“39-jarige bouwvakker” pleegt aanslag

Het is ondertussen een klassieker bij moslimterrorisme: relevante informatie over de achtergrond van de dader wordt door de politie en de media zo lang mogelijk achtergehouden, en als het even kan op voorhand reeds verdronken in allerlei niets ter zake doende details.

Ook dus bij de aanslag in Stockholm, gepleegd door een “39-jarige bouwvakker, vader van vier kinderen”. Veel bouwvakkers lopen in onze weelderige kantoren niet rond, maar wel een vader van vier kinderen die zich meteen gestigmatiseerd voelde. (We hebben voor alle zekerheid zijn internetverbinding afgesloten, kwestie van te voorkomen dat hij ‘plots’ zou radicaliseren.)

Dat de dader, een Oezbeekse moslim met sympathieën voor IS, eind 2016 uitgewezen was uit Zweden en sedert anderhalve maand geseind staat door de politie, dat kwamen we pas veel later te weten, toen de aandacht voor de aanslag in Stockholm al wat weggeëbd was. Of moeten we zeggen: net omdat de aandacht voor de aanslag tegen dan wat weggeëbd was? Blijkbaar moesten voor één keer de bronnen niet dubbel of driedubbel, maar vierdubbel gecheckt worden, en vervolgens nog eens voorgelegd aan de hoofdredacteur.

“Kritische” allochtonen

Hoe heet dat, wanneer een immigrant zijn middeleeuwse wetten uit een woestijnland hier toegelaten wil zien, met de amper verholen agenda om ze op termijn ook aan de rest van de bevolking op te leggen? Als we De Standaard mogen geloven, naar aanleiding van het ontslag van Rachida Lamrabet die het bestond het boerkaverbod te omschrijven als een “verregaande inbreuk op de vrijheid van vrouwen”, een “kritische allochtoon”, of nog: een allochtoon “met een mening”. En wat kan er nu in allahsnaam verkeerd zijn aan allochtonen die een beetje kritisch zijn of een mening hebben?

Maar hoe heet dat wanneer een Vlaming een paar vraagtekens wil zetten bij, pakweg, wandelende tenten in onze binnensteden, de eis (en niet een vraag) om onverdoofd te slachten, of een absoluut eet- en drinkverbod in sommige stadsdelen wanneer het ramadan is? Dan is die Vlaming niet kritisch, maar islamofoob, om niet te zeggen racistisch. En dat laatste is geen mening, maar een misdrijf.

Om de puntjes even goed op de i te zetten: Rachida Lamrabet en Dyab Abou Jahjah: kritisch met een mening, maar Koenraad Elst en Wim van Rooy: racistisch en islamofoob. Nu ja, toch volgens de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard.

Politieke censuur

Op zaterdag volgde De Standaard haar klaagzang van een paar dagen eerder op met een lang stuk over de politieke censuur die de laatste jaren over Vlaanderen neergedaald zou zijn. Neen, het ging niet over de Berufsverbote voor al wie ooit aan Vlaams Blok/Belang gelieerd kon worden, uitsluitingen uit de vakbonden, botte weigeringen om lezersbrieven te publiceren niet omwille van de inhoud maar omwille van de verkeerde auteur (tenzij van dissidenten die even de interne vuile was willen buitenhangen), en hetzes en lastercampagnes tegen partijleden en -sympathisanten door middel van oneerlijke berichtgeving waarbij wederwoorden systematisch geweigerd worden. Daar werd geen woord aan vuil gemaakt.

Neen, het probleem is dat allochtonen zich tegenwoordig niet meer op hun staat van allochtoonschap kunnen beroepen als vrijkaart om de gekste eisen en meningen te formuleren. Je werkgever systematisch door het slijk halen, of de boerka aanprijzen als de ultieme emancipatie van de vrouw, dat moet blijkbaar kunnen, als je maar een allochtone achtergrond hebt.

O ja, enkele stemmen die erop wezen dat er nog andere problemen waren met zowel Rachida Lamrabet bij Unia als Alona Lyubayeva bij de Vlaamse overheid mochten ook even aan het woord. Helemaal op het einde van het artikel. En dan vooral om te kijk gezet te worden als reactionairen die niet beter weten of willen weten. Want laat dat duidelijk zijn: die aanklacht tegen politieke censuur was in de eerste plaats zelf een poging tot politieke censuur van kritische stemmen die niet zo hoog oplopen met de professionele “prestaties” van Alona Lyubayeva, Rachida Lamrabet en consorten.

Ontslag van Dyab Abou Jahjah

Het zegt trouwens veel, indien niet alles, over de geestesgesteldheid van de redactieleden van De Standaard dat ze zich in het bovenvermelde artikel genoodzaakt voelden het ontslag van Dyab Abou Jahjah nogmaals te verdedigen. Nochtans is het probleem niet dat hij eind 2016 aan de deur gezet werd, wel dat zijn column ondanks zijn vele provocaties zo lang in stand gehouden werd. En dan in het bijzonder omdat die column vooral vol onzin stond.

Een “Kevin” Abou Jahjah zou ook aan de deur gezet zijn na een oproep tot geweld, zo verdedigt De Standaard zich. Echter, een “Kevin Jahjahnsen” zou nooit een column in De Standaard aangeboden gekregen hebben, en al zeker niet als hij een even schabouwelijk Nederlands zou hanteren als Dyab Abou Jahjah. Wees er maar zeker van dat aan die columns elke keer hard geschaafd diende te worden. De weinige keren dat we van Dyab Abou Jahjah een volzin Nederlands te lezen kregen zonder dat een corrector er een paar uur opgezeten had, stonden er in elke zin minstens drie taalfouten. En die onzin mocht dus bijna drie jaar lang blijven duren.

Filmploeg VRT ongewenst bij moskee in Beringen

Naar aanleiding van het Turkse referendum dacht een filmploeg van de VRT in de buurt van de beruchte Diyanet-moskee van Beringen enkele sfeerbeelden in te blikken, en enkele Turken hun mening te vragen over dat referendum. Liep dat even mis. De gemoederen raakten verhit. De politie moest tussenbeide komen en de filmploeg vriendelijk doch dringend verzoeken in te pakken en huiswaarts te keren.

Gezien de recente controverse rond de Diyanet-moskee van Beringen was het niet bepaald een slimme zet van de VRT om precies daar te gaan filmen. Of dachten ze soms door de Turkse gemeenschap enthousiast onthaald te worden dankzij hun consequent “neutrale” berichtgeving over Liesbeth Homans? (Trouwens, u moet eens letten op de keuze van het foto- en videomateriaal op de achtergrond wanneer Homans nog eens geciteerd wordt op onze openbare omroep, daar valt echt nooit iets op aan te merken!)

Volgens Het Belang van Limburg, dat over de zaak berichtte, moest de politie de Turken in de nabijgelegen cafés ook gaan “sussen”. Al ooit meegemaakt dat de politie u komt “sussen” op café? We zouden het wel eens willen meemaken. Waarmee de politie hen is gaan sussen? Dat stond nergens vermeld. Misschien dat de Turken op hun twee oren mogen slapen, dat ze in Beringen nog altijd de baas zijn, zonder pottenkijkers van de VRT? We stellen maar de vraag.

Amerika-watchers staan erbij en watchen ernaar

Eigenlijk kon het kleinste kind voorspellen dat president Donald Trump kruisraketten op een Syrisch vliegveld zou laten afvuren na de laatste gifgasaanval in Syrië, al was het maar om te bewijzen dat hij Barack Obama niet is. Niet zo de vele VS-experts en Amerika-watchers, want die stonden erbij en keken ernaar. Of wonden zich, zoals onze boezemvriend Björn Soenens op donderdagavond nog, vooral op over de hoge beveiligingskosten telkens Donald Trump het in zijn hoofd haalt het Witte Huis te verlaten. (Doordenker: wie heeft er tegenwoordig schuld aan die hoge beveiligingskosten?)

Nogal wat van die trumpologen wezen erop hoe snel de Amerikaanse president van mening veranderd was over militaire inmenging in de Syrische burgeroorlog. Nog niet zo lang geleden wees hij immers zulke inmenging pertinent af, maar nu speelt hij een gevaarlijk spel en riskeert hij een escalatie van het Syrische conflict.

Er zijn nochtans heel wat lieden die nog veel sneller van mening kunnen veranderen dan Donald Trump. Wie op donderdag Trump nog een gevaar voor de wereldvrede noemde omdat hij zich zoveel mogelijk afzijdig wilde houden van de talloze lokale conflicten in de wereld, veroordeelde op vrijdagochtend fluks diezelfde Trump voor zijn inmenging in de Syrische burgeroorlog. Wie donderdagavond Trump nog verweten had in de binnenzak van Vladimir Poetin te zitten, vond het op vrijdag een gevaarlijke evolutie dat de relatie tussen de VS en Rusland door de raketaanval misschien wel zou kunnen bekoelen. “Damned if you do, and damned if you don’t,” zeggen ze dan in sappig Amerikaans Engels.