Oosten en Afrika zijn nauwelijks asielzoekers teruggeloodst.

In sommige gevallen hebben plaatselijke burgers immigranten gehuisvest in kerken, en daar kunnen zij niet opgepikt worden. Deportatie wordt onmogelijk als de afgewezen asielzoeker geen paspoort kan krijgen van zijn land van oorsprong of als hij medische problemen heeft. Dat heeft als gevolg dat een snel toenemende groep immigranten het recht heeft in Duitsland te blijven. In 2016 werden 25.000 mensen gedeporteerd uit Duitsland tegen 11.000 in 2015, maar die cijfers verbleken bij het aantal dat in feite juridisch zou moeten vertrekken. Die groep wordt geraamd op 300.000 mensen en zal tegen het einde van dit jaar waarschijnlijk stijgen tot een half miljoen.

Koelbloedig

De Duitsers blijven koelbloedig bij het vaststellen van de instroom. In januari verklaarde 57 procent van ondervraagden dat hun land een groot aantal vluchtelingen kon opslorpen. Weliswaar, en dat ondersteunt de huidige trend, verklaarde twee derde van de geënquêteerden in dezelfde poll dat zei pro een strengere deportatiewet zijn.

De regering besliste op 22 februari met een nieuwe wet een stap te zetten in die richting en het is wachten op het parlement of deze wet een meerderheid krijgt. Asielzoekers zouden verplicht worden om in de regio te blijven waar zij geregistreerd staan om makkelijker hun spoor te kunnen volgen. Het is een open deur instampen om te melden dat onderduiken in grootsteden een geliefde verdwijntruc is en de schaduwburgers verbergen zich bij dag en bij nacht om niet tegen de arm der wet te botsen. Asielzoekers die een gevaar kunnen zijn voor de samenleving zouden, door de nieuwe wet, een elektronische enkelband krijgen of opgesloten worden.

Daniel Thym, een expert en leider van een immigratiecentrum, zegt naar aanleiding van de voorgestelde wet dat Duitsland een normaal immigratieland moet worden. Hij gelooft dat de Duitsers beginnen te begrijpen dat deportatie een essentieel deel is van een gesmeerd asielsysteem. Er is ook de kostprijs van deportaties. In 2015 kostte het terugdrijven van 20 afgewezen vluchtelingen uit Georgië met één chartervlucht 163.00 euro.

Kurt Ruegen