Turkije

Wie heeft zijn buik nog niet vol van al dat gedoe met Turkije? Het Vlaams Parlement alvast wel, getuige de recente resolutie over de “bevriezing” van de EU-toetredingspalavers. Vlaamse resolutie of niet, vermoed mag worden dat ze in Ankara al heel lang niet meer zitten te wachten op een volwaardig EU-lidmaatschap en alle onzin uit Brussel die daarbij hoort, maar Europaatje-pesten blijft wel een leuke bezigheid voor de Ottomanen. Karim van Overmeire (N-VA) kwam nog eens terug op de bevriezingsresolutie, in het kader van de uitslag van het Erdogan-referendum. Minister-president Bourgeois bevestigde dat de “pauzeknop” ingedrukt moet blijven. Trouwens, hij vindt de toestanden in Turkije niet erg koosjer. Door de zuiveringsmaatregelen zouden daar zelfs parlementsleden in de gevangenis zitten, stel je voor. Toch zal een modus vivendi met Turkije moeten worden gezocht, was voorts de algemene teneur. Het idee dat Turkije zelf de stekker uit de EU-onderhandelingen zou trekken zou dan weer een “afgang” zijn volgens Van Overmeire en “te vermijden” volgens Bourgeois. Waarom dat dan weer erg zou zijn, is ons een raadsel.

Constructief

De luchthavenoorlog blijft woeden. Als het de Brusselse regering zou believen toch niet meteen over te gaan tot de inning van de boetes voor vliegtuigen die over het Brusselse paradijs durven te vliegen, is er misschien nog wat ruimte om eens in alle redelijkheid met Brussel te praten. Katia Segers (sp.a), Michel Doomst (CD&V), Hermes Sanctorum (onafhankelijk) en Bart Nevens (N-VA) peilden bij Geert Bourgeois naar de stand van zaken. Eigenlijk komt het erop neer dat Vlaanderen zeer geplaagd zit met het hele dossier en dat Bourgeois enkel maar kan hopen dat alsnog “constructief” met de Brusselaars kan worden gedialogeerd. Wellicht weet hij zelf hoe ijdel die hoop is. Sp.a en Groen, met medewerking van Sanctorum, hebben gelukkig de mirakeloplossing gevonden: er moet een “internationale intendant” komen om de zaken te ontwarren. Wij suggereren dat iemand uit Turkije wordt aangezocht, daar hebben ze tenminste ervaring met krachtdadig beleid. Ongeacht wat Brussel intussen doet – en dat zal niet veel goeds zijn –, aan het gehannes met procedures, werkgroepen en “overleg” komt nog lang geen einde.

Ommezwaai

Het vlot niet erg met het Vlaamse energiebeleid. De biomassacentrales zijn een fiasco geworden en zelfs wordt gevreesd dat we uiteindelijk de “klimaatdoelstellingen” niet zullen halen, wat natuurlijk hééééél erg is. Intussen mag de Vlaming energiefacturen van demonische proporties ophoesten. Stefaan Sintobin (VB), Matthias Diependaele (N-VA) en Willem-Frederik Schiltz (Open Vld) brachten dit nogmaals te berde. Voor de elfendertigste keer ging het over Turteltaksen en schulden uit het verleden. Gelukkig komt er een ommezwaai, vertelde minister Tommelein. In één adem citeerde  hij de hallucinante groenestroomcertificatenkosten waarmee Vlaanderen zichzelf heeft opgezadeld. Tommelein gaat nu nog meer inzetten op “zon, wind en warmte”, maar waar precies de “ommezwaai” zit, mochten we niet weten. Wel zei hij dat hij de stroomfactuur omlaag wil, maar meer dan “willen” zit er blijkbaar toch niet in. Bijkomend probleem is dat elektriciteit ook moet worden geproduceerd, was de diepe wijsheid die de minister wilde meegeven aan een vervelende Sintobin, die graag iets meer dan vage beloften wilde horen. Over de productiviteit van Tommelein, zoveel is duidelijk, kan men zich maar best niet te veel illusies maken.