Zeven Gentse horecazaken moeten hun deuren dicht houden, op burgemeestersbevel. In Antwerpen worden al jaren cafés die gelinkt worden aan drugscriminaliteit gesloten. Ongeveer één zaak per week, voor periodes van twee tot vier maanden. Dat werkt goed, want het is uitzonderlijk dat eenzelfde uitbater twee keer wordt gestraft. Maar in Gent gebeurde dat tot nu bijna niet. Onze burgemeester beweerde zelfs dat hij dat niet kon. Maar nu kan hij dat plots wel.

Het Nieuwsblad (14/04/2017) juicht: “De sluiting van cafés is het nieuwste wapen in de strijd tegen drugsbendes en dealers in Gent. Termont kan nog maar sinds begin dit jaar persoonlijk ingrijpen, dankzij een deal met het Gentse parket.” Alleen, daar is niets nieuw aan, maar dat beseft de krant blijkbaar niet. Antwerpen doet het al jaren. We vragen ons af, waarom heeft Termont zo lang gewacht om met zijn vrienden van het parket af te spreken? Hij is al sinds 2007 burgemeester. In wijken als de Brugse Poort zijn er schrijnende drugsprobleem. Wordt het dan nóg erger? Of is het omdat de socialisten zelf van mening zijn veranderd?

Nu eisen ze in het parlement vanop de oppositiebanken meer veiligheid. Een partij die slogans lanceert als “veiligheid troef” moet natuurlijk in de stad waar ze aan de macht is het goede voorbeeld geven. Vandaar misschien de twintig miljoen euro extra in het stadsbudget voor de politie. De Gentenaars mogen zich verwachten aan een stoer veiligheidsbeleid, ten minste tot aan de verkiezingen. Behalve dan militairen op straat, want dat is en blijft uitgesloten.

De jacht op bedrijven is open

Het kreeg niet veel aandacht, maar de jongste maatregel van schepen Tapmaz gaat wel heel ver. Hij gaat bedrijven die discrimineren opsporen en aanpakken. Hij betaalde voor praktijktests bij bedrijven die voor de stad Gent werken of er goederen aan leveren. Die werden opgebeld door een achthonderdtal nepsollicitanten, afwisselend met een Turkse, Marokkaanse of Vlaamse naam… De studie moest discriminatie vinden en slaagde daar ook in, maar toch niet helemaal. Want bij bedrijven met meer dan vijftig werknemers werd er geen ongelijke behandeling vastgesteld. Helemaal geen.

Dat belette de schepen niet om de resultaten van de studie flink op te kloppen en er zeer verontwaardigd over te doen. In alle overeenkomsten van de stad staat een ‘antidiscriminatieclausule’. Tapmaz gaat die afdwingbaar maken. Elk bedrijf zal een vragenlijst moeten invullen, en daarop een score krijgen. Bedrijven die niet voldoen, zullen zich door de stad moeten laten begeleiden en een actieplan opstellen. Als daarna blijkt dat ze nog geen voldoende halen op de antidiscriminatietest, zal de stad Gent hen aanklagen bij Unia of bij het gerecht. De jacht op stoute bedrijven is open, maar het zal klein wild zijn dat geschoten wordt.

Als zelfs onderzoekers van de universiteit Gent bij bedrijven met meer dan vijftig werknemers geen discriminatie kunnen opsporen, is de kans heel groot dat er ook geen is. Voor wie oprecht gruwelt van discriminatie is dit toch goed nieuws. Niet zo voor ons stadsbestuur, dat dit onderzoeksresultaat volledig negeert. Er kunnen best logische redenen zijn waarom kleinere bedrijven meer selectief zijn in wie ze aanwerven. Maar ook dat interesseert de stad Gent niet. Wat hen interesseert, is hun imago als moreel hoogstaande bestrijders van het kwaad. De gevolgen moeten we afwachten, maar of leveranciers nog erg happig zullen zijn om voor de stad Gent te werken, dat is maar de vraag.

Mathildis