Slaat in 2019 het uur van zelfbestuur?

Die pater Herman Dupré weet aan het slot van de eucharistische herdenking van dr. August Borms toch altijd weer een gevoelige snaar te doen trillen bij de Vlaamse kerkgangers in de Sint-Franciscuskerk. “Mijn hart is vol vreugde”, zei hij vorige zondag, en die vreugde schreef hij toe aan de talrijke opkomst voor die jaarlijkse herdenking van die toch wel héél merkwaardige Vlaamse beweger die Gust Borms zonder twijfel is geweest.

Tel de lege stoelen bij een gewone zondagsmis en je zal verstaan waarom het hart van pater Dupré zondag vol vreugde was. In zijn korte preek verwees pater Dupré naar die gedenkwaardige en helaas nooit meer herhaalde motie van dr. Borms, in december 1917, om Vlaanderens zelfstandigheid uit te roepen en daarmee zwaar “op belgische tenen te trappen”. De tweede keer hebben zij de kans niet laten liggen om hem te fusilleren, zei de predikant, en hij voegde daaraan toe: “Zij hebben wel zijn lichaam met kogels doorboord, maar zijn geloof in de verrijzenis en zijn liefde voor Vlaanderen hebben zij niet kunnen raken.”

Bij het graf herinnerde een gedreven Bart Laeremans aan het uitroepen van onze zelfstandigheid door Gust Borms. Borms en de zijnen waren hun tijd ver vooruit, stak Bart van wal, want “zij waren de eersten die de noodzaak zagen van een eigen Vlaamse staat, de eersten die braken met de brave bedelmentaliteit van de toenmalige Vlaamse Beweging”. Rebels Bart was zeer gedreven door zijn verbeelding: “Stel u eens voor waar we vandaag zouden gestaan hebben na 100 jaar, als Vlaanderen toen onafhankelijk zou geworden zijn.” Als generaties Vlaams-nationalisten al hun energie hadden kunnen steken in de uitbouw van een trotse Vlaamse natie, in samenwerking en integratie met Nederland, in Brussel waar wij, in plaats van dat zielloos, identiteitsloos moeras van derderangspolitici, een stad om trots op te zijn hadden kunnen maken. We moeten weg uit dat belgisch systeem dat onze Vlaamse meerderheid aan banden legt, dat doelmatig en verantwoordelijk beleid belemmert, onze welvaart afroomt, Vlaams-Brabant prijsgeeft aan het Brussels imperialisme en met zijn opengrenzenideologie onze toekomst bedreigt.

Wat te doen?

Wat wil Bart Laeremans daaraan doen? De Vlaamse strijd niet afzwakken, maar opvoeren en alle kansen benutten om van de verkiezingen van 2019 een breukmoment te maken. De twee Vlaams-nationale partijen moeten minder mekaar bekampen en meer de echte vijanden van de Vlaamse Zaak, de socialisten en de groenen, de meest asociale partijen van Vlaanderen, die vasthouden aan de geldstromen naar Wallonië en het opengrenzenbeleid. Bravo, rebelse Bart, maar mag ik de stoute vraag stellen wat die ene Vlaams-nationale partij die alle communautaire eisen bevriest, aan die geldstromen naar het Zuiden doet? Omdat de V-partijen te weinig uit zichzelf doen, moet de Vlaamse Beweging weer een wervende beweging worden, het ingedommelde Vlaanderen wakker schudden en op een heldere manier een einde maken aan de belgische besluiteloosheid en traagheid, het gebrek aan goed en doorzichtig bestuur, de torenhoge staatsschuld, de extreme laksheid inzake veiligheid en immigratie, want dat alles vindt zijn oorzaak in de kunstmatige belgische staat zelf. De inertie zit ingebakken in de structuur zelf van dit “onzalige, uitgewoonde land”. Bart Laeremans ziet (terecht) geen heil in confederalisme, dat hij vervangen wil zien door een realistisch plan B met als enig doel een onafhankelijke Vlaamse staat. Nog minder heil ziet hij in nog maar eens een nieuwe partij, meneer Vuye en mevrouw Wouters. Al bij al een flink onderbouwde en ferm verwoorde toespraak: “Een eeuw geleden hebben Borms en de zijnen ons de weg gewezen. Het is tijd om het werk af te maken. Het is de hoogste tijd voor onafhankelijkheid.” Dank jewel, rebel!

hvo

 

 

 

 

 

 


Tags assigned to this article:
2017-15Cultuur

Related Articles

Opiniepeilingen weglachen is dom

Natuurlijk zijn peilingen “maar peilingen”, momentopnames. Natuurlijk zijn de verkiezingen nog veraf en kunnen nieuwe ontwikkelingen winst of verlies weer

Theo versus Filip

Men mag de Debatclub gerust een uniek initiatief noemen. Viermaal per jaar probeert de Debatclub een ontmoetings- of debatmoment te

Lezersbrieven

Anni van Landeghem Pallieterke, Eind vorige eeuw verliet Vic de Donder plots (gedwongen?) de Standaardredactie. Hij was de eindverantwoordelijke voor