Nagels met koppen

De steenrijke baas van Red Bull, Dietrich Mateschitz, haalde in een opgemerkt interview met de Kleine Zeitung scherp uit naar de multiculturele dromen van de elites. De Oostenrijker maakt zich zorgen over wat hij noemt de “ontwrichting” van Europa. “Ik hoop dat ik niet de enige ben die het zorgelijk vindt dat één van de hoogste pieten in Brussel [hij bedoelt Frans Timmermans] verklaarde dat landen die niet multicultureel zijn, van de kaart zullen worden geveegd”. Volgens Mateschitz wordt door de enorme immigratiestromen net de unieke diversiteit aan talen en culturen in Europa bedreigd. Hij hekelt de politieke correctheid die ervoor zorgt dat niemand nog de waarheid durft spreken, “ook al weet iedereen wat de waarheid is”.

Mateschitz neemt ook het opengrenzenbeleid op de korrel. Dat is uitgemond in een vluchtelingencrisis zonder weerga. Hij noemt dat “onvergeeflijk” en hij benadrukt dat als een bedrijf zo’n blunders begaat, het allang op de fles zou zijn. Ook de anti-Russische obsessie van de “zelfverklaarde, zogenaamde culturele elite” vindt in zijn ogen geen genade. “Niemand moet mij komen vertellen wie mijn vijanden zijn.” Over een eventueel hoofddoekenverbod, een debat dat op dit moment volop woedt in Oostenrijk, is de zakenman dan weer koeltjes: “Ik kan er mezelf niet toe brengen te denken dat zoiets echt een zaak van enig belang is. Het is dom om van zoiets een politiek thema te maken wanneer er veel prangender zaken aan de orde zijn.”

Zelden laten CEO’s van een multinationaal bedrijf zich in onbedekte termen uit over politieke thema’s. Mateschitz nam in elk geval geen blad voor de mond en hij sloeg stevige nagels met koppen.

Massagraven

De Jezidi’s in Irak hebben, dat is bekend, zeer zwaar geleden onder de bezetting van hun dorpen en steden door Islamitische Staat. In Sinjar en omgeving werden duizenden Jezidi’s, een religieuze minderheid die verwant is aan de Koerden, gedood of tot slaaf gemaakt. Nu het grootste deel van hun woongebied is bevrijd, duiken tientallen massagraven op. Tot dusver zijn er al 31 gevonden, met daarin bijna 1.700 slachtoffers. Afgaande op het aantal vermiste Jezidi’s wordt gevreesd dat het dodental kan oplopen tot wel 15.000. Het aantal massagraven wordt geschat op 50 tot 70. De lokalisering ervan kan maanden of zelfs jaren duren.

Plaasmoorde

Wie Zuid-Afrika een beetje volgt, kent het sinistere fenomeen van de ‘plaasmoorde’, brutale overvallen op boerderijen van blanke boeren. Meestal worden de bewoners gefolterd, verkracht en op gruwelijke wijze vermoord. Het gaat om zulke hoge aantallen dat stilaan sprake is van een genocide, te meer daar oproepen als ‘kill the Boer’ met de regelmaat van een klok te horen zijn uit de mond van regerende zwarte politici. De Zuid-Afrikaanse regering doet zulks af als nonsens en catalogiseert de moorden als ordinaire roofovervallen. Maar het is geen geheim dat het uiteindelijke effect (een massale uittocht van blanke boeren naar andere Afrikaanse landen, of naar Australië en Nieuw-Zeeland) de ANC-machthebbers wel bevalt. De moordpartijen halen zelden of nooit de westerse media. Boeken die het fenomeen beschrijven, zoals ‘Minderheid in eigen land’ van Martin Bosma, worden doodgezwegen. Nu een Nederlandse boer onlangs het slachtoffer werd van een plaasmoord, weidde De Volkskrant wel een artikel aan de golf van geweld tegen blanke boeren en de  desastreuze gevolgen van de uittocht van boeren voor de Zuid-Afrikaanse economie. Maar van echte aandacht in de publieke opinie voor de schrijnende situatie van de blanke minderheid in Zuid-Afrika is vooralsnog geen sprake.

Wordt taalrecht een mensenrecht?

Dat hopen alvast een groep Afrikaners en verenigingen die gezamenlijk klacht ingediend hebben bij de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties tegen de Zuid-Afrikaanse regering. Met hun beschuldiging, die Jakob Zuma bovenop de ellenlange lijst van “hangende” rechtszaken op zijn brood krijgt, zijn de klagers naar de VN getrokken, omdat zij, naar hun woordvoerder, prof Hennie Strydom, de pers kond deed, geen enkele Zuid-Afrikaanse rechtbank hun taalklacht de aandacht had willen schenken die ze verdiende. Let wel, lezer, het is Strydom en zijn medeklagers niet alleen om hun mooie Afrikaanse taal te doen. Er zijn in het “nieuwe” Zuid-Afrika elf officieel erkende talen, weet je wel? Taalrechtenijveraar Cerneels Lourens, die als advocaat bij alle rechtbanken van de republiek voor de taalklagers is opgetreden, stond mee aan de wieg van het comité dat Zuid-Afrika nu internationaal veroordeeld wil zien “wegens de onbeschikbaarheid van nationale wetgeving in alle 11 ambtelijke talen”. Hennie Strydom, internationaal befaamde rechtsgeleerde en gewezen ondervoorzitter van de Pan-Suid-Afrikaanse Taalraad, wordt als voorzitter bijgestaan door dr. Danny Titus van de ATKV (Afrikaanse Taal en Kultuur Vereniging), mevrouw Alana Bailey, vicevoorzitter van het zeer alerte Afriforum, advocaat R.J. de Beer, oud-rechter William de Villiers, taalactivist Khetihwe Marais en Werner Human, procureur van Afriforum.

Wat willen de klagers?

Woordvoerder Strydom klaagt aan: in januari 2017 waren er al 166 hoofdwetten niet in het Afrikaans beschikbaar en een hele resem wetten zijn intussen gewijzigd, maar … niet in de Afrikaanse taal, en meer dan 300 stukken nationale wetgeving zijn niet meer volledig in ’t Afrikaans beschikbaar. Die negen andere officiële talen worden lukraak gebruikt (misbruikt?) als tweede vertaaltaal voor parlementaire wetgeving. Al die stevig onderbouwde klachten moeten door de Mensenrechtenraad beoordeeld worden, vinden Strydom en medeklagers en als hun klachten in Genève gerechtvaardigd bevonden worden, moet de Zuid-Afrikaanse regering daar binnen de zes maanden een steekhoudend antwoord op weten voor te leggen, dat ertoe moet leiden de voorheen gemarginaliseerde talen tot de status te verheffen die zij verdienen. Voor de kosten hoeft corrupte Zuma het niet te laten, want, hebben geleerde taalactivisten uitgevist, één vertaler per taal en per jaar kan de klus klaren, wat geen al te hoge salariskosten voor de staat zal meebrengen en nog voor werkverschaffing zal zorgen op de koop toe. Met hun internationale stappen hopen Strydom en de zijnen niet alleen de Zuid-Afrikaanse taalwetten te vrijwaren, maar rekenen zij er ook op dat de landelijke rechtbanken voorzichtigheidshalve gaan stoppen met vermenging van taalrechten en politiek. Voelt Brusselminister Sven Gatz zich niet geïnspireerd om Brusselse taalrechtenschenders naar Genève te slepen? Een vraagje, meer niet.