Kwestie van status

Hij is stilaan een verhaal op zich, Yannick Ferrera, de coach van KV Mechelen. Vorig seizoen strandde hij als trainer van Standard op één punt van “play-off 1”. Toen verloren de Rouches op de laatste speeldag van de reguliere competitie in… Mechelen. De geschiedenis herhaalde zich. In de Ghelamco Arena haalde KVM dat ene punt niet om zich bij de beste zes van de reguliere competitie te plaatsen. Over de manier waarop Ferrera bij Standard werd ontslagen, moeten we het hier niet meer hebben. Het woord “misplaatst” is in dat verband nog een eufemisme. Een trainersruil, Jankovic van Mechelen naar Standard en Ferrera van Standard naar Mechelen, kan men onbesproken laten, tenzij men in een daarvoor geschikt rubriekje als dit toch even aan de gevolgen van die “ruil” wil herinneren. En naar waarheid stelt dat Jankovic druk bezig is om in Luik af te gaan als de bekende gieter, terwijl Ferrera zichzelf terugvond en met KV Mechelen, ook al liep het in de slotmatch nog mis, een uitermate knap parcours aflegde.

Zo gaat dat in de populairste sport ter wereld met fans van gedoodverfde “underdogs” die vanuit het niets plots furore maken. Zoals KV Mechelen en Sporting Charleroi deden in de voorbije “reguliere” competitie. Voor Charleroi liep de ultieme spurt naar een plekje in “play-off 1” niet slecht af. De zebra’s en hun jarige coach Felice Mazzu bleven overeind in Lokeren. Het selecte clubje voetbaljournalisten en analisten had nochtans ook dat liever anders gezien. In Het Nieuwsblad, de zelfverklaarde grootste sportkrant van Vlaanderen, stelde “chef voetbal” Ludo Vandewalle onomwonden dat PO1 zijn glans kon – lees eerder zou –  verliezen als underdogs als Mechelen en Charleroi er wel en AA Gent, Racing Genk en Standard niet in mogen aantreden. DE vraag was volgens hem zelfs “of we er blij moesten om zijn als clubs in PO1 ontbreken die door hun positief voetbal, maar ook omwille van hun status, sowieso meer emoties oproepen (sic) dan Zulte Waregem, KV Oostende, SC Charleroi en KV Mechelen. Wel alle begrip wegens hun bescheidenere budgetten, maar voor de spanning?” Dat kan tellen als “objectief” statement over liefst vier eersteklassers!

Schatplichtig?

Vooral in de schoot van de club zelf en bij de supportershorde van KV Mechelen steeg ongetwijfeld spontaan gejuich op voor een regelrechte belediging aan hun adres. Want als er nu één “underdog” van een prominente status mag spreken, dan wel “Malinwa”. Daar gaat men terecht prat op vier landstitels (1943, 1946, 1948 en 1989). Het won in 1988 als voorlopig (?) laatste Belgische club ook nog Europabeker 2. Genk noch Gent komen qua status niet eens in de buurt, en kunnen daar enkel van blijven dromen. Om in de toekomst het bezondigen aan uitgekraamde onzin uit de weg te gaan, zouden veel journalisten er goed aan doen eerst even in de vaderlandse voetbalannalen te duiken. Alleen al, wanneer “bescheidenere budgetten” ter sprake komen, om te vermijden het als een “huzarenstuk” te catalogeren wanneer het “rijkere” AA Gent het Engelse Tottenham klopt, en eerder van een “toevalstreffer” te spreken als het “armere” KV Mechelen van Anderlecht wint.

Naar ons gevoel is DE vraag in hoeverre al die “objectief” oordelende journalisten en analisten zich min of meer schatplichtig voelen aan “grote” clubs bij het afwegen van onverwachte prestaties. Die vraag leidt tot een andere: moeten we er blij om zijn als enkel door het journaille als “groot” erkende clubs onder elkaar mogen uitmaken wie van hen zich tot “allergrootste” kroont via het aanhangsel van de reguliere competitie dat de naam “play-off 1” draagt?