Altijd iets straffer

Mijnheer de knuppelgooier,

Tot 2008 was het landgenoten verboden om er naast de Belgische nationaliteit ook een andere op na te houden. Wie een andere nationaliteit verwierf, verloor meteen de Belgische. Toen jaren geleden het Vlaams Belang als enige partij zich resoluut tegen de invoering van de dubbele nationaliteit verzette, keek zowat iedereen van de goegemeente en de politiek correcte wereld de andere kant op, want xenofoob, onverdraagzaam, tegendraads en provocerend tegen een zich globaliserende wereld. Maar omdat velerlei problemen met vreemdelingen in het algemeen en genaturaliseerde vreemdelingen in het bijzonder in de loop der jaren hand over hand toenamen, begonnen ook anderen in te zien dat men misschien toch iets te ver gegaan was met het toelaten van de dubbele nationaliteit in ons land. De N-VA volgde met kritische vragen, en Theo Francken was er in zijn oppositietijd de vertolker van namens zijn partij. Na het VB was er dus de N-VA die de kwestie ‘democratisch’ op de korrel nam. Enkele weken geleden waren het ook Peter de Roover en Sarah Smeyers die opnieuw openlijk de zaak politiek aankaartten. Zelfs Open Vld-Vlaams parlementslid Ann Brusseel durfde het aan zich op die golflengte te zetten. Er ontstond dus een zekere evolutie in de politieke geesten en over de partijgrenzen heen, omdat ook de burgers in dit land steeds luider hun stem laten horen tegen ‘landgenoten’ die hun andere nationaliteit veel liever hebben dan de onze, gewoonweg omdat ze de band met hun oorspronkelijke land – zelfs als ze daar nooit geweest zijn – veel vanzelfsprekender vinden dan een band op te bouwen met het land dat hen gastvrij heeft opgenomen en hen zelfs de nationaliteit cadeau heeft gedaan. Er is dus een loyaliteitsprobleem ontstaan dat moeilijker en moeilijker te aanvaarden is.

Na de gebeurtenissen op paaszondag in Turkije, waarbij iets meer dan de helft van de Turken voor minder democratie en voor meer autoritair leiderschap in hun land kozen, en – straffer nog – 77 procent van de Turken die in België wonen het dus eens zijn met Erdogan dat geen enkele Europeaan nog veilig op straat zal kunnen rondlopen, zijt gij ontnuchterd wakker geworden en stelt gij u geheel terecht de vraag of wij niet beter stoppen met het tolereren van de dubbele nationaliteit, want: niet houdbaar. De discussie moet gevoerd worden, stelt gij onomwonden. En net als het VB en de N-VA zult gij op luid applaus van de grote meerderheid van de Vlaamse bevolking kunnen rekenen. Want die is, na het referendum in Turkije, ervan overtuigd dat de ‘Vlaamse’ Turken met zo’n stemgedrag helemaal niet geïntegreerd zijn in Vlaanderen en veel liever een autoritaire tiran in hun vaderland steunen.

Uw voorzitter, Beke, burgemeester van een Vlaamse gemeente met veel Turken, die onlangs uithaalde naar N-VA omdat zijn partij werd uitgemaakt voor ‘islampartij’ met islamitisch kiesvee, zingt nu toch een andere toon, door te zeggen het logisch te vinden dat iemand slechts één nationaliteit heeft. Hij weet immers dat gij niet de enige zijt in uw partij die er zo over denkt. Hij zegt zelfs: “‘De keuze voor een nieuwe nationaliteit is een positieve keuze. Wie die keuze maakt, aanvaardt ook een aantal consequenties. Het is een teken van integratie en van gehechtheid aan je land, de plek waar je je leven wil uitbouwen en wil participeren aan de samenleving.” En gelijk heeft hij. De CD&V-jongerenvoorzitter sprak zich al eerder in die zin uit. En nu gij dus ook. Wouter Beke haalt echter aan dat de afschaffing van de dubbele nationaliteit niet altijd juridisch evident is en dat er flink wat praktische bezwaren in de weg staan, bijvoorbeeld met betrekking tot de wetgevingen van de landen van de ‘andere nationaliteit’. Ook dat is zonder meer juist, maar vanuit uw partij kwamen er vóór uw demarche maar heel weinig signalen in die zin.

Het was daarom belangrijk dat gij, een weliswaar ‘rechtse’ CD&V’er, de knuppel mee in het hoederhok hebt gegooid. Binnen CD&V, Open Vld en N-VA is het thema dus geen taboe meer. Het abrupt afschaffen van de dubbele nationaliteit is misschien nogal moeilijk, maar een juridisch en evenwichtig uitdoofscenario moet absoluut mogelijk zijn. Meerdere partijen hebben daar al studiewerk over verricht, waardoor er zeker al een basis is om het debat aan te gaan. Na uw staatssecretariaat in de vorige regering, waart gij wat weggedeemsterd. Maar nu zijt gij daar terug. Ik durf dan ook hopen dat gij het niet bij die ene uitspraak laat, maar mee de wegbereider zijt – ook in uw eigen partij – om dit varkentje eindelijk te wassen…

‘t Pallieterke