Briefje aan Eric van Rompuy

Statler? Of Waldorf?

Mijnheer de uitgebluste,

Eind vorig jaar hebt gij een goede beslissing genomen. Gij naamt toen afscheid van de gemeentepolitiek in Zaventem, waar gij 34 jaar lang in de gemeenteraad hebt gezeteld, waarvan 16 jaar als schepen. Vanaf 1981 waart gij achtereenvolgens Europees Parlementslid, federaal en Vlaams Parlementslid, Vlaams minister en tenslotte terug federaal parlementslid. Bij de jongste parlementsverkiezingen waart gij met geen stokken van de CD&V-lijst te slaan en jongeren werden voor de zoveelste keer in de wachtrij gezet, hopend op betere tijden… Nochtans zijt gij uw politieke carrière begonnen als jonge voorzitter van de toen nog roemruchte CVP-Jongeren in 1977. Gij waart toen nauwelijks 27 jaar. Kort nadien, nog maar net in de dertig, zat gij al te blinken in de Europese fauteuils. Gij hebt dus alle kansen gekregen als jongere. En hoe!

Als rebelse jonge gast deedt gij wat gij nu de N-VA verwijt. Die regeringspartij kleurt aanhoudend buiten de lijntjes, zegt gij. En dat stoort u, want zij moeten beter in de pas lopen en stoppen met hun profileringsdrang in de regering, laat staan een mening te verkondigen. Gij hebt het dus over een ándere partij dan de uwe, voor alle duidelijkheid. Een vreemde kronkel is dat voor iemand die klaarblijkelijk zijn eigen verleden min of meer vergeten is, want gij moet u toch zeker herinneren dat gij destijds als CVP-Jongerenvoorzitter uw éigen partij geregeld op stelten zette en zodanig buiten de lijntjes kleurde, dat gij met uw ploeg rebellen zelfs een CVP-regering deed struikelen. Ja, waar is de tijd dat op het einde van de jaren 1970 gij samen met uw jongerenploeg zwaar gekant waart tegen het Egmontpact, waaronder de handtekening van de grote kanonnen van uw partij stonden….

Ook de aanwezigheid van het Fransdolle FDF – dat nog maar net met de fameuze lokettenkwestie in Schaarbeek de Vlamingen in alle staten had gebracht – in de eerste regering-Martens was meer dan een doorn in het oog van u en uw politieke vrienden. Diezelfde CVP-Jongeren aanvaardden ook geen federalisme met drie, waarbij Brussel een eigen gewest zou worden. Na een hevige en heroïsche strijd binnen de CVP verwierpen jullie op het grote partijcongres van 1979 prompt het federalisme met drie, waardoor Martens I – uw eigen premier dus – zijn biezen kon pakken en naar Laken mocht vertrekken met slecht nieuws.

Toen gij nadien in het fluweel van de diverse assemblees terechtkwaamt, gingt gij langzaam maar zeker vervellen tot een echte tsjeef en werdt gij een man van het systeem, van de partij en van het regime. Theoretisch werdt gij wel tot de eerder rechtste, Vlaamsgezinde vleugel van uw partij gerekend, maar in de praktijk was dat meer schone schijn dan wat anders. Gij zoudt gaandeweg naar iedereen gaan meppen die de CD&V-coryfeeën durfde te belagen, ook in eigen rangen. Het is nog niet zo lang geleden dat gij het ACW kapittelde omdat zij kritiek hadden op Kris Peeters, of dat gij sneerde naar Pieter de Crem omdat die zich positief uitsprak over de democratische verkiezing van de Amerikaanse president Trump. Zo zijt gij het imago gaan krijgen van de oude knorpot die als een Statler of een Waldorf chagrijnig zit te zeuren in de comfortabele loges van het politieke theater. En natuurlijk haalt gij uit naar de oude kartelpartner N-VA, die gij weinig loyaliteit in de schoenen schuift. Na die breuk kwam het nooit meer goed tussen u en hen in het algemeen en tussen u en Geert Bourgeois – en bij uitbreiding De Wever, Francken, De Roover… – in het bijzonder. Voor u zal het wat hen betreft nooit goed zijn, ook al leveren zij door de communautaire stilstand in op hun eigen principes en kleuren ze meer dan beleefd en wenselijk binnen de Belgische lijntjes.

De katholieke flamingant Van Rompuy uit de jaren zeventig behoort tot de geschiedenis. Vandaag zit er een oude, verzuurde zagevent in zijn plaats. Het lijkt dan ook hoog tijd, Eric, dat gij aan uw memoires begint te denken en in 2019 de politiek verlost van uw frustraties: de aan uw neus voorbij gegane ministerposten, nietwaar, en de electorale afstraffingen ten gunste van eerst het VB en dan de N-VA, van uw zwartgalligheid en van uw negativisme. Op zeker moment is het goed geweest en is er weer ruimte nodig voor jonge rebellen, zoals in de Egmontjaren. Voor mijn part vandaag al: adieu!

’t Pallieterke


Tags assigned to this article:
2017-14Briefje

Related Articles

Sport

Kom de wereld zien in Moeskroen Blijf er weg Wie voorbije week niet per se in de omgeving van het

Zuur & Zoet

Lachen op zijn Marokkaans Ergens in oktober (de juiste datum staat nog niet definitief vast) kunt u in de Antwerpse

Brief van Flupke

Plagiaat Pallieterke, Als het den Tuy toegestaan is een foto te kopiëren en te verwerken tot een satirisch portret van