2017-16_15_MAD-Stoffel (Medium)Eindelijk

Het heeft een eeuwigheid en drie dagen geduurd, maar eindelijk is het bij de voetbalbond doorgedrongen dat er iets moet gedaan worden aan de omkadering van de scheidsrechters. Missen is menselijk en al eens broddelen kan de beste overkomen, maar de voorbije jaren was er veel kritiek op de mannen met hun fluitje. Niet altijd onterecht. Dat zou moeten beteren nu acht van hen het statuut en een aangepaste wedde van semiprof krijgen. Wat houdt dat in? Dat ze negentien uren per week samenkomen. Niet om hun voeten onder tafel te steken en met elkaar te kletsen, wel om grondig en vakkundig begeleid en getraind te worden. Zo willen we het horen.

Opkrikken

Dat semiprofstatuut voor de acht is nog maar een begin. Het kan in de toekomst nog uitgebreid worden, en zou op termijn het niveau van de arbitrage moeten opkrikken. Laat het ons hopen. Slippers van amateurs kunnen we al eens door de vingers zien. Dat de scheidsrechters die tot semiprof worden gebombardeerd nog meer met argusogen zullen bekeken worden, staat vast. Of daarmee de fluitjesconcerten en verwensingen definitief de wereld uit zijn, durven we betwijfelen. Wat ons niet belet om de acht uitverkorenen onze zegen te geven en hen veel wijsheid en doorzicht te wensen.

Start

Een lieflijk stukje natuur gekoppeld aan een klassieke wielerwedstrijd over de schilderachtige heuvels van Nederlands-Limburg. Dat zijn al twee gerechtvaardigde redenen om de Amstel Gold Race in ere te houden. De renners hadden minder oog voor het glooiende landschap. Ze waren meer geïnteresseerd in het aantal tandjes dat ze moesten steken om de 261 kilometer en de sliert hellingen die hen te wachten stonden te overbruggen. Dan was het aan die met zijn neppistool om het startsein te geven. Vlam! Goed gemikt. Niemand getroffen. En weg waren ze.

Zelfvertrouwen bij de vleet

De knipoog die Philippe Gilbert zijn bewonderaars gunde bij de start in Maastricht was veelbelovend. Het zelfvertrouwen straalde er af. Uiteindelijk was de omloop hem op het lijf geschreven en was het vertrouwd terrein voor de Belgische kampioen die al eerder drie overwinningen op zijn naam had staan in de Amstel Gold Race. Allemaal goed en wel, maar eerst moest er nog gekoerst worden. Er waren er meer die zelfverzekerd op hun fiets zaten. Tiesj Benoot onder andere. Maar we lopen vooruit op de feiten.

Rotketting

Benoot vond op veertig kilometer van de aankomst het moment gekomen om wat leven in de brouwerij te brengen. Zijn aanval had succes en de schifting was een feit. Zonder de rotketting die het begaf, hadden we onze Tiesj graag bezig willen zien. Het lot besliste er anders over, en weg waren ze met zeven. Waaronder twee topfavorieten, Gilbert en de Poolse ex-wereldkampioen Kwiatkowski.

Die van BMC reden de ziel uit hun lijf om het ontsnapte groepje bij de lurven te pakken, en kwamen op een zucht van de vluchters. Zonder succes. Want het zuchtje werd een serieuze kloof. Het kan niet elke week kermis zijn voor Greg van Avermaet en zijn BMC’ers.

Sterke kuiten

Met zeven naar de Bemelenberg, de laatste helling van de dag. Dat waren vijf metgezellen te veel voor Kwiatkowski, die de daad bij het woord voegde en er samen met Gilbert vanonder trok. In de verte was de spandoek al te zien toen de Pool fanatiek enkele fietslengtes voorsprong nam en zich in gedachte al omringd zag door de snoezepoezen van het ontvangcomité, die op het punt stonden hem als overwinnaar te knuffelen. Een kleine misrekening. Want zonder de sterke kuiten van Gilbert gerekend, die kort daarna op het hoogste schavotje mocht staan triomferen na een spannende spurt, met zijn vierde overwinning in de Amstel Gold Race op zak.

Tegenslag

Triomf én pech voor Philippe Gilbert. We zullen hem moeten missen in de Waalse klassiekers die eraan komen. Zijn vroege val in de Amstel Gold Race leek eerst niet veel gevolgen te hebben, maar blijkt achteraf ernstiger dan gedacht. Jammer en helaas. Voorjaar voorbij voor de drager van de tricolore trui. Hij zal noodgedwongen moeten passen in zijn eigen vertrouwd Luik. Dat is de keerzijde van de medaille en het risico van de stiel. Maar zijn zege in de Ronde van Vlaanderen en die op Limburgse bodem, kunnen ze hem niet meer afpakken.

Smeerlappen

Anderlechttrainer René Weiler kent zijn wereld en ging na het nipt gewonnen duel tegen Oostende zijn ongelukkige collega Yves Vanderhaeghe gelukwensen. “Wat heb ik daaraan?”, vroeg de gefeliciteerde zich af, terwijl hij wrang terugblikte op de wedstrijd die we geen prijs voor hoogstaand voetbal kunnen toekennen. “lk wil van mijn spelers geen smeerlappen maken, maar we zijn veel te braaf “, mochten we noteren uit de mond van de Oostendse trainer. De manier waarop Hanni scoorde, nadat hij eerst vijf lome verdedigers mocht dribbelden, zou met een stel smeerlappen achterin inderdaad nooit gebeurd zijn. We pleiten niet voor gevechtsvoetbal. Integendeel. Maar we kunnen er ook niet naast kijken. Einde van het verhaal: brave knapen 0 – smeerlappen 1.

Soap

Gelukkig hebben ze het allemaal overleefd, maar er waren nogal wat Antwerpsupporters die het aan hun tikker kregen toen ze vernamen dat hun ploeg geen licentie kreeg en zou degraderen naar de eerste amateurklasse. Dat is de zoveelste soap waar ze op de Bosuil een patent op hebben. Tot nu toe is het altijd goed afgelopen, en als we de bazen van de Geat Old mogen geloven, spartelen ze er ook dit keer zonder averij door. Het is wachten op de beslissing van het BAS (Belgische Arbitragecommissie voor de Sport). Geldschieter Paul Gheysens van Ghelamco garandeert dat hij er driehonderd procent gerust in is dat Antwerp volgend seizoen in de hoogste afdeling zal mogen aantreden. Halleluja! Anders vrezen we voor collectieve zelfmoord in de rangen van het rood-witte legioen. Zover zal het niet komen, want dat genoegen willen ze de dikke vrienden van Beerschot-Wilrijk niet gunnen.