Merkels ministerie van Waarheid

De Duitse regering heeft een ingrijpende en verregaande censuurwet goedgekeurd. Internetbedrijven die “haatboodschappen” en “fake news” niet onmiddellijk van Twitter, Facebook en andere platformen op de sociale media verwijderen, kunnen enorme boetes krijgen, in extreme gevallen zelfs tot 50 miljoen euro. De socialistische minister Heiko Maas verklaarde met een uitgestreken gezicht dat de vrijheid van meningsuiting daardoor niet in gevaar komt, en dat de wet alleen gericht is tegen “misdadige haat” en “opzettelijk valse berichtgeving”. Iedereen weet waar dat in praktijk op gaat neerkomen: de moslims en linksen gaan bepalen wat “haat” is en welke berichtgeving “vals” is. Net zoals het ministerie van Waarheid in Orwells boek “1984”. Die wet zal de huidige internetcensuur nog uitbreiden en versterken. In het verlengde van het huidige beleid zal ze gebruikt worden om mensen die kritiek leveren op de islam of op het misdadige immigratiebeleid van Merkel en consorten, monddood te maken. Met zo’n wet had Merkel de massale aanrandingen in Keulen zéker in de doofpot kunnen stoppen. De internetbedrijven zullen zich zeker niet verzetten. Ze censureren nu al zoveel mogelijk islamkritische webstekken en berichten op Twitter en Facebook. Onlangs heeft Facebook massa’s berichten verwijderd die volgens de sharia als godslastering worden beschouwd. Dat gebeurde op verzoek van de Pakistaanse regering. Die heeft Facebook trouwens geprezen omwille van zijn voorbeeldige censuurmaatregelen.

KGB-leugen

Sarin is een binair zenuwgas. Het is zeer instabiel en het verliest zeer snel zijn dodelijke werking. Daarom worden de twee bestanddelen ervan altijd in afzonderlijke reservoirs bewaard. Pas op het laatste moment, vlak voor het afvuren van een granaat of een raket met sarin, worden beide bestanddelen samengevoegd. Een bijkomend voordeel van binaire gifgassen is dat bij een explosie in een depot alleen één van beide bestanddelen vrijkomt. Bij een ongeval of een vijandelijke treffer op een munitievoorraad wordt geen sarin gevormd en worden niet massaal eigen mensen gedood. Poetin beweert nu dat er helemaal geen gasaanval is geweest en dat de Syrische regeringstroepen zelfs een gasaanval hebben voorkomen door een voorraad sarin te vernietigen die door de rebellen was buitgemaakt. Dat zou mogelijk zijn met eenvoudige gifgassen, zoals chloor of mosterdgas, maar niet met een binair zenuwgas als sarin. Poetin liegt. Zoals KGB’ers altijd liegen. Het wordt bijna hilarisch als hij de Amerikaanse represailleaanval met kruisraketten “een daad van agressie tegen een soevereine staat” noemt. En dat zegt dan de man die de Krim heeft bezet en Oekraïne en Georgië is binnengevallen.

2017-15_08_Jancart - Trump in rijtje oorlogvoerende presidenten (Medium)Krachtig signaal

Trump heeft met zijn snelle reactie op vele punten gescoord. Nee, natuurlijk brengt één aanval op een Syrische luchtmachtbasis het regime van Assad  niet ten val. Dat is zelfs geen realistische optie. Met de Russen, Hezbollah en de Iraniërs als bondgenoten is Assad onaantastbaar. Maar Trump heeft wel getoond dat hij uit harder hout gesneden is dan Obama. Die had in 2012 met veel poeha verklaard dat Syrië met het gebruik van chemische wapens “een rode lijn” zou overschrijden. Toen de Syriërs inderdaad gifgas gebruikten, krabbelde Obama terug, hoewel de kruisraketten al klaarstonden om afgevuurd te worden. Hij deed gewoon niets en daarmee verloren de VS al hun geloofwaardigheid. Veel links geblaat, maar weinig wol. Obama bleek een papieren tijger te zijn. Trump reageerde binnen de vierentwintig uur met een stevige raketaanval. Daarmee stuurt hij meerdere krachtige signalen uit: hij zal niet met zich laten sollen zoals Obama, hij is duidelijk géén marionet van de Russen, de Noord-Koreanen houden zich beter koest en wie gifgas gebruikt, moet daar de gevolgen van dragen. Wat zijn verdragen tegen het gebruik van chemische wapens nog waard, als overtreders niet gestraft worden? En dat staat eigenlijk los van de Syrische burgeroorlog. Het wegvallen van het toch al verzwakte taboe tegen chemische wapens zou oorlogen wereldwijd nog wreder en nog giftiger maken. Letterlijk.

Re-enactment in Nicaragua

Vorige week schreven we dat de juridische staatsgreep van de socialisten in Venezuela een unicum was, maar onlangs ontdekten we dat de marxisten in Nicaragua vorig jaar ongeveer hetzelfde hebben gedaan, en zelfs nog “straffer”. De marxistische president Ortega won voor de derde keer de verkiezingen, nadat de oppositie volledig buitenspel was gezet door de electorale raad en het Hooggerechtshof, waarvan de meeste leden door Ortega zelf waren benoemd. Eduardo Montealegre, de leider van de oppositiepartij PLI, was kort voor de verkiezingen door het Hooggerechtshof afgezet als partijleider. Hij kon daardoor niet meer aan de presidentsverkiezingen deelnemen. Met een kunstgreep die recht uit “Kuifje en de Pizzaro’s” leek te komen, duidde het Hooggerechtshof daarop zelfs een nieuwe partijvoorzitter van de PLI aan, iemand uit de marxistische entourage van de president. Voor zover we weten, is zoiets nog nooit eerder vertoond: een marionet van de regering die tot opperhoofd van een oppositiepartij wordt benoemd. Natuurlijk werden die verkiezingen een farce. Ortega heerste al van 1979 tot 1990 als sterke man over Nicaragua, met de enthousiaste steun van de Sovjets, de Cubanen en de gebruikelijke nuttige idioten in Europa. Waarom zijn die vervalste verkiezingen van 2016 plots weer actueel? Omdat Ortega onlangs zijn “sociaaldemocratische” masker afgooide en weer zijn ware socialistische sovjetgelaat toonde. Net als in de jaren tachtig laat hij zijn land zelfs opnieuw uitbouwen tot een Russisch bruggenhoofd.

De wagon van Compiègne

De capitulatie van het Duitse leger in 1918 werd ondertekend in de beroemde spoorwegwagon in Compiègne. Toen het Franse leger in juni 1940 verslagen was, liet Hitler die wagon uit het museum van Compiègne halen en de Fransen moesten in diezelfde wagon om een wapenstilstand vragen. Het zoveelste bewijs dat de Tweede Wereldoorlog voor Hitler een “re-enactment” was van de Eerste. Wie die psychologische logica begrijpt, zal ook Poetin begrijpen. Waarom bouwen de Russen een elektronische afluisterpost vlak bij de Amerikaanse ambassade in het onbeduidende Nicaragua? Waarom leveren zij tanks, pantservoertuigen, raketwerpers en gevechtsvliegtuigen aan Nicaragua? Waarom zijn er Russische militairen in het land? Nog niet veel, slechts 250, maar Lenin is ook klein begonnen. Waarom mogen Russische oorlogsschepen in Nicaraguaanse havens aanmeren? Hugo Torres Jimenez, een prominent lid van de gemuilkorfde oppositie, geeft een verhelderend antwoord op die vragen. “Omdat Ortega op een obsessieve manier in het middelpunt van de internationale belangstelling wil staan, en omdat hij de regering van Poetin beschouwt als een reïncarnatie van de vroegere Communistische Partij.” Dat is natuurlijk niet helemaal waar. Maar zowel Ortega als Poetin zien zichzelf en de wereld wel in die termen van re-enactment en revanche, van dwangmatige herhaling van het verleden, van het herstel van de vermeende oude glorie. De Sovjets hadden een bruggenhoofd in Nicaragua toen de Sandinistas van Daniel Ortega daar de macht gegrepen hadden, dus de Russen moeten er nu ook een hebben. Nicaragua is voor Poetin een wagon uit Compiègne. Eén van vele.