Cadeau

Het is altijd leuk als er iets te vieren valt. Zo schijnt het Verdrag van Rome zestig kaarsjes te mogen uitblazen. Bij die heuglijke gelegenheid kon zowaar de president van het Hof van Justitie van de Europese Unie, Koen Lenaerts, een uitgebreide en onverteerbare speech over Europa hier en Europa daar komen afleveren in ons aller Vlaams decreetgevend lichaam. Voorspelbaar brengt de EU niets dan prachtige zaken voort en is zij de garant van democratie en recht. Toch erkende de hoogwaardige president dat er ook kleine probleempjes zijn. De EU kan maar moeilijk haar “meerwaarde” aan het gemene volk verkocht krijgen. Waren er vroeger nog grootse projecten, zoals de invoering van de euro die op gejuich werd onthaald (wat een licht twijfelachtige stelling kan heten, ook gelet op de fijne effecten die genoemde munt heeft bezorgd), dan is er nu kommer en kwel, met financiële en vluchtelingencrisissen. Allemaal heel vervelend, maar zonder de EU zou het nóg erger zijn geweest, aldus Lenaerts. Voorts voerde hij een boeiend en akelig gedetailleerd betoog over de salomonspraktijken van zijn Justitiehof. De Roemenen, bijvoorbeeld, hebben last gekregen met hun huwelijkswetgeving die nogal heterogericht was. Ook terroristen en andere gediscrimineerde lieverds kunnen op de welwillende aandacht van het Hof rekenen, want er zouden maar eens grondrechten kunnen worden geschonden. En natuurlijk werd besloten met het afgezaagde sprookje: “De EU heeft vrede gebracht.” Bij verjaardagen horen cadeaus, maar deze attentie hadden we liever aan ons voorbij laten gaan.

Noodlottig

Ook laten we liefst de lyrische en minder lyrische commentaren van de verkozenen des volks aan ons voorbijgaan. Matthias Diependaele was N-VA-gewijs nog gematigd euro-realistisch, waar Rik Daems (Open Vld) alle registers opentrok en een eind weg zeurde over de blozende jeugd in het algemeen en zijn kinderen in het bijzonder die zovele heerlijke vruchten van de supranationale EU-boom plukken. Helemaal door het lint ging Wouter Vanbesien (Groen) die kwam huilen over de Brexit en over boosaardige partijen die anti-Europees zijn en moslims haten. Misschien had hij daarbij slechte mensen in gedachten zoals Chris Janssens (VB), die de Brexit wel leuk vond en de EU wegzette als een “noodlottig geheel” met een ongezonde politieke rechtspraak. Akelig populisme dus.

Pest

Terug naar Vlaanderen, waar natuurlijk en alweer Liesbeth Homans onder vuur ligt die een akkevietje heeft met de Vlaamse diversiteitsambtenares. Heel prettig voor Yasmine Kherbache (sp.a) en Björn Rzoska (Groen) die de gelegenheid te baat namen om te zeuren over het falende diversiteitsbeleid en het spreekrecht van ambtenaren die zich daarmee vermeien. Kherbache zag zelfs de democratie al in gevaar komen.

Op een min of meer soortgelijk thema werd dezelfde Homans aangepakt over het gedoe met het Unia-ding. Wat Hermes Sanctorum (ex-Groen) wilde voorstellen, was niet helemaal duidelijk, het ging in ieder geval over iets met objectief onderzoek naar het functioneren van Unia. Piet de Bruyn (N-VA) gruwde van discriminatie en racisme die “een pest” zijn voor onze samenleving, maar plaatste toch enige vraagtekens bij de werkwijze van het Unia-spul. Ward Kennes (CD&V) vond dat te harde, zelfs “snoeiharde” woorden waren gevallen, wat hij werkelijk verontrustend vond. Een aanzet voor Kherbache om het te hebben over een “afrekening”. Chris Janssens (VB) vertolkte de mening dat best het hele circus zou worden opgedoekt. Een idee dat waarschijnlijk niet meteen zal worden nagevolgd, zodat we zullen kunnen blijven genieten van dit pestbestrijdende “interfederale” instituut, het leven kan immers niet “divers” genoeg zijn.