2017-17_15_MAD-Vrijspraak (Medium)Elastieken Nina

De Russische en de Britse turnsters die vrede moesten nemen met respectievelijk zilver en brons, stonden met open mond te kijken naar de foutloze prestatie waarmee Nina Derwael goud behaalde op het EK in het Roemeense Cluj. Dat is nu eens echt een historische sportgebeurtenis, want nooit eerder mocht dit landje met goud bluffen op een Europees turntoernooi. De elastieken bakvis uit het Limburgse Velm is pas zeventien. Ze mag met recht en reden stellen dat ze beloond werd voor het harde werk dat ze er voor over moest hebben.

Dikke proficiat

We kunnen ons indenken dat Nina Derwael voorafgaand veel zweet en tranen heeft gelaten om haar topprestatie op de brug met ongelijke leggers succesvol af te ronden. Turnen op dat niveau vergt niet alleen veel atletisch talent en kunde. Om op die leeftijd de onophoudelijke dagelijkse trainingen vol te houden, moet ge bezeten zijn van die sport. Daarom mag ze, als toemaatje, een staande ovatie van onze voltallige sportredactie in ontvangst nemen. Dat doen we niet voor iedereen.

Allen tegen één

Van Luik naar Bastenaken en terug. Dat was, met de venijnige hellingen die ertussen liggen, geen pleziertochtje voor de renners. Het plezier was weggelegd voor de massa toeschouwers die er gespannen naar stonden te kijken. Met op hun lippen de vraag wie de handschoen zou durven opnemen tegen Alejandro Valverde, nadat hij zich drie dagen eerder heer en meester had getoond in de Waalse Pijl. De Spaanse topfavoriet zit in bloedvorm en stond al drie keer op het hoogste schavotje van ‘La Doyenne’. Drie keer is scheepsrecht, maar Valverde zag een vierde overwinning wel zitten. Het beloofde een koers te worden van één tegen allen, of omgekeerd. We weten intussen hoe het is afgelopen. In Ans werden de prijzen uitgedeeld. Maar het verhaal verdient het om verteld te worden.

Draak

Met Luik-Bastenaken-Luik als afsluiter van het voorjaarsseizoen kunnen we terugblikken op een reeks klassiekers die het wielerminnende mensdom veel plezier hebben verschaft. Waarvoor dank. De omloop van de 103e editie van ‘La Doyenne’ werd noodgedwongen aangepast, maar geen nood, de geschrapte hellingen werden vervangen door drie nieuwe bulten die vuurwerk beloofden. Zo konden we kennismaken met de Côte de la Ferme Libert, een 1,2 kilometer lange klim met een gemiddeld stijgingspercentage van 12,1 procent, met een piek van maar liefst 19 procent. We begonnen al te zweten toen we die draak in de verte zagen opduiken. Gelukkig moesten we niet meetrappen.

Buiten categorie

Uren van bewondering voor het groepje met Bart de Clercq, dat op dertig kilometer van de aankomst nog ruim vier minuten voorsprong had. Dat was goed voor het verloop van de koers, maar te weinig om het uitgedunde peloton te verontrusten. We weten onderhand wat er gebeurt als die pletwals zich op gang trekt. In de slotkilometer deed Daniel Martin, met de Ierse strijdvaardigheid die hem eigen is, een poging om de zege te grijpen. Dan was het aan de koning van de Ardennen om zijn troeven uit te spelen. Valverde natuurlijk. Wie anders? Meteen zijn vierde overwinning in ‘La Doyenne’. Martin, die tweede eindigde, nam ons de woorden uit de mond: “De beste heeft gewonnen. Punt aan de lijn.” En daarmee is alles gezegd.

Afscheid in stijl

We kunnen het Anderlecht niet kwalijk nemen dat ze de play-off 1 om zeep helpen. Met negen punten voorsprong op achtervolger AA Gent ziet het ernaar uit dat de kampioen 2017 gekend is. Met dank aan de onmondigheid van Club Brugge en in het andere kamp aan de twee die nog niet zolang hun plechtige communie achter de rug hebben, Tielemans en Dendoncker, die een ruim aandeel hadden in de overwinning van het mauve-witte gezelschap. Of ze volgend seizoen hun kunsten nog gaan vertonen in het Astridpark, is meer dan twijfelachtig. Dat is, jammer genoeg, nu eenmaal eigen aan het hedendaagse voetbal.

Beloning?

Schiet niet op de pianist, we kunnen het ook niet verhelpen dat de play-off 2 een uitvinding is om de goegemeente aan het lijntje te houden. KV Mechelen heeft een trouwe aanhang die het niet verdient om bij de neus genomen te worden, maar we kunnen begrijpen dat de gewonnen wedstrijd tegen Standard een reden was om thuis weg te zijn. Daar komt bij dat een finale tegen de winnaar in poule B dichterbij komt. Met als beloning voor de winnaar ervan een Europees ticket dat mogelijk eindigt in de steppen van Turkmenië.

Raar maar waar

Er gebeuren rare toeren in de play-off 2, waar Union vriend en vijand blijft verbazen. Ze staan dan wel aan de leiding in hun reeks, maar ze vertikten het een Europese licentie aan te vragen, waardoor de finaleplaats gaat naar de best geklasseerde club in die groep. Het is alvast met dank genoteerd bij KV Mechelen. En met iets minder kans op hoop van zege ook in Sint-Truiden. En dan is er nog Racing Genk dat in de andere reeks een dolgedraaid Moeskroen afdroogde met zes-nul, en al zes punten voorsprong telt op achtervolger Eupen. Waardoor ze zich in de Cristal Arena de luxe konden veroorloven een vertimmerde ploeg de wei in te sturen. Knap getimmerd, als ge het ons vraagt.

Feest op het Rooi

Het vroegere slijkdorp, waar in die zalige periode jonge talentrijke voetballertjes aan de bomen groeiden, is in feeststemming. U hebt het geraden. Dan hebben we het over Berchem Sport, dat zich stilaan mag opmaken voor promotie naar de 1ste Amateurs. Dan moeten ze nu zondag wil winnen van Capellen, of hopen dat de concurrentie van Thes een steek laat vallen. Het zijn spannende dagen op het Rooi, waar ze op de laatste speeldag een toeloop verwachten die ze in jaren niet meer hebben meegemaakt. Het is hen van harte gegund. Het moeten niet altijd de grote jongens zijn die in de schijnwerpers staan. Het arme maar propere Berchem Sport mag ook eens in het middelpunt van de belangstelling staan. Op hoop van zege, en met het verzoek aan die van Capellen om zondagnamiddag niet al te fanatiek uit de hoek te komen.