De geldstromen van de Stichting Oxfam International

Wie een goed zicht wil krijgen op de geldstromen binnen de multinational Oxfam, moet naar buurland Nederland trekken. Weinigen weten immers dat de juridische centrale zetel van Oxfam International daar gevestigd is. Het is de Stichting Oxfam International in Den Haag.

Die stichting, in 1996 opgericht, moet door de wetgever de financiële rapporten publiceren. Het laatste rapport gaat over het boekjaar dat werd afgesloten op 31 maart 2017 (en loopt van 1 april 2016 tot 31 maart 2017).

De leden

De landenkantoren van Oxfam zijn de leden van de Stichting Oxfam International. Zo is de vzw Oxfam-in-België een lid. Oxfam-Wereldwinkels, Oxfam-Magasins du Monde en Oxfam-Solidariteit vormen samen Oxfam-in-België. Ook Oxfam Novib in Nederland behoort tot de stichting. Een landenkantoor dat volwaardig lid wil worden van de stichting, moet eerst ‘waarnemer’ (observer) worden. Het is de wachtfase. Opmerkelijk is dat Oxfam Turkije vanaf november 2017 deze status kreeg, volgens het rapport.

In het rapport zien we in eerste instantie de inkomsten en de uitgaven van alle leden van de stichting. De totale inkomsten van het laatste boekjaar van alle leden bedroegen 28,9 miljoen euro. De totale uitgaven slechts 12,2 miljoen euro. Het verschil is opmerkelijk. Aangezien slechts een beperkt deel van de inkomsten van de landenkantoren afgedragen moet worden aan de Stichting Oxfam International, kan ook op landenniveau een buffer aangelegd worden.

Geldstromen

Op 31 maart 2017 had de Stichting Oxfam International liefst 12,88 miljoen euro in kas. Een jaar eerder was dat ‘maar’ 8,13 miljoen euro. En op 31 maart 2015 was dat amper 3,3 miljoen euro. De toename op twee jaar tijd is indrukwekkend. In het rapport van 67 bladzijden vonden we niet onmiddellijk een verantwoording hiervoor. In een voetnoot wordt enkel nog eens bevestigd dat er 11,4 miljoen pond op de bank staat (cash at bank & in hand).

Inkomsten

In het boekjaar dat eindigde op 31 maart 2017 werden 29 miljoen euro inkomsten verzameld door de stichting. In het boekjaar daarvoor slechts 20,20 miljoen. Het is een toename van meer dan 45 procent. De verklaring hiervoor is dat de leden van de stichting een hogere bijdrage moeten betalen. Het is ook een gedeeltelijke verklaring voor de toename van de liquide middelen (cash) bij de stichting.

Kosten

De belangrijkste kosten van de Stichting Oxfam International zijn personeelskosten (staff). In het laatste boekjaar bedroegen deze 9,4 miljoen euro. In totaal waren er 25,31 miljoen euro kosten. Er was in het laatste boekjaar dus een ruim positief resultaat (verschil tussen inkomsten en uitgaven).

Volgens het financieel rapport waren er in het laatste boekjaar 13 kaderleden die een jaarlijkse vergoeding van meer dan 67.800 euro kregen (5.650 euro per maand). De duurste vogel kreeg een salaris van meer dan 124.300 euro. Alleen de executive director verdiende nog een schepje meer: 142.000 euro. De totale vergoeding voor het Oxfam International Management Team bedroeg 1,12 miljoen euro.

Besluit

In het financieel rapport van de Stichting Oxfam International over het laatste boekjaar vallen twee zaken op: de enorme toename van de cash en de hoge lonen voor het management. De klassieke verdediging van ngo’s wat het eerste punt betreft is dat ze die financiële middelen nodig kunnen hebben, bijvoorbeeld voor een noodsituatie in de toekomst. De verdediging voor het tweede element is dat toppers nu eenmaal duur zijn. Of beide verdedigingslijnen vandaag nog even gemakkelijk aanvaard worden door een steeds kritischer wordend publiek, is een andere vraag.

Thierry Debels


Tags assigned to this article:
2018-09Actueel

Related Articles

Een hete financiële zomer

Beleggingsfondsen in Brits vastgoed hebben hun tegoeden geblokkeerd. De financiële toestand van de Italiaanse banken veroorzaakt onrust in de eurozone.

Duizend bommen en granaten

Op het vlak van tentoonstellingen mogen we stellen dat het vorige jaar volledig gedomineerd werd door de Eerste Wereldoorlog. Honderd

Zuur & Zoet

Smal en hypocriet Jan Jambon kreeg de ondankbare taak het regeringsstandpunt te verkondigen over de absurde politiezones in Brussel: fusies