De 51ste tentoonstelling in het Bormshuis kreeg als thema: “Wies Moens en zijn tijdgenoten in de kunst”. Mij ontlokte de officiële opening van deze beslist merkwaardige tentoonstelling de bedenking dat Vlaanderen, uitzonderingen daargelaten, niet enkel het spoor naar de eigenzinnige dichter-denker Wies Moens is kwijtgeraakt (zoals welsprekend aangetoond door inleider Edwin Truyens), maar ook het spoor naar het Antwerpse Bormshuis.

Belangstellenden hoefden niet, zoals niet zelden in het verleden, met de ellebogen te werken om er nog bij te kunnen, want de opkomst was bedroevend laag. Die geringe belangstelling stak heel schril af tegen de berg energie en inzet die Bob Hulstaert en Lieve van Onckelen, bijgestaan door Edwin Bruyens, over hebben gehad om van deze 51ste uitgave een publiekstrekker te maken. Al draag ik geen hoed, ik licht hem met eerbied en bewondering voor zóveel geestdriftige gedrevenheid! Er valt veel te leren over een periode uit Vlaanderens geschiedenis die niet vergeten mag worden. Inleider Edwin Truyens begon zijn inleiding met het bezoek dat hij thuis had gekregen van een meubelmaker, beoefenaar van een “ambacht dat verdwijnt”. In één adem noemde hij ook zijn eigen ambacht, dat van advocaat, stilaan bedreigd. Tja, niet door IKEA, zoals dat handwerkambacht, maar door internet. Zo belandde hij bij Wies Moens, die van mening was dat gezonde cultuur niet denkbaar was zonder handwerk.

Dietser en rooms-katholiek

Voor Moens was kunst ook ambacht, kunde én hard ‘labeur’. Voor die koppige rebel, die persoonlijke amnestie weigerde, omdat niet àlle “incivieken” die gunst werd gegund, moest kunst ook geworteld zijn in de gemeenschap en in dienst van het hogere, in dienst van God. Bepaalde Vlaams bewegers zullen zich bij dat laatste wat ongemakkelijk voelen, maar Wies Moens was nu eenmaal wie hij was, betoogt de inleider: Dietser en rooms-katholiek. Al betreur ik het persoonlijk, als confrater in de journalistieke kunst, dat Edwin niet gerept heeft over onze betreurde medewerker, kenner en vriend van Wies Moens, Erik Verstraete (+29 mei 2016). In de tentoonstelling is wél een vraaggesprek te vinden van Wies Moens in ’t Pallieterke van 25 februari 1971, waarin de Dietse rebel het erg actuele standpunt verkondigt: “Wij hebben geen bondgenoten. Wij moeten het zelf doen”. Dank voor die actualisering, vrienden van het Bormshuis. En tot onze lezers zeg ik, al was het alleen maar voor die prachtige cataloog, naar het woord van Bob Hulstaert, een verzamelaarsvoorwerp: jullie kunnen aan de Antwerpse Volksstraat 30 nog terecht voor Moens en zijn tijdgenoten in de kunst tot 9 juli a.s.; elke dinsdag en woensdag van 14 tot 17 uur en zaterdag van 10 tot 16 uur. De inkom is gratis. Informatie: www.bormshuis.org – Telefoon: 03 238 33 99.

hvo