Hoogbejaard is ze intussen, maar ex-actrice, ex-fotomodel en ex-zangeres Brigitte Bardot kan nog flink van zich afbijten. Naar aanleiding van een boek werd ze geïnterviewd door het rechtse blad Valeurs Actuelles. Resultaat: een aaneenschakeling van politiek incorrecte uitspraken.

“Brigitte Bardot. Répliques et piques” (Ed. Archipel, 2017) heet het boek vol citaten en aforismen van het voormalige Franse icoon Brigitte Bardot. Het ex-fotomodel heeft in het verleden meer dan eens een proces voor racisme aan haar been gehad. Eigenlijk ging het meestal om politiek incorrecte uitspraken over identiteit, islam en immigratie die werden uitvergroot tot een racistisch misdrijf. Maar inderdaad, vooral de moslims in Frankrijk kregen er steevast van langs. Zo zei Bardot “er genoeg van te hebben voor de gek te worden gehouden door deze bevolkingsgroep die ons kapotmaakt, ons land verwoest en ons gewoonten opdringt.” In 2004 kreeg ze een boete van 5.000 euro opgelegd na het verschijnen van haar boek ‘Un cri dans le silence’, waarin ze homo’s, migranten en werklozen aanvalt.

Bardot, die de leeftijd van 82 jaar heeft bereikt, heeft zich nooit uit het lood laten slaan. En ze voelt zich al jaren gesteund door de kopstukken van het Front National (FN). Voorzitster Marine Le Pen zei een paar weken geleden nog tijdens een vraaggesprek met de Franse zender CBS dat ze zich verzette tegen het dragen van de islamitische hoofddoek in de publieke ruimte. Om haar standpunt kracht bij te zetten, voegde ze eraan toe: “Frankrijk, dat is Brigitte Bardot.” Lees: de Bardot van de jaren vijftig en zestig, een sekssymbool en icoon van de bevrijding van de vrouw.

Geen Frans Algerije

Het zal niemand verbazen dat Bardot de lof zingt van Marine Le Pen wanneer ze naar aanleiding van haar boek een interview gaf aan het rechtse weekblad Valeurs Actuelles. Een interview dat door de klassieke pers al snel als omstreden werd gecatalogeerd. Lees: zeer politiek incorrect. BB gooit opnieuw alle registers open. Ze bevestigt haar politieke voorkeur voor het Front National van Marine Le Pen. Maar zonder exclusief te zijn. Ook François Fillon, de kandidaat van Les Républicains, kan op haar steun rekenen. “Een goede kerel”, zegt Bardot. “Ik ben geschrokken door de mediatieke en juridische lynchpartij. Die man heeft moed en ik heb veel respect voor deze deugd.” Al blijft La Bardot toch dichter bij Le Pen staan. Getuige haar standpunt over de Europese Unie: “We moeten eruit. Brussel maakt ons kapot.” De vroegere presidenten krijgen een onvoldoende. Mitterrand, Chirac, Sarkozy, Hollande… “ze hebben niets gedaan”. Wel heeft ze een beetje sympathie voor Chirac, “die niets deed, maar met de glimlach. Hij noemde mij ‘ma biche.’”

De verontwaardiging bij critici en tegenstanders was ook nu het grootst betreffende de islam en immigratie. Bardot daarover: “Ik heb niet tegen een Frans Algerije gevochten om nu een Algerijns Frankrijk te hebben.” Een uitspraak die tot in Algerije ophef veroorzaakte. Nochtans neemt de voormalige actrice een zuiver en klassiek gaullistisch standpunt in. Eind jaren vijftig en begin jaren zestig zag de Gaulle dat een onafhankelijk Algerije de enige manier was om Frankrijk weer internationaal op de kaart te zeggen. De strijd tegen de rebellen van het FLN slorpte massaal veel geld op. Frankrijk kon volgens de Gaulle zijn rol als grootmacht slechts opnieuw innemen indien verlost van die last van de Algerijnse departementen. Ook besefte de Gaulle dat de opname van miljoenen moslims uit Algerije in het Franse electoraat het einde betekende van Frankrijk als land met christelijke en humanistische wortels. In die zin is het betoog van Bardot allesbehalve extreem.

Tegen links en tegen de vulgaire cinemawereld

Bardot laat de kritiek niet aan haar hart komen. Ze geeft ook de linkerzijde meer dan eens een pak slaag. Links kan volgens haar niet omgaan met elegantie en stijl, zo staat in haar laatste boek. Volgens sommigen een hatelijke uitspraak, maar volgens veel Fransen een pertinente opmerking. Meteen volgt een aanval op de showbizzwereld, de Franse in het bijzonder. Ze heeft het over “bebaarde acteurs en actrices met vet haar. (…) De ceremonie van de uitreiking van de Césars (de Franse versie van de Oscars) bestaat erin dat deze brave zombies mama en papa bedanken, net als hun conciërge en hun taxichauffeur, waarna de onvermijdelijke oproep wordt gelanceerd tot wereldwijde solidariteit en antiracisme.”

De huidige generatie acteurs vindt ze derderangsfiguren. “Waar zijn de persoonlijkheden die ons deden dromen? Jean Gabin, Claude Brasseur en vele anderen? Ik denk ook aan Alain Delon.” Een nostalgie naar het oude Frankrijk die er bij veel inwoners van la France profonde ingaat als zoete koek. BB blijft trouw aan zichzelf. Van jonge actrice in ‘Et Dieu créa la femme’ (1956) tot wereldster, om daarna dierenrechtenactiviste te worden en sympathisante van het Front National: ze stond altijd zeer rechts in het politieke spectrum.

Salan