Damso en de perfecte tackle van Mia Doornaert

Damso en de perfecte tackle van Mia Doornaert

Voor sommigen was het een overwinning van de Vrouwenraad en de MeToo-beweging. Meer cynische commentatoren zagen vooral de kracht van het geld aan het werk (afhakende sponsors). Geen van beide analyses is juist. Dat rapper Damso het WK-lied voor de Rode Duivels niet langer mag schrijven, is het werk van barones Doornaert en haar ergernis over de selectiviteit van de politieke correctheid.

De Vrouwenraad en de sponsors waren zich van geen kwaad bewust, tot Mia Doornaert op 1 maart de kat de bel aanbond. In een opiniestuk in De Standaard hekelde zij de keuze van de KBVB voor een rapper die “vrouwen in de meest crue termen uitmaakt voor sletten die je gooit en smijt en behandelt zoals je wil.” Mia was ook zo beleefd om de pornografische teksten van William Kalubi, alias Damso, niet letterlijk te citeren.

Als Vergilius en Galilei

Daarna vielen de domino’s. De Vrouwenraad protesteerde. De sociale media werden wakker. Vlaamse bestuursleden van de voetbalbond (de raad van bestuur was niet gekend in de beslissing) distantieerden zich van de keuze voor Damso. De politiek liet zich horen bij monde van Zuhal Demir en Alexander de Croo. De voetbalbond probeerde nog stand te houden met een surrealistische persmededeling waarin Damso, die van Congolese afkomst is, werd omschreven als een “voorbeeld van integratie”. Maar daarna, zoals perfect kon voorspeld worden, haakten tenslotte ook de sponsors af. De voetbalbond dumpte Damso, en ruilde een pose van uitdagende vastberadenheid in voor kruiperige verontschuldigingen.

De bond was niet de enige die plots overstag ging. Op 10 maart wijdde Het laatste Nieuws een volle bladzijde aan een analyse van “de blindheid” van de voetbalbond, die “zichzelf in de voet schoot” en “de kracht van #MeToo serieus heeft onderschat”. Maar twee dagen eerder had de krant via hoofdredacteur Frank Depoorter nog gepleit om aan de voetbalbond de Arkprijs van het Vrije Woord te geven (het loopt wel vaker fout met de redactionele artikels van die krant als Jan Segers even niet beschikbaar is).

Zonder enige zweem van ironie vergeleek Depoorter de kritiek op Damso met de tegenwerking die Vergilius en Galilei tijdens hun leven moesten ervaren, alsook met de vijandigheid van de nazi’s tegen de “ontaarde kunst” van Kandinsky, Chagall en Munch. Liberalen en progressieven zijn soms schattig als ze weer eens verdedigertjes van de vrije mening proberen te spelen. De mythische wereld van conservatieve onderdrukking en achterlijkheid, waarin zij moedige voorvechters van artistieke vrijheid en politieke dissidentie waren, bestaat al lang niet meer. Die heeft zelfs nooit bestaan. Maar die mythe kan wel helpen met hun zelfbeeld in tijden waarin ze zichzelf ontpopt hebben tot pleitbezorgers van muilkorfwetten en uitsluitingspraktijken tegen elkeen die de strenge regels van de kerk van de politieke correctheid met voeten treedt. Noem het compensatiegedrag.

Multiculturalisme versus vrouwenrechten

Het is precies die politieke correctheid die Doornaert al een tijdje aanklaagt. De barones is feministe, maar ze liet zich nooit meeslepen door de ideologische verdwazing die erin bestaat het streven naar gelijkberechting van vrouwen tot een onderdeeltje van de strijd van alle “onderdrukte groepen” te maken.

Doornaert ziet feilloos de praktische tegenstelling tussen de multiculturele samenleving en de positie van gelijkwaardigheid die vrouwen bij ons moeizaam verworven hebben. Wie islamitische immigratie aanmoedigt en de ongelijke behandeling van mannen en vrouwen (waarvan de hoofddoek maar een symbool is) in die godsdienst door de vingers ziet, is geen vriend van de vrouwen.

Het aanklagen van de progressieve schijnheiligheid die vrouwenrechten minimaliseert wanneer die in conflict komen met de rechten van “onderdrukte minderheden”, is een vast thema in haar publicaties. Voorheen was ze al erg kritisch voor de islam. Recentelijk heeft ze de extreme vrouwonvriendelijkheid van zwarte rapmuziek onder vuur genomen. In december stelde ze, in een andere vrije tribune: “Maar de zwarte gemeenschap schrikt er nog altijd voor terug ‘iemand van ons’ openbaar te veroordelen. En de ‘blanke’ kwaliteitsmedia vrezen racistisch te lijken als ze zwarte muziekvedetten aanpakken.”

(Lees verder na de tweet)

Rechts protest

Sommigen zien het afvoeren van Damso als een overwinning van het activisme van de Vrouwenraad. Maar de heren van de voetbalbond hadden in eerdere incidenten met succes weerstand geboden aan deze club. Zolang de kritiek enkel van links en rabiate feministen kwam, bleven ook de sponsors onbewogen.

Het grote verschil was nu dat het protest algemeen was en evengoed vanuit rechtse hoek kwam. Doornaert en Demir kan men bezwaarlijk links noemen. Ook op sociale media kon men merken dat niet alleen de vrouwonvriendelijke schunnigheden in de teksten van Damso tot verontwaardiging leidden, maar evengoed de hypocriete houding die erin bestaat deze niet te willen zien omwille van de migratieachtergrond van de zanger of de associatie van rapmuziek met een niet-blanke subcultuur.

Komt nog bij dat de voetbalbond zich al meermaals heeft laten kennen als kampioen van de politieke correctheid, onder andere met campagnes tegen racisme en homofobie. Toen sommigen zich poogden te beroepen op de artistieke vrijheid van Damso, antwoordde Doornaert dan ook terecht: “Wel, ik geloof nooit dat dit ingeroepen zou zijn over een rapper die het over makakken of bougnoules zou hebben – ja, sorry voor die woorden, maar ‘teef’ en ‘hoer’ hoeven we ook niet te slikken. Dáár gaat het om, die dubbele standaard wanneer minachting ‘slechts’ over vrouwen gaat.”

Belgium is een biermerk

Eén ding misten we in de analyses van de barones: de duidelijke communautaire breuklijn die het debat domineerde. Maar je wordt natuurlijk geen barones als je te al te opmerkzaam bent voor dat soort zaken.

Al in november bekritiseerde Viviane Teitelbaum, politica van MR, de aanstelling van Damso. Maar het migrantenargument weegt zoveel zwaarder in de Waalse politiek; er volgde nauwelijks een debat. Ook toen de Vlaamse kritiek losbarstte, kwam er weinig reactie vanuit de hoek van de Franstalige media en politiek. Dezelfde breuklijn vonden we binnen de voetbalbond, waar de Franstalige leiding bleef vasthouden aan Damso, terwijl Bart Verhaeghe (Club Brugge), Joseph Allijns (Kortrijk) en andere Vlaamse bestuursleden zich al tegen hem hadden gekeerd.

Mogelijk hebben niet alleen verschillende ideologische gevoeligheden een rol gespeeld in de afwijzing door Vlaanderen. Damso is bij ons niet gekend. De man die tot in Marseille volle zalen trekt, zou in Vlaanderen nog geen parochielokaal vullen.

We hebben het lied dat hij voor het WK zou zingen niet gehoord, maar het is waarschijnlijk dat er niet veel Nederlands in voorkomt. Bij het WK van vier jaar geleden had Stromae dat al voorgedaan met “Ta fête”, dat enkel een feestlied voor de Franstaligen werd. Persoonlijk stoort mij dat niet al veel. Hoe minder Vlaanderen geassocieerd wordt met de kunstmatige en commercieel gestuurde feeststemming rond de Rode Duivels, hoe beter. “Belgium” is nu officieel een biermerk. Vlaanderen is een land.

Jurgen Ceder


Tags assigned to this article:
2018-11ActueelDamsoJurgen CederMia Doornaert

Related Articles

Molenbeek vergt een andere aanpak

Het moment dat Françoise Schepmans (MR) de burgemeesterssjerp van het wereldbefaamde Molenbeek ombond, symboliseerde de breuk met de kwalijke Moureaux-jaren.

Het personeelsprobleem van de PS

Dat de Waalse regering en de Franse Gemeenschapsregering samen dertien excellenties tellen, doet veel vragen rijzen. Het klopt wel degelijk

“De Europese politici dragen schuld voor de massamigratie”

Vaclav Klaus stelt boek ‘Volksverhuizing’ voor Een voormalig Europees president die waarschuwt voor de gevolgen van de migratie die we