Venezuela, het PVDA-programma in de praktijk

Venezuela, het PVDA-programma in de praktijk

Venezuela staat aan de rand van het faillissement. President Nicolàs Maduro probeert zijn hachje te redden door het Latijns-Amerikaanse land om te vormen tot een harde dictatuur. Linkse opiniemakers in Europa zien in de lage olieprijzen de oorzaak van de ondergang van Venezuela. De echte oorzaak ligt elders: Maduro heeft een links-populistisch partijprogramma in de praktijk omgezet. Zoals dat van de Belgische PVDA.

Tien doden vielen eind juli in de Venezolaanse hoofdstad Caracàs bij het protest tegen de maskerade die de verkiezingsoverwinning van president Maduro was. Madura heeft een juridische staatsgreep gepleegd door via getrukeerde verkiezingen een grondwetgevende vergadering in het leven te roepen die hem zo goed als absolute macht moet geven. Madura wil een dictatuur instellen om zo politiek te overleven. Want hij wordt verantwoordelijk gesteld voor de chaos waarin Venezuela, ooit het tweede rijkste land van Zuid-Amerika, werd gestort. Een terechte beschuldiging.

De cijfers zijn hallucinant: een inflatie richting 1.000 procent, 85 procent van de geneesmiddelen is niet te verkrijgen, de kindersterfte is de voorbije jaren met 30 procent toegenomen. Het gros van de bevolking weegt per capita gemiddeld 9 kilogram minder dan tien jaar geleden, door de voedselschaarste. Vorig jaar al werden de dieren van de lokale dierentuinen geslacht en opgegeten. 80 procent van de bakkerijen heeft geen bloem meer. Veel basisproducten als wc-papier zijn allang niet meer voorhanden. Het land is bijna failliet want het kan de schulden aan het buitenland niet meer betalen.

In Europa geven de linkse opiniemakers een zeer eenvoudige uitleg voor de armoede in het land: de lage olieprijzen. Venezuela heeft de grootste oliereserves ter wereld, groter dus dan die van Saoedi-Arabië. Toen de prijs van een vat olie meer dan 100 dollar bedroeg kon Venezuela dat zwarte goed massaal exporteren naar het buitenland. De deviezen die het daarmee binnenhaalde, waren bruikbaar om aan massale linkse herverdeling te doen. Door de dalende olieprijzen is die sociale politiek niet meer mogelijk, is bij links te horen.

De werkelijkheid is veel genuanceerder. De machthebbers in Venezuela, eerst wijlen Hugo Chavèz en daarna huidig president Nicolàs Maduro, hebben dat oliemanna vooral gebruikt voor zelfbediening. Een langetermijnvisie was er niet. Het land heeft die middelen niet geïnvesteerd in infrastructuur, gezondheidszorg of onderwijs. Het ging naar een corrupte elite. Toen de olieprijzen daalden, droogden ook de inkomsten van de export (nota bene vooral naar aartsvijand Amerika) op.

Dat was het moment voor de regering-Madura om de linkse herverdelingseconomie nog een versnelling hoger te doen schakelen. Het werd links-populisme pur sang, met zelfs een scheut marxisme: er kwamen prijscontroles, de voedseldistributie werd een monopolie van de overheid, bedrijven werden genationaliseerd, hoge inkomens werden zwaar belast. Gevolg: het land gaat economisch volledig kopje-onder. Van buitenlandse investeringen is allang geen sprake meer. In Venezuela geldt bovendien een zeer strenge en dure arbeidswetregeling. Indien buitenlandse bedrijven die niet respecteren, volgen hoge boetes en vooral een nationalisering. Niemand wil daarom nog in het land investeren.

De ‘case’ Venezuela is interessant omdat het beleid van Maduro veel weg heeft van een toepassing van het programma van de extreemlinkse Belgische PVDA: hoge belastingen, nationaliseringen, fnuiken van elk ondernemerschap,… De PVDA mag de oude maoïstische gewaden hebben afgegooid, op de webstek van de partij wordt president Maduro opgevoerd als de nieuwe held. Ook na zijn de facto staatsgreep. Dringend tijd dat daar eens gevolgen uit worden getrokken. Raoul Hedebouw wordt door de media opgehemeld en er worden amper vragen gesteld bij de economische onzin van de PVDA.

Angélique Vanderstraeten


Tags assigned to this article:
2017-32BeursMaduroVenezuela

Related Articles

Trump en het identiteitsdebat in de VS

In maart schreef ik in dit blad een bijdrage onder de titel “De opstand der onmachtigen”. Een reeks electorale gebeurtenissen

God-Keizer Trump

Volgens de media heeft Donald Trump op dit moment de Amerikaanse Presidentsverkiezingen gewonnen. Het is zonneklaar dat alle West-Europese mainstream

Twee keer Knoops

De familie Knoops blijft in Wallonië een ronkende naam. Veertig jaar geleden was Etienne Knoops één van de kopstukken van