Politiek in België, een mens kan daar al eens van in de war geraken. Deze week was er veel aandacht voor het arrest van het Europees Hof van Justitie in Luxemburg, dat moest oordelen over Syrische inwoners van de stad Aleppo: die eisten dat België in een ambassade overzee een ‘humanitair visum’ zou uitreiken om die Syriërs toe te staan naar België te reizen om asiel aan te vragen, en vonden daarvoor zelfs gehoor bij een Franstalige rechter, die de Belgische staat een dwangsom oplegde bij weigering.

De Belgische regering, geleid door Charles Michel (MR) en vertegenwoordigd door N-VA-staatssecretaris Theo Francken, weigerde echter en trok met de zaak naar dat Europees Hof. ‘Mensen in staat stellen een humanitair visum aan te vragen in consulaten en ambassades overzee met de bedoeling bij aankomst asiel aan te vragen zou ons hele asiel- en immigratiesysteem onderuithalen’, was de unanieme stelling van de Belgische regering, geleid door Charles Michel. Het Europees Hof volgde die stelling, en wees een verplichting tot afgifte van zo’n humanitair visum af.

De regering van Charles Michel houdt die lijn ook aan in de Europese Raad, waar de vertegenwoordigers van alle nationale lidstaten zetelen. De Belgische regering verzet zich mee tegen wijzigingen aan de Europese visawetgeving die zo’n uitreiken van humanitaire visa in consulaten of ambassades mogelijk zou maken.

Druk vanuit het Europees Parlement

Nochtans is er wel druk om zoiets mogelijk te maken. Met name vanuit het Europees Parlement. De Europese verkozenen des volks hebben daar op 12 april 2016, met liefst 459 stemmen tegen 206, een resolutie goedgekeurd die oproept om net het aanvragen van humanitaire visa in ambassades en consulaten mogelijk te maken.

De exacte tekst luidt in punt 27: ‘Het Europees Parlement is van mening dat personen die internationale bescherming zoeken, rechtstreeks bij een consulaat of ambassade van de lidstaten een humanitair visum moeten kunnen aanvragen, en indien een dergelijk humanitair visum na een beoordeling wordt verleend, de houder ervan wordt toegelaten op het grondgebied van de lidstaat die het visum heeft afgegeven met als enig doel een verzoek om internationale bescherming in te dienen; is daarom van mening dat de visumcode van de Unie moet worden gewijzigd door specifiekere gemeenschappelijke bepalingen over humanitaire visa op te nemen.’

Het Europees Parlement eist exact het tegenovergestelde van datgene wat de Belgische regering van Charles Michel in de Europese Raad en bij het Europees Hof van Justitie verdedigd heeft. En wie heeft die Europese resolutie goedgekeurd? Jawel, de ALDE-groep van Guy Verhofstadt, met daarin… Louis Michel. Die dus op EU-niveau stemde voor exact het tegenovergestelde van wat zijn zoon Charles met België bestrijdt… Hetzelfde bij de CD&V, waar Kris Peeters geacht wordt het regeringsbeleid te steunen, terwijl Ivo Belet met links meestemde voor humanitaire visa.

Die opmerkelijke spreidstand is enkel te verklaren door wat critici het ‘democratische deficit’ van de EU noemen. Op het niveau van de Belgische nationale staat moeten de MR en coalitiepartner N-VA verkiezingen winnen, en zij weten dat de publieke opinie dit soort verhalen aandachtig volgt. Zij kunnen zich geen linkse lakse houding veroorloven. Maar in het verre Straatsburg, in het dure leder van de Europese salons, worden Europese parlementsleden bestookt door lobbyisten van tientallen linkse ngo’s, en proberen zij elkaar te overtreffen in ‘bekommernis om de mensenrechten’. Bijgevolg worden daar aan de lopende band naïeve teksten gestemd, die bij uitvoering tot een electorale revolutie in de EU-lidstaten kunnen leiden.

Mogen wij overleg tussen vader en zoon Michel aanbevelen? En wat meer realiteitszin in de EU-praatbarak?

HDG