Niet alle goud blinkt

Gold

Tot voor enkele jaren was Matthew McConaughey de acteur die vlotjes jonge leuke personages speelde in films die dikwijls niet veel om het lijf hadden. Maar sindsdien hebben we hem aan het werk gezien in films als ‘The Wolf of Wall Street’ en ‘Dallas Buyers Club’, waarvoor hij een Oscar kreeg. Hij bewees daarmee heel wat meer in zijn mars te hebben. Wie daaraan zou twijfelen, moet dringend ‘Gold’ gaan zien.

Daarin vertolkt hij Kenny Wells, beursbelegger van het sjoemelaarstype, altijd op zoek naar geld voor zijn projecten, vooral dan zijn zoektocht naar een lucratieve goudmijn. Dat laatste met weinig succes. Tot hij een partner vindt in een halve fantast Acosta (Edgar Ramirez) en met diens hulp in Indonesië op een goudader botst die de sensatie van Wall Street wordt en hem op slag schatrijk maakt.

Je zit gefascineerd te kijken naar de manier waarop McConaughey gestalte geeft aan Wells: pafferig, slordig, kalend, whiskyzuipend, gesticulerend, verbaal. Later, als het geluk hem mee zit, arrogant en walgelijk hebzuchtig. Een portret van het vlees geworden negatieve kapitalisme. Maar… helaas staan noch het scenario noch de regie van Stephen Gaghan op hetzelfde niveau. Alles verloopt nogal clichématig, dus voorspelbaar. Bovendien wordt te veel gebruik gemaakt van de offscreen-stem van Wells, die commentaar levert op voorvallen en personages. Daardoor krijg je de indruk dat de makers niet zo goed blijf wisten met de dubbelzinnigheid van Wells, door McConaughey schitterend in beeld gezet.

K.T.


Getekend door het verleden

Orpheline

Deze film van Arnaud des Pallières is geen gemakkelijke brok, maar zit wel mooi in mekaar. Het verhaal begint bij een schooldirectrice, Renée, die met een verwrongen verleden zit opgezadeld en daarmee geconfronteerd wordt als ze het bezoek krijgt van iemand die haar vroeger nog gekend heeft.

Des Pallières begint dus niet bij het begin. Het verleden begint bij het heden en datgene wat iedereen met zich meedraagt. In vier verschillende levensfasen – vertolkt door vier verschillende actrices – die teruggaan tot in haar jeugd, komen we haar levensloop en frustraties te weten. Het mooie van de film is dat die vertrekt van de optie dat je iemand kent, maar dan blijkt dat eigenlijk niet het geval te zijn. Ik zou zeggen: uit het leven gegrepen.

Het probleem is dat des Pallières het wat stroef in beeld zet en vooral iets te weinig gevoelig. Je mag verwachten dat je zou kunnen meeleven met wat Renée heeft meegemaakt, maar daarvoor blijft zijn regie te afstandelijk.

K.T.


Guilty Pleasures

The Fate and the Furious

Zullen we het bovenstaande maar vrij vertalen als ‘schuldige of geheime pleziertjes’? Het gerenommeerde Amerikaanse filmtijdschrift ‘Film Comment’ had ooit een rubriek met die titel. Bekende filmmensen kwamen er hun liefde betuigen voor films waarvan je mocht veronderstellen dat ze die rotslecht zouden vinden. Eigenlijk deden ze dat ook, maar tegelijk beleefden ze zoveel plezier aan alles wat in die films niet klopte, dat ze niet konden weerstaan om die voor de zoveelste keer te bekijken.

Ik heb er zo’n paar op mijn lijstje staan. De meest recente zijn de ‘The Fast and the Furious’-films. Wat als een kleine, goedkope film begon, die rond misdaad en autoachtervolgingen draaide, groeide uit tot een cultfilmserie. De achtste aflevering loopt nu in de bioscoop (omgedoopt tot ‘The Fate and the Furious’). Hoofdacteur Vin Diesel werd er de meest verdienende Hollywoodster mee, terwijl regisseurs zich verdrongen om een nieuwe film nog spectaculairder dan de vorige te maken. Geen gemakkelijke opdracht, maar als nummer 7 wereldwijd 1,5 miljard dollar liet aftikken aan de kassa, dan weet je dat het budget geen probleem vormt.

Ik vraag me nog altijd af waar ‘The Fast and the Furious’ precies over gaat, maar dat heeft geen belang. Waar het op aankomt, zijn spierbundels, autoraces en autocrashes. Vooral crashes. De echte sterren in deze franchise zijn dan ook de anonieme stuntmannen en de monteurs die alles in videoclipstijl aan mekaar weten te flansen.

Vraag me alsjeblief niet waarom ik daar met ‘genoegen’ naar kijk. Lezers van deze rubriek weten dat ik zulke ‘verstand op nul’-films verafschuw, maar dit is zo over de top dat de lach en het ongeloof het haalt op de rede. Dat is de essentie van ‘guilty pleasures’. En ik ben duidelijk niet alleen. Het laatste nummer van het magazine ‘Time’ besteedt zowaar twee bladzijden aan een ironisch overzicht van de ingrediënten van die serie.

K.T.