Vorig jaar verscheen bij uitgeverij La Boite à Pandore “Au coeur de Daesh avec mon fils”, geschreven door de Waalse vrouw (van Italiaanse komaf) Laura Passoni, met ondersteuning van RTBF-journaliste Cathérine Lorsignol. Pas in juli dit jaar verscheen een Nederlandse vertaling.

De Henegouwse Laura Passoni (32 jaar) komt uit een katholiek gezin maar bekeerde zich op 17-jarige leeftijd tot de islam door een hechte vriendschapsband met een Marokkaans meisje en haar familie. Ze leert een man kennen (een Marokkaanse moslim) met wie ze trouwt en van wie ze een kind krijgt. De relatie loopt echter spaak en ze stort in een crisis. Ze vindt steun in de Koran en de islam. Via internet leert ze een nieuwe man kennen (een Tunesische moslim) met wie ze vrij snel trouwt. De Tunesiër is een zogenaamde geradicaliseerde. Hij overtuigt Laura om mee te gaan naar Syrië (heilige grond genaamd) waar hij wil vechten tegen het regime van Bashar Al-Assad. Ze informeert zich op internet over IS en krijgt de indruk dat die in delen van Syrië een ideale islamitsche staat heeft opgericht. In juni 2014 vertrekt ze met man en zoontje van 4, zonder haar ouders te hebben verwittigd, naar Syrië. Ze raakt echter heel snel teleurgesteld in IS. Haar man volgt als strijder een militaire opleiding, maar zij zit constant gevangen in een huis voor IS-vrouwen (in het Arabisch een madafa genaamd). Het is er vies, en de sfeer tussen de vrouwen is niet goed. Ze mag zelden naar buiten en ze wordt geconfronteerd met de wreedheden van het IS-regime. Ze merkt ook dat IS vrouwen als minderwaardig beschouwt. Ze spreekt bovendien geen Arabisch. Ook haar man raakt het daar beu, want blijkbaar is hij niet geradicaliseerd genoeg. Na veel avonturen, en met behulp van Laura’s ouders die naar Turkije zijn afgereisd, raken Laura en consorten uiteindelijk uit Syrië, na IS te hebben verraden. In België teruggekomen wordt Laura in maart 2016 voorwaardelijk veroordeeld (3 jaar) wegens samenwerking met een terroristische organisatie, haar man zit nog steeds in de gevangenis (hij werd dus effectief veroordeeld) en ze is de voogdij over haar kinderen kwijtgespeeld (tijdens haar IS-periode is ze bevallen van een tweede kind). Laura tracht een nieuw leven te beginnen in België en is nog steeds moslim (“De islam is een religie van vrede en liefde”, blz. 202) en houdt sedertdien toespraken in scholen om jongeren te waarschuwen tegen de gevaren van IS.

Manipuleerbaar

Wat hierboven geschreven werd, lijkt voor een stuk op het scenario van een stationsdetectiveromannetje, maar het is een waargebeurd verhaal. De eerste vraag die je je stelt bij het lezen van het boek is: heeft Passoni haar verhaal objectief gebracht, of heeft ze de zaken niet waarheidsgetrouw neergeschreven en verbergt ze iets? In de veronderstelling dat het verhaal in het boek objectief is, kan je moeilijk rond de vaststelling heen dat het hier gaat over een vrouw die gemakkelijk manipuleerbaar is, heel naiëf en een zeer bescheiden kennis heeft over de islam. En dat maakt haar precies zo gevaarlijk. Als iemand met een banaal doorsneeprofiel als Laura Passoni in de ban kan raken van IS, dan zijn er natuurlijk nog veel andere potentiële IS-kandidaten. Tweede vraag: waarom raakt een zogenaamde gematigde moslima in de ban van IS? Ook daar heeft Passoni een antwoord op: ze las vroeger nooit kranten en keek niet naar tv, ze las enkel de propaganda van IS op internet, toen ze in juni 2014 naar Syrië trok had IS nog niet de barslechte reputatie die het later wel heeft verworven  en hadden de terroristische aanslagen in metro Maalbeek, luchthaven Zaventem, Nice, in de Bataclan, tegen Charlie Hebdo, enz. nog niet plaatsgevonden. Dat Laura in 2014, toen ze het internet afschuimde op zoek naar info over IS, niks gezien zou hebben van de wreedheden van die groep klinkt echter niet geloofwaardig.

Terugkeerders

Laura Passoni heeft IS de rug toegekeerd en legt in haar boek uit dat ze scholen afloopt om jongeren te waarschuwen tegen het gevaar van IS en van een eventuele reis naar Syrië. Wat dat betreft komt de Nederlandse vertaling rijkelijk laat, want op dit moment (zomer 2017) is het probleem niet zozeer dat er nog veel Belgische jongeren klaar staan om naar Syrië te trekken (IS wordt langzaamaan van de kaart geveegd in Syrië en Irak), maar wat we gaan doen met de Syriëstrijders die terugkeren naar België. Bovendien wordt ze niet door iedereen serieus genomen: “echte” moslims hebben hun twijfels over deze bekeerlinge met beperkte kennis van de islam en die zo snel haar kazak heeft gekeerd. Laura Passoni is een buitenbeentje in de fauna van Belgische Syriëstrijders en daarom is haar avontuur minder interessant om het IS-fenomeen en terrorisme te begrijpen.

LVM

Laura Passoni, “Met mijn zoon in het hart van IS”, Eik Uitgeverij, 2017, 204 blz. Prijs: 18,90 euro.

ISBN: 978 9082 7131 14