Euforie

Laat de bazuinen schallen en juich, o trotse sinjoor en Vlaam in het algemeen, want eindelijk is Oosterweel daar. Na een lijdensweg van twintig jaar is de grote overeenstemming bereikt; binnen afzienbare tijd kan een “schup in de grond” worden tegemoet gezien. De opluchting en zelfs de euforie hieromtrent die zich van het Vlaams Parlement meester maakten, zijn zeer wel te begrijpen. Het Achtste Wereldwonder kan eindelijk in de steigers worden gezet. Het conflictmodel is ingeruild voor een samenwerkingsmodel, kon een vergulde minister-president Bourgeois verklaren. Er was dan ook “kamerbreed” een relatieve opgetogenheid. Annick de Ridder (N-VA) hield het nauwelijks droog en gewaagde van een historisch moment. Eveneens historisch kan de tamelijke beknoptheid van het debat worden genoemd, waarin zelfs antagonisten als Yasmine Kherbache (sp.a) en Wouter Vanbesien (Groen) de nodige korrels aan het wierookvat toevoegden. Slechts Anke van Dermeersch (VB) deed wat zurig, door het financiële plaatje in twijfel te trekken. Dat vermocht niet een welgezinde minister Weyts, die de tijd van gediscussieer en geprocedeer voor gedaan proclameerde en de tijd van investeren aankondigde, uit het lood te slaan. Een waar heilsverhaal, waarvan ook wij het beste hopen.

Bevriezen

Niet uit te sluiten valt dat op een dag de Turken voor Oosterweel zullen staan en dan dankbaar gebruik zullen maken van de vlotte verkeersdoorstroming. De gebeurtenissen in Nederland en een zekere oververhitting in Ankara inspireerden een voorstel van resolutie van Jean-Jacques de Gucht (Open Vld), Karl Vanlouwe (N-VA), Ward Kennes (CD&V), Karim van Overmeire (N-VA), Johan Verstreken (CD&V) en Jan van Esbroeck (N-VA) om de toetredingsprocedure van Turkije tot de Europese Unie weer maar eens te “bevriezen”. De heren zijn zeer bezorgd over het autoritaire afglijden van Turkije en de despotische neigingen van Erdogan, en natuurlijk de impact daarvan in Europa dat nogal wat Turken herbergt. Vanlouwe en zijn partij waren een Turks EU-lidmaatschap nooit genegen, maar nu moet zelfs voor de pleitbezorgers duidelijk zijn dat een en ander bepaald onprettig begint te worden. Rechtstaat, democratie en andere veelgeroemde Europese waarden lijken aan de Bosporus niet echt prioriteiten te zijn. Het gezeur over Turks EU-lidmaatschap duurt nu al dertig jaar (langer dan Oosterweel) en zelfs het Europees Parlement is het beu: “bevriezen” die hap.

Europa

Ook hier heerste roerende eensgezindheid. Tine Soens (sp.a) en Bart Caron (Groen) konden zich volkomen bij de resolutie aansluiten, wegens mensenrechten en democratie. Ongetwijfeld wordt Ankara stilaan bang. Caron verklaarde overigens trots te zijn op het ontbreken van censuur en de absolute pers- en andere meningsvrijheid in ons eigen mooie land. Inderdaad. Chris Janssens (VB) vergalde weer het sfeertje, door te zeggen dat Turkije in de eerste plaats al helemaal niks te zoeken heeft in Europa en dat het huidige inzicht rijkelijk laat kwam. Bovendien is het geen bevriezing van de onderhandelingen die nodig is, maar het simpelweg niet voeren van toetredingspalavers. Dat leverde hem een standje op van Vanlouwe, die vond dat het anti-EU Vlaams Belang de “EU-waarden” maar opvoerde als het in eigen kraam te pas kwam. In het volgende gehakketak tussen N-VA en VB kwam het net niet tot een discussie over het geslacht der engelen, met name het verschil tussen “euro-realisme” en “euro-scepticisme”. Wat nochtans bijzonder interessant had kunnen zijn.