Willem Persoon (°Stekene, 1944) is een voormalig journalist van de Gazet van Antwerpen. Hij schrijft ook gedichten en hij was de eerste die een biografie maakte over priester-dichter Anton van Wilderode. Nu heeft hij ons opnieuw verrast met een lijvig boek (hij heeft er jaren aan gewerkt!) over het leven van de beroemde Engelse dichter Lord Byron, die zijn leven beëindigd zag in Griekenland als vrijheidsstrijder tegen de Turken.

In het boek “Mijn gedichtenschrift”, met commentaren en vertalingen van geliefde gedichten van anderen bijeen geschreven door de zeer anglofiele Benno Barnard (hij woont nu zelfs in Engeland waar het gras voor B.B. veel groener moet zijn!), staat niet één gedicht van George Gordon Byron, beter bekend als Lord Byron. Byron was dan ook een romantische rijmelaar uit de tijd van de Corsicaan Napoleon, dus uit de eerste helft van de negentiende eeuw. Byron was een tijdgenoot van de dichters Percy Shelley en John Keats. Hij had een horrelvoet (pijnlijk detail) en erfde als Engels edelman een fortuin (belangrijk detail) in ponden en in landerijen of landhuizen met domeinen. Anders had de libertijnse lord nooit zijn grote reizen door Europa kunnen maken.

Grand Tour

Zijn tweede Grand Tour (elke gefortuneerde jonge Engelsman of Schot maakte zo’n grote Europese reis) liep fataal af. Bij zijn eerste vertrok hij in Cornwall met een zeilschip naar Lissabon, dan naar Sevilla, Cadiz, van Gibraltar naar Albanië en Griekenland. Bij zijn tweede Grand Tour voer onze held (de held van Willem Persoon) van Dover naar Oostende om via Brugge per postkoets verder te reizen naar Gent, Antwerpen en Brussel-Waterloo, en dan via de Rijn naar Genève in Zwitserland te varen. En dan naar Italië, naar Venetië, Ravenna, Firenze, Pisa en de havenstad Genua, om dan te zeilen naar Missolonghi in Griekenland, waar Byron overlijdt. Een mooie reis die iedereen graag zou overdoen, en dat is wat de schrijver van het boek “Lord Byron Rockstar” ook heeft gedaan. Alleen wilde Willem Persoon niet strijden tegen de Ottomanen om Constantinopel (het huidige Istanboel) te bevrijden. Het reisverslag van niet minder dan 400 bladzijden werd een soort hommage en pelgrimage. En na die 400 wat overvloedige bladzijden volgt een epiloog van nog eens bijna honderd bladzijden alsook een aantal bijlagen over de belangrijkste historische personages uit de tijd waarin Lord Byron leefde, liefhad en vloeiende altijd rijmende verzen schreef.

Moraliserende spreektoon

Willem Persoon heeft een grote maar ook kritische bewondering voor zijn historische held, die hij voortdurend persoonlijk aanspreekt en soms zwaar moraliserend toespreekt en terechtwijst alsof onze Vlaming getuige was van al de amoureuze exploten van zijn Lord Byron. Ja, alsof hij er bij was en alles heeft meegemaakt. Dit boek is dan ook geen klassieke biografie of een lijvig literair levensverhaal, maar een literair-historische tocht die Persoon in het voetspoor van de levenslustige, ja, liederlijke Lord heeft gedaan. Alsof hij met een camera zijn held mocht volgen en filmen. Het geheel uiteraard opgeleukt met mooie documenten, foto’s en portretten, en gelardeerd met veel niet zo pikante details en uitweidingen over zijn liefdesleven. En en passant ook nog oeverloze uitweidingen over de politieke toestand in al die doorkruiste steden en landen. Met hier en daar ook een sneer naar het heden van waaruit Persoon alles persoonlijk bekijkt en kruidt. Eén citaat uit het achtste hoofdstuk, ‘Don Juan en de Levant’, moge volstaan: “Je bent ontstemd. De brieven – als er al zijn – komen te laat. Je hebt weinig gedronken. Je leest kranten die het meest triviale nieuws brengen. De kruidenier wikkelt daar de dag later zijn koopwaar in. Zo lang duurt het leven van een krant. Die kruidenier gebruikt zelfs de bladen van een boek. Schande! Gedateerd bedrukt papier kan voor alles gebruikt worden, zelfs om je kont af te vegen.”

De voorbije jaren zijn plots al veel nieuwe verrassende biografieën verschenen. Ik denk dan aan het leven van Willem Kloos, Albert Verwey, Jacob van Lennep, Willem Elsschot en Herman Teirlinck. En morgen verschijnt wellicht een biografie van onze literaire alleseter Hugo Claus. Drie jaar geleden verscheen de Nederlandse vertaling van dé monumentale biografie van de geniale Goethe door de Duitse cultuurfilosoof Rüdiger Safranski met als oorspronkelijke titel “Goethe. Kunstwerk des Lebens”. Maar een zo vermoeiende en uitgebreide biografie als deze met Lord Byron als een soort rockstar, was voor mij helaas toch iets te. Misschien omdat de verzen van deze romantische rijmelaar mij nu eenmaal nooit konden begeesteren of bekoren. Of misschien omdat ik zeker geen anglofiel ben en gewoon geen fan van de dichter met de klompvoet.

Hendrik Carette

Willem Persoon,Lord Byron Rockstar”, Uitgeverij C. de Vries-Brouwers, 2017, 504 blz., paperback, 47,50 euro.

ISBN 978 90 5927 528 7