Parasieten

Parasieten aller landen, verenigt u! Alain Tabart en Michel Cornelis waren vicevoorzitters van de Waalse waterbeheersmaatschappij SPGE. Hun mandaten eindigden in december 2016 en zij hebben nu zogenaamde “gouden parachutes” gekregen van respectievelijk 557.000 en 205.000 euro. Juridisch is daar klaarblijkelijk niets tegen te beginnen. Alain Tabart is een PS’er. Hij is een voormalig medewerker van Jean-Claude van Cauwenbergh toen die tussen 1995 en 1999 Waals minister van Begroting, Financiën, Werkgelegenheid en Opleiding was. Michel Cornelis heeft een cdH-signatuur. Hij was de kabinetschef van minister Guy Lutgen, de vader van de huidige cdH-voorzitter Benoît Lutgen. Cornelis was bereid ongeveer een derde van zijn uittredingsvergoeding te laten vallen. Tabart niet. En dan zijn ze bij de PS verbaasd dat de maoïsten van de PTB veel van hun kiezers inpikken…

Jakhals voor de rechter

De molens van het gerecht malen soms bijzonder traag, ook in Frankrijk. Daar wordt nu een schim uit een ver en gewelddadig verleden voor de rechter gebracht: Ilyich Ramirez Sanchez, bekend onder de roepnaam ‘Carlos de Jakhals’. Sanchez, een Venezolaan, was in de jaren zeventig en tachtig een exponent van het extreemlinkse pro-Palestijnse terrorisme dat West-Europa in zijn greep had. Hij is verantwoordelijk voor dodelijke terreurdaden. Voor vier bomaanslagen in Frankrijk (waarbij in totaal elf doden vielen) werd hij reeds tot levenslang veroordeeld, net als voor de moord op twee Franse politieagenten. De Jakhals bleef lang onvindbaar, tot een Frans eliteteam hem in 1994 in Khartoem bij de kraag vatte. Sindsdien zit hij in de cel. Nu start ook nog een proces voor een granaataanslag op een winkel in Parijs, waarbij twee doden vielen. Die aanslag vond plaats, houd u vast, in 1974. De advocate van Sanchez (die elke betrokkenheid ontkent) vindt dat een proces geen enkele zin meer heeft zo lang na de feiten, maar daar denken de weduwen van de slachtoffers anders over. “De wonden die de aanslag hebben gemaakt, zijn nooit geheeld”, verklaarde hun raadsman. “Ze hebben lang gewacht op dit proces.” Dat is wel het minste wat men hierover kan zeggen, inderdaad.

Links-Rechts

Machteld Zee is een Nederlandse politicologe en juriste, verbonden aan de universiteit van Leiden. In 2016 sprak ze op het colloquium ‘Vrijheid’ dat werd georganiseerd door het Vlaams Belang. Zee promoveerde met een doctoraatsthesis over shariaraden in het Verenigd Koninkrijk, die intussen in boekvorm verscheen. Onnodig te zeggen dat de wetenschapster hier en daar te boek staat als ‘controversieel’. Ze is nochtans van eerder linkse inborst, maar ze behield steeds een open blik. In een column op de site van de Nederlandse Radio 1 getuigt ze dat het intellectuele klimaat ter rechterzijde heel wat opener is dan aan de linkerzijde. Toen ze destijds aangaf te willen promoveren aan de afdeling Encyclopedie van de Rechtswetenschap, werd haar dat door haar scriptiebegeleider afgeraden. Die afdeling, met boegbeelden als Paul Cliteur en Afshin Ellian, was namelijk een ‘enge’ rechtse club. Maar Zee zette door, en tot haar verrassing bleken de collega’s op de afdeling “geestige en intelligente mensen” te zijn, met uiteenlopende meningen. “De discussies waren levendig en er werd veel gelachen.” En vooral: “Er was helemaal geen groepsdruk.” Haar ervaringen aan de linkerzijde van het academische wereldje zijn helemaal anders. Daar “is het gebruikelijk dat je in het gelid moet blijven lopen”, schrijft ze, geïllustreerd met enkele voorbeelden. Tegenspraak wordt op zulke bijeenkomsten nauwelijks geduld. Zee besluit dan ook scherp: “Het is eenvoudiger om links te zijn in rechtse kringen dan om rechts te zijn in linkse kringen. Sommige mensen houden van bungeejumpen. Ik ervaar hetzelfde gevoel als ik op linkse bijeenkomsten kritische vragen stel. Geloof me, op dat soort momenten voel je echt dat je leeft.”

Bij Julian op de koffie

Een merkwaardig feit vorige week in Londen; daar werd de voormalige leider van Ukip, Nigel Farage, gespot toen hij de Ecuadoriaanse ambassade verliet. Gevraagd wat hij daar was komen doen door een journalist van Buzzfeed, die blijkbaar getipt was, verklaarde Farage doodleuk “dat hij zich dat niet kon herinneren”. De ambassade van Ecuador is het gedwongen verblijf van de grote man achter WikiLeaks, de Australiër Julian Assange. Toen de journalist vroeg of Farage Assange had ontmoet, zei Farage: “Ik praat nooit over waar ik ga of wie ik ontmoet.” The Independent wist te melden dat Farage een privéonderhoud van vier minuutjes zou hebben gehad met Assange, zonder twijfel de enige manier om de man te spreken zonder dat er wordt meegeluisterd. In de media werd druk gespeculeerd over het bezoekje. Uit gelekte e-mails blijkt immers dat Farage al eerder contacten had met een raadsman van Assange. Farage heeft op zijn beurt een directe lijn naar het Witte Huis. Dat maakt het bezoek natuurlijk extra interessant. WikiLeaks heeft onlangs een enorme hoeveelheid informatie gelekt over grootschalige hacking door de Amerikaanse inlichtingendienst CIA. President Trump is ervan overtuigd dat ook hij het slachtoffer was van afluisterpraktijken, tijdens de verkiezingscampagne… Is Farage een go-between tussen het Witte Huis en WikiLeaks? We zullen het wellicht nooit weten.