Peis en vree overzee

Van bloed gesproken, de ‘Speaker’ (voorzitter) van het Kaapse parlement verklaarde vorige week een bespreking van de ‘plaasmoorde’ onontvankelijk.

Ziehier ons bloed, zo klonk, wanneer ons recht?
Ondanks die vranke vraag, gedrenkt in bloed,
lag later toch hun Toren er, en goed,
zoals een staatsman cynisch heeft gezegd.

Er woont, de verre Evenaar nabij,
een volk naar aard en oorsprong stamverwant
en eveneens vervreemd in eigen land,
dat net als wij zichzelf wil zijn en vrij.

En luister, vrienden, wat ik ginder vond,
bloedrood geschreven: “Ons is moeg vir bloed!”
Geen dag gaat immers haast voorbij, lees goed,
waarop geen boer vermoord wordt of verwond.

In ’t Westen lees je in de pers geen woord,
al klagen al drieduizend kruisen aan
dat deze volkenmoord kan verdergaan.
Geen hond in Kaapstad die er zich aan stoort.

In Kaapstad in dat vreemde parlement,
zijn deze moorden geen bespreking waard,
zoals de ‘Speaker’ cynisch heeft verklaard,
de zwarte hand op ’t huishoudreglement.

Het Westen, ook het ‘broedervolk’, blijft koest.
Is ginder in dat toffe Zumaland
Iets met de mensenrechten aan de hand?
De Evenaar ligt aan de andere kant
en, andermaal: “Wir haben ’s nicht gewusst”…

Hector van Oevelen